II SA/Ol 161/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak – Sikora Sędzia WSA Hanna Raszkowska Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2009 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy 1) uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, 2) orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej E. K. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Burmistrz ustalił na wniosek Z. B. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na usługowy – pensjonat z pokojami gościnnymi, połączonej z: 1. rozbudową w zakresie: dobudowy do obu sąsiadujących elewacji bocznych łącznika, dobudowy skrzydła do elewacji tylnej oraz podwyższenia całości o jedną kondygnację; 2. budową budynku gospodarczego wolnostojącego; rodzaj zabudowy: zabudowa usługowa i zagospodarowanie towarzyszące na działkach nr "[...]" i "[...]" w "[...]" przy ul. A Od decyzji tej odwołała się E, zarzucając, że po dokonaniu rozbudowy powstanie nowy obiekt, który nie będzie kontynuacją funkcji, parametrów oraz zagospodarowania terenu w stosunku do sąsiednich działek, ponadto obszar objęty zabudową jest dzielnicą domków jednorodzinnych, a w wyniku kolejnych przekształceń powstał pensjonat, który już obecnie jest uciążliwy, a także pogarsza warunki i jakość życia mieszkańców. Projektowany budynek gospodarczy na granicy działek "[...]" i "[...]" narusza interes osób trzecich w zakresie zacienienia działki 60/10, na której rośnie roślinność światłolubna, a inwestycja nie uwzględnia niezbędnej ilości miejsc parkingowych w stosunku do powierzchni działki. Decyzją z dnia "[...]", Rep. "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zamierzenie inwestycyjne polegać ma na połączeniu budynków znajdujących się na działkach "[...]" i "[...]" (pensjonatu i domu jednorodzinnego) łącznikiem usytuowanym "wewnątrz" działek, bez zmiany odległości zabudowy od granic działek sąsiadujących z obu stron. Nie będzie rozbudowywana ani zmieniana główna bryła budynku usytuowanego na działce nr "[...]" (pensjonat), do której parametrów ma dokładnie nawiązywać budynek na działce nr "[...]" (nadbudowa o jedną kondygnację). W tej sytuacji zabudowa na działce nr "[...]" spełnia wymogi tzw. działki sąsiedniej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Kolegium ustaliło, że teren zamierzenia nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ani obowiązkiem jego sporządzenia, istniejąca zabudowa działki nr 60/8 i 60/9 jest legalna, a zebrany materiał dowodowy wskazuje na brak przeciwwskazań do ustalenia warunków zabudowy w zakresie objętym wnioskiem inwestora. Kolegium nie uwzględniło zarzutów odwołania, w tym dotyczącego usytuowania budynku gospodarczego na granicy działek nr "[...]" i "[...]" (działki E. K.), wskazując, że taka lokalizacja budynku jest dopuszczalna w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Kolegium z dnia "[...]" E. K. zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 10 § 1 k.p.a., jak też naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że strona została pozbawiona możliwości zapoznania się z materiałem zebranym w sprawie oraz wypowiedzenia się co do tych materiałów, bowiem ostatnim dniem na dokonanie tych czynności był dzień, w którym organ podjął zaskarżona decyzję. Nadto organ błędnie interpretuje art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przypadku, gdy przedmiotem rozbudowy jest nieruchomość na działkach nr "[...]" oraz nr "[...]", nie może być brana działka nr "[...]" jako wzorzec. Ponadto usytuowanie budynku gospodarczego nie spełnia wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury określonych w § 12 ust. 7, a miejsca postojowe zostały wykonane w warunkach samowoli budowlanej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalając skargę wyrokiem z dnia 6 listopada 2007 r. stwierdził, że działki o nr "[...]" i nr "[...]" nie są objęte obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowa zatem zmiana sposobu użytkowania budynku połączonego z rozbudową budynku i budową budynku gospodarczego wymagała uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Jednym z warunków do wydania decyzji o warunkach zabudowy jest zaistnienie w sprawie przesłanki określonej w pkt 1 ust. 1 art. 61 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, uzależniającej zmianę w zagospodarowaniu terenu do dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Oznacza to, iż powstająca w sąsiedztwie już istniejącej nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku E. K. zarzuciła naruszenie prawa materialnego - art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) poprzez niezastosowanie § 3 ust. 1 tego rozporządzenia do obiektywnie wynikającego z materiałów sprawy stanu faktycznego, polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd konieczności wyznaczenia dla działek "[...]" "obszaru analizowanego" oraz przeprowadzenia na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto zarzucono liczne naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 lutego 2009r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, wskazując, że nie ma wątpliwości, że zakres robót budowlanych planowanych przez Z. B., w tym rozbudowa i dobudowa poszczególnych fragmentów obiektu oraz budowa budynku gospodarczego a następnie zmiana sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na usługowy - pensjonat, wymagała ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej zgodnie z wymogami określonymi w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podniósł, że pojęcia "rozbudowa" i "dobudowa" należy rozumieć zgodnie ze znaczeniem tych wyrazów ustalonym w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego i dlatego błędny jest pogląd, że w tym przypadku nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Nie ma więc żadnych racjonalnych powodów aby dobudowy łącznika, dobudowy skrzydła do elewacji tylnej, podwyższenia całości o jedną kondygnację oraz budowy budynku gospodarczego nie traktować jako "nowej zabudowy" w rozumieniu ww. rozporządzenia, które jest aktem wykonawczym do ustawy. