II SA/Ol 154/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 kwietnia 2011r. sprawy ze skargi spółki a na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]’ w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w części dotyczącej terminu rozpoczęcia działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych postanawia zawiesić postępowanie sądowe. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia "[...]", znak "[...]" udzielił spółce A zezwolenia na prowadzenie działalności w przedmiocie urządzania gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa warmińsko-mazurskiego w 39 punktach, szczegółowo wskazanych w załączniku Nr 1 stanowiącym integralną część ww. decyzji. W punkcie VI spółka A została zobowiązana do rozpoczęcia działalności w nieprzekraczalnym terminie 12 miesięcy od daty wydania zezwolenia oraz niezwłocznego powiadomienia Dyrektora Izby Skarbowej o podjęciu działalności. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia "[...]", znak "[...]" zmienił swoją decyzję z dnia "[...]", modyfikując jej pkt VI poprzez zobowiązanie spółki "[...]" do rozpoczęcia działalności w przedmiocie urządzania gier na automatach o niskich wygranych w nieprzekraczalnym terminie 24 miesięcy od daty wydania zezwolenia oraz niezwłocznego powiadomienia Dyrektora Izby Skarbowej o podjęciu działalności. W piśmie zaś z dnia 19 sierpnia 2010r. spółka A zwróciła się do Dyrektora Izby Celnej o zmianę w trybie art. 253a Ordynacji podatkowej decyzji ostatecznej Nr "[...]" z dnia "[...]", zezwalającej na urządzanie i prowadzenie przez nią działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Spółka wniosła o zmianę rozstrzygnięcia w zakresie punktu VI decyzji, tj. zmianę ostatecznego terminu rozpoczęcia działalności objętej zezwoleniem na dzień 26 lutego 2011r. Po rozpatrzeniu wniosku Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia "[...]" odmówił zmiany decyzji w żądanym przez wnioskodawcę zakresie. W uzasadnieniu organ wskazał na treść art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, zgodnie z którym termin rozpoczęcia działalności może być przedłużony jednokrotnie na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy oraz na fakt, iż punkt VI zezwolenia został zmieniony poprzez wydłużenie terminu rozpoczęcia działalności z 12 na 24 miesiące. Po rozpatrzeniu odwołania spółki "[...]" od powyższego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia "[...]" utrzymał ją w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ argumentował, że działanie art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych ograniczone jest dyspozycją art. 135 ust. 1, który wskazuje, że zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1 mogą być zmieniane, na zasadach określonych w ustawie. Ponadto organ wskazał, że spółka "[...]" uzyskując możliwość przedłużenia rozpoczęcia nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności o 12 miesięcy – decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" – została uprzywilejowana w stosunku do innych spółek prowadzących podobną działalność. Spółka w ocenie organu nie wykorzystała tej możliwości, a przedłużenie o kolejne 6 miesięcy terminu rozpoczęcia rzeczonej działalności, stanowiłoby tylko jej kolejne uprzywilejowanie. Postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 352/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zadał Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, następujące pytanie prawne: "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE. L. 98. 204. 37 ze zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych ". Ponadto postanowieniem z dnia 8 grudnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne o treści: "czy art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z 2009 r.) uniemożliwiający podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych odnośnie przedsięwzięć podjętych przed dniem 1 stycznia 2010 r. dopuszczalną wcześniej zmianę miejsca urządzania gry ustalonego w uprzednio wydanym zezwoleniu, nie jest niezgodny z wyrażoną w art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej zasadą ochrony interesów w toku podmiotów prowadzących takową działalność, które - w zaufaniu do dotychczasowych przepisów - rozpoczęły realizację sześcioletnich przedsięwzięć gospodarczych". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została oparta na przepisach ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), których moc wiążąca podważona została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Sąd ten analizując poszczególne przepisy ww. ustawy powziął wątpliwość, czy niektóre z nich, w tym art. 135 ust. 1 i 2 i art. 138 ust. 1 tej ustawy zmierzające do częściowego zakazu wykonywania usługi przy użyciu automatów do gier o niskich wygranych – w miejscach innych niż kasyna, nie powinny zostać zaliczone do przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE i podlegać obowiązkowej notyfikacji Komisji na zasadzie art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tego aktu. Sąd ten zwrócił też uwagę, że ustawę z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych uchwalono w sytuacji, gdy nie występowały naglące powody, wywołane przez poważne i nieprzewidziane okoliczności, które spowodowałyby konieczność przygotowania jej przepisów w bardzo krótkim czasie, wykluczającym możliwość jakichkolwiek konsultacji – co uzasadniałoby zaniechanie notyfikacji na podstawie artykułu 9 ust 7 dyrektywy 98/34. Od odpowiedzi na powyższe pytanie zależy ustalenie, czy przepisy cytowanej ustawy mogły być stosowane przez organy administracji – skoro bezspornie notyfikacji ustawy w omawianym trybie zaniechano, zaś ETS jednoznacznie stwierdził m.in. w wyroku z dnia 26 września 2000r. w sprawie C 443/98 Unilever, że skutkiem prawnym niedopełnienia obowiązku notyfikacji jest niemożność zastosowania przepisów technicznych, na którą można powoływać się w postępowaniu między jednostkami. Ponadto w niniejszej sprawie na zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego wpływ będzie miało stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, rozstrzygające, czy przepis art. 135 ust. 2 wskazanej ustawy zastosowany przez organ w niniejszej sprawie był zgodny z Konstytucją RP. Stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności tego unormowania z Konstytucją, wiąże się z koniecznością uchylenia przez Sąd decyzji wydanej w oparciu o ten przepis. Z tego względu Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił z urzędu zawiesić postępowanie sądowe do czasu udzielenia odpowiedzi przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Trybunał Konstytucyjny.