II SA/Ol 174/21

Dnia 11 maja 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 maja 2021 roku sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia "[...]" roku nr "[...]" w przedmiocie zamiany decyzji dotyczącej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego postanawia - umorzyć postępowanie sądowe. Decyzją z "[...]" r., wydaną z upoważnienia Zarządu Powiatu w O. przez Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w O. (dalej jako: "organ I instancji"), na podstawie art. 155, po rozpoznaniu wniosku Województwa "[...]" (dalej jako: "Województwo", "strona") z 24 marca 2020 r., odmówiono zmiany decyzji ostatecznej z "[...]" r., znak: "[...]", w przedmiocie zezwolenia na umieszczenie urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej (linia kablowa sieci szerokopasmowej) w pasie drogowym drogi powiatowej Nr "[...]" N B. – T. – M. – S. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że strona zawnioskowała o zmianę przedmiotowej decyzji ostatecznej w części dotyczącej zmiany wysokości stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, z zastosowaniem stawek opłat ustalonych uchwałą Rady Powiatu w O. Nr "[...]" z "[...]" r. Odwołanie od powyższej decyzji złożyło Województwo "[...]", natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy"), decyzją z "[...]" r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 155 k.p.a. oraz pkt 4 załącznika uchwały Rady Powiatu w O. Nr "[...]" z "[...]" r. w sprawie określenia stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dla dróg, których zarządcą jest Zarząd Powiatu w O., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że zmieniło decyzję ostateczną organu I instancji z "[...]" r., znak: "[...]", dotyczącą zezwolenia na zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych Nr "[...]" N B. – T. – M. – S. w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, tj. budową kanalizacji kablowej dla sieci szerokopasmowej i ustalającą opłatę za zajęcie pasa drogowego w pkt 10 lit. b), w ten sposób, że ustaliło opłatę za zajęcie pasa drogowego: - za każdy kolejny rok od 2015 r. do 2019 r. w wysokości po 668 zł, - za 2020 r. w wysokości 216,68 zł, w tym za: styczeń, luty i marzec 2020 r. w wysokości: 166,54 zł (3,34 m2 x 200zł/rok x 91 dni); za kwiecień 2020 r. - grudzień 2020 r. w wysokości 50,14 zł (3,34 m2 x 20zł/rok x 274 dni), - za każdy kolejny rok od 2021. do 2039 w wysokości 66,80 zł. W ocenie Kolegium w sprawie nie nastąpiła zmiana stanu prawnego ani faktycznego w takim zakresie, aby skutkowało to brakiem tożsamości sprawy administracyjnej i uniemożliwiało dokonanie zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Kolegium podniosło, że w sprawie należy przyjąć istnienie zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony w zmianie decyzji organu I instancji zezwalającej na umieszczenie urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej w pasie drogowym. Podstawowym celem jest bowiem zwiększanie dostępu obywateli i przedsiębiorców do nowoczesnych usług telekomunikacyjnych, w tym do szerokopasmowego internetu, zwłaszcza na obszarach wykluczonych cyfrowo, czyli najczęściej na terenach wiejskich. Przedmiotowa inwestycja prowadzi do obniżenia kosztów budowy oraz eksploatacji nowoczesnych sieci telekomunikacyjnych, m.in. przez proponowane obniżenie maksymalnych stawek opłat z tytułu zajęcia pasa drogowego, a zbyt wysoki poziom stawek opłat za zajęcie pasa drogowego może być istotną barierