II SA/Ol 174/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora po rozpoznaniu w dniu 20 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z zażalenia "[...]" na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 174/16 odrzucające sprzeciw "[...]" od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 18 kwietnia 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku Stowarzyszenia "[...]" z dnia 29 lutego 2016 r. o przyznanie prawa pomocy i od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 18 kwietnia 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku Stowarzyszenia "[...]" z dnia 29 lutego 2016 r. o przyznanie prawa pomocy oraz utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 19 kwietnia 2016 r. o odmowie przyznania "[...]" prawa pomocy w sprawie ze skargi "[...]" na postanowienie Wojewody "[...]" z dnia 8 czerwca 2015 r., nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej postanawia odrzucić zażalenie. Postanowieniami z dnia 15 lipca 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, działając na podstawie art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., odrzucił sprzeciw "[...]" : od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 18 kwietnia 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku Stowarzyszenia "[...]" z dnia 29 lutego 2016 r. o przyznanie prawa pomocy i od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 18 kwietnia 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku Stowarzyszenia "[...]" z dnia 29 lutego 2016 r. o przyznanie prawa pomocy oraz utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 19 kwietnia 2016 r. o odmowie przyznania "[...]" prawa pomocy. Zażalenie na powyższe postanowienia wniósł "[...]" . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zażalenie jest niedopuszczalne i jako takie podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), powoływanej dalej jako p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, których przedmiotem jest: przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; umorzenie postępowania wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia; oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; odrzucenie skargi kasacyjnej; odrzucenie zażalenia; zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; ukaranie grzywną. W niniejszej sprawie skarżący wniósł zażalenie na postanowienia, którymi rozpoznano sprzeciwy od postanowień referendarza w przedmiocie prawa pomocy. W obowiązującym stanie prawnym, na postanowienie wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza zażalenie nie przysługuje. Stosownie bowiem do art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie zaś z § 2 w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Skoro Sąd, wydając postanowienie na skutek wniesionego sprzeciwu, działa jako sąd drugiej instancji, to tym samym droga sądowa zostaje wyczerpana, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania sądowoadministracyjnego. Dodać należy, że błędne pouczenie strony o prawie do zaskarżenia postanowienia wydanego na skutek wniesionego sprzeciwu, nie kreuje samoistnego prawa strony do skutecznego wniesienia środka zaskarżenia na takie postanowienie. W tej sytuacji zażalenie należy uznać za niedopuszczalne i jako takie odrzucić na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.