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, organ był zatem zobowiązany wyznaczyć obszar analizowany zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i stosownie do § 3 ww. rozporządzenia, przeprowadzić na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ustawie. Nie można również się zgodzić - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż "zabudowa na działce nr 60/8 spełnia wymogi tzw. działki sąsiedniej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a więc pozwala na określenie wymagań w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu". Zabudowa na działce nr "[...]" nie może być traktowana jako działka sąsiednia i nie może być włączana do obszaru analizowanego, gdyż jak wynika z decyzji Nr "[...]" z dnia "[...]" działka ta jest objęta linią rozgraniczającą teren inwestycji, a więc na niej są również planowane roboty budowlane. Poza tym granice obszaru analizowanego powinny być wyznaczone zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. wcześniej powołanego. Granice obszaru analizowanego powinny rozpoczynać się w tym przypadku od działek nr "[...]" i "[...]’. Jako działka sąsiednia włączana do obszaru analizowanego, nie może być traktowana działka położona w granicach linii rozgraniczających teren inwestycji, czyli działka, na której też są przewidziane zgodnie z wnioskiem roboty budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie jak i rozstrzygnięcie organu I instancji naruszają prawo w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm.) ustawa ta normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jej przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 1-3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje badanie zgodności z prawem indywidualnych aktów administracyjnych. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powyższy przepis oznacza, że skład orzekający w niniejszej sprawie ponownie rozpoznając sprawę po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego związany jest wykładnią przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego dokonaną przez NSA. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie miała w szczególności wykładnia przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), jakiej dokonał Naczelny Sąd Administracyjny. Przede wszystkim wskazać trzeba, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. (Dz. U. Nr 80, poz. 717) o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dalej ustawy o p.z.p., ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z administracyjnych akt sprawy wynika, że działki o nr "[...]" położone przy ul. A w "[...]" nie są objęte obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowo zatem zmiana sposobu użytkowania budynku połączona z rozbudową budynku i budową budynku gospodarczego wymagała uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Podstawę materialnoprawną wydania przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy stanowił m.in. art. 61 ust. 1 ustawy o p.z.p. Zgodnie z jego treścią wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z treści powyżej cytowanego przepisu wynika, iż jednym z warunków do wydania decyzji o warunkach zabudowy jest zaistnienie w sprawie przesłanki określonej w pkt 1 ust. 1 tegoż przepisu - tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, uzależniającej zmianę w zagospodarowaniu terenu do dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy o p.z.p., jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Oznacza to, iż powstająca w sąsiedztwie już istniejącej nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Organ II instancji przyjął w zaskarżonym rozstrzygnięciu, że zamierzenie inwestycyjne polegać ma na połączeniu budynków znajdujących się na działkach"[...]" (pensjonatu i domu jednorodzinnego) łącznikiem usytuowanym "wewnątrz" działek, bez zmiany odległości zabudowy od granic działek sąsiadujących z obu stron. Nie będzie rozbudowywana ani zmieniana główna bryła budynku usytuowanego na działce nr "[...]" (pensjonat), do której parametrów ma dokładnie nawiązywać budynek na działce nr "[...]" (nadbudowa o jedną kondygnację). W tej sytuacji zabudowa na działce nr "[...]" spełnia wymogi tzw. działki sąsiedniej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżąca natomiast podnosi, iż planowana na działkach nr "[...]" i nr "[...]" inwestycja narusza art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o p.z.p., bowiem rozbudowa budynku mieszkalnego i zmiana jego sposobu użytkowania spowoduje, że nie zostanie zachowana kontynuacja funkcji, jak też ulegną zmianie parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy. Wskazuje jednocześnie, iż Kolegium błędnie założyło, że działką sąsiednią dla działki "[...]" jest działka o nr "[...]", ponieważ działki te nie spełniają wymagań dotyczących nowej zabudowy, gdyż to właśnie na tych działkach realizowana jest inwestycja. Jako wzorzec organ powinien przyjąć działki o nr "[...]" i "[...]" gdyż są one działkami sąsiednimi do działek objętych warunkami zabudowy. Dopiero porównanie planowanej nowej zabudowy z zabudową już istniejącą na sąsiednich działkach "[...]" i "[...]" pozwoliłoby określić wymagania dotyczące nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Przede wszystkim powtórzyć należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym, iż zabudowa na działce nr "[...]" nie spełnia wymogów tzw. działki sąsiedniej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co nie pozwala na prawidłowe określenie wymagań w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Rację ma skarżąca podnosząc, że zabudowa na działce nr 60/8 nie może być traktowana jako działka sąsiednia i nie może być włączana do obszaru analizowanego, gdyż jak wynika z decyzji Burmistrza z dnia "[...]" działka ta jest objęta linią rozgraniczającą teren inwestycji, a więc na niej są również planowane roboty budowlane. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym wyżej wyroku pojęcia "rozbudowa" i "dobudowa" należy rozumieć zgodnie ze znaczeniem tych wyrazów ustalonym w art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414). W kontekście wskazanego przepisu nie ma więc argumentów prawnych przemawiających za tym, aby dobudowy łącznika, dobudowy skrzydła do elewacji tylnej, podwyższenia całości o jedną kondygnację oraz budowy budynku gospodarczego nie traktować jako "nowej zabudowy" w rozumieniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), które jest aktem wykonawczym do ustawy. Granice obszaru analizowanego w przypadku przedmiotowej inwestycji powinny być więc wyznaczone zgodnie z § 3 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia. Zasadnym jest aby granice te rozpoczynać w tym przypadku od działek nr 60/7 i 60/10. Jako działka sąsiednia włączana do obszaru analizowanego, nie może być traktowana działka położona w granicach linii rozgraniczających teren inwestycji, czyli działka, na której są przewidziane zgodnie z wnioskiem roboty budowlane. Przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy organ zobowiązany będzie zatem wyznaczyć obszar analizowany zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i stosownie do § 3 ww. rozporządzenia przeprowadzić na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ustawie. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego uniemożliwienia zapoznania się z administracyjnymi aktami sprawy i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie materiałów i dowodów, wskazać należy, iż nie każde naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. skutkuje uchyleniem decyzji poddanej kontroli sądu. Zarzut naruszenia wskazanego przepisu może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Podniesione w skardze okoliczności nie wskazują na uniemożliwienie dokonania konkretnych czynności procesowych. Samo powoływanie się na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie stanowi wystarczającej przesłanki do uchylenia decyzji. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących usytuowania budynku gospodarczego na granicy działek nr "[...]" i "[...]" w kontekście § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z 2002r.) oraz podniesienia przez skarżącą, że miejsca parkingowe przy planowanej inwestycji są samowolą budowlaną, dodatkowo niezgodną z § 19 ust. 1 pkt 2 wspomnianego rozporządzenia, wskazać należy, iż takie zarzuty nie mogą być rozpatrywane w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Oceniając kwestię odległości planowanego budynku gospodarczego od granic działki bądź innych obiektów, powtórzyć należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym, iż zarzuty te winny być podnoszone w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Niemniej jednak organy planistyczne na obecnym etapie postępowania nie mogą przesądzić o usytuowaniu budynku gospodarczego na granicy z nieruchomością skarżącej. Zresztą uzasadnienie Kolegium w zaskarżonej decyzji w tej części jest lakoniczne i ogranicza się w istocie do przytoczenia § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, bez analizy faktycznych rozmiarów działki inwestora i możliwości zastosowania w sprawie tego przepisu. Dokładna lokalizacja budynku gospodarczego względem działki skarżącej w tym w oparciu o przepisy ostatnio cytowanego rozporządzenia winna być przedmiotem postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę przed organami architektoniczno-budowlanymi, w tym także co do możliwości ewentualnego usytuowania budynku przy granicy z nieruchomością skarżącej. Organ planistyczny bowiem wydając decyzję w przedmiocie warunków zabudowy nie przesądza o usytuowaniu obiektu w określonym ściśle na planie realizacyjnym miejscu, w tym nie przesądza o dopuszczalności realizacji inwestycji z uwagi na jej odległości od już istniejących obiektów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 1999r. IV SA 2253/97, niepublikowany, z 7 września 2001r., IV SA 1505/99, ONSA z 2002r. nr 4, poz. 153). Natomiast kwestie związane z ewentualną samowolą budowlaną, czy też naruszeniem przez inwestora przepisów techniczno-budowlanych w związku z wybudowaniem parkingu, rozpatrywane mogą być przez organy nadzoru budowlanego. Mając powyższe na uwadze, Sąd w pkt 1 na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji podjęto w pkt 2 stosownie do art. 152 tejże ustawy. O kosztach rozstrzygnięto w pkt 3 na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.