II SA/Ol 160/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. na postanowienie Powiatowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów do postępowania egzekucyjnego postanawia odrzucić skargę Postanowieniem z dnia 3 listopada 2015 r. zawierającym stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. - powołując się na art. 34 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm., dalej jako u.p.e.a.) uznał zarzuty zobowiązanej K. R. za nieuzasadnione. W uzasadnieniu powołano się na przepisy ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, a także Program Szczepień Ochronnych na dany rok. W świetle tych przepisów zarzuty podniesiono w toku postępowania egzekucyjnego dotyczącego egzekucji o charakterze niepieniężnym z tytułu niepoddania córki Z. M. szczepieniu zobowiązana wierzyciel uznał za niezasadne. Na skutek zażalenia wniesionego przez K. R. postanowieniem z dnia 24 listopada 2015 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia 3 listopada 2015 r. W uzasadnieniu podano, że obowiązek szczepienia wynika bezpośrednio z przepisów ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi i wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych. Natomiast unikanie poddania dziecka lekarskim badaniom kwalifikacyjnym jest próbą ominięcia wykonania tego obowiązku. Tylko takie zaś badanie może wskazać, że dziecko nie kwalifikuje się do przeprowadzenia obowiązkowych szczepień, zgodnie z art. 17 ust. 5 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Podniesiono, że wynikający wprost z przepisów ustawy obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym aktualizuje się w wyniku powiadomienia o obowiązku poddania się określonym szczepieniom. Podniesiono, że powiatowy inspektor sanitarny jako wierzyciel był uprawniony do wystosowania upomnienia i wystawienia tytułu wykonawczego. Wskazano, że organem egzekucyjnym w przedmiotowej sprawie jest Wojewoda, który w dniu 10 lutego 2014 r. w drodze porozumienia powierzył Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu prowadzenie spraw z zakresu egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym na terenie województwa [...], dotyczących poddania się przez dzieci obowiązkowym szczepieniom. Na postanowienie to skargę do tut. Sądu wniosła K. R., wnosząc o jego uchylenie postanowienia PPIS w B. i utrzymującego go w mocy postanowienia PWIS w O. w całości jako naruszających prawo. Zarzuciła naruszenie przepisów u.p.e.a. poprzez niezbadanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej tytułu wykonawczego wystawionego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w dniu 27 listopada 2014 r., niewydanie postanowienia o nieprzystąpieniu do egzekucji, mimo że tytuł wykonawczy nie podlegał egzekucji administracyjnej, brak wymagalności obowiązku, niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym z uwagi na brak poprzedzenia szczepienia lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Zarzuciła także naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak uzasadnienia grzywny oraz środka egzekucyjnego, prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, brak powiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i przedstawionych stanowisk oraz o możliwości zgłoszenia żądań i wniosków, błędne wskazanie adresu zamieszkania zobowiązanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zakres spraw poddanych kognicji sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Należy przy tym wskazać, że na mocy nowelizacji p.p.s.a. dokonanej ustawą z dnia z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2015r. poz. 658), która weszła w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r. znowelizowano m.in. treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.. Zgodnie zatem z tym przepisem w obecnym brzmieniu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzut. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona w dniu 29 grudnia 2015 r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym). Zatem zastosowanie mają przepisy p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. Przedmiotem skargi jest postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do zgłoszonych przez skarżącą zarzutów zgłoszonych w toku postępowania egzekucyjnego w administracji. Jak wskazano wyżej w obecnym stanie prawnym na takie postanowienie nie służy skarga do sądu administracyjnego. Przy czym wyjaśnić należy, że błędne pouczenie w tym zakresie zawarte w zaskarżonym postanowieniu nie ma żadnego znaczenia, gdyż uprawnienie do wniesienia skargi określają przepisy p.p.s.a., a nie pouczenie organu. W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Dlatego też na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.