II SA/Ol 174/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora po rozpoznaniu w dniu 20 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" na postanowienie Wojewody "[...]" z dnia 8 czerwca 2015 r., nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej postanawia odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2016 r., Wojewoda "[...]"stwierdził niedopuszczalność odwołania "[...]"od decyzji Prezydenta Miasta "[...]"z dnia 20 kwietnia 2015 r. udzielającej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie "[...]". Skargi na to postanowienie złożyły: "[...]" W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wniósł o odrzucenie skargi Stowarzyszenia "[...]"z uwagi na brak zdolności sądowej oraz o oddalenie skarg "[...]", jako niezasadnych. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt II OW 115/15, wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie do rozpoznania wniosków sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku o wyłączenie, gdyż sędziowie orzekający w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Białymstoku złożyli wnioski o wyłączenie od orzekania w tej sprawie na podstawie art. 19 p.p.s.a. Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt II SO/Ol 12/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyłączył sędziów: "[...]"od udziału w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 537/15. Postanowieniem z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II OW 8/16, Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie do rozpoznania sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej. Stosownie zaś do art. 25 § 1 p.p.s.a. zdolność sądowa to zdolność występowania przed sądem administracyjnym. Bezsporne jest, że skarżące Stowarzyszenie "[...]"zostało rozwiązane postanowieniem Sądu Rejonowego w "[...]"z dnia 27 stycznia 2012 r. i zarządzono jego likwidację. Rozwiązanie stowarzyszenia przez sąd oznacza zakończenie wszelkiej jego działalności. W okresie likwidacji stowarzyszenie już nie istnieje, choć jego wykreślenie z rejestru stowarzyszeń jeszcze nie nastąpiło (art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o stowarzyszeniach; P. Sarnecki, Prawo o stowarzyszeniach. Komentarz, Kraków 2000, s. 77; postanowienia NSA z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. akt II OZ 263/12, z dnia 12 lipca 2012 r., sygn. akt II OZ 600/12 i z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1086/12). W konsekwencji likwidator, który przeprowadza likwidację stowarzyszenia, nie działa w jego imieniu, ale w imieniu własnym, wypełniając pewną funkcję publiczną jako osoba zaufania publicznego, a jego działalność rozciąga się jedynie na sprawy majątkowe, a nie na statutową działalność rozwiązanego stowarzyszenia. W okresie likwidacji stowarzyszenie już nie istnieje, choć jego wykreślenie z rejestru stowarzyszeń jeszcze nie nastąpiło. Oznacza to, że rozwiązane Stowarzyszenie nie posiada zdolności sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym - art. 25 § 1 i 3 p.p.s.a. Brak ten jest brakiem nieusuwalnym (zob. postanowienie NSA z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OZ 272/15). Stowarzyszenie "[...]"w likwidacji nie posiada więc zdolności sądowej i nie może być stroną postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 25 § 4 p.p.s.a. Brak zdolności sądowej jest w tym przypadku brakiem nieusuwalnym. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a., należało postanowić, jak w sentencji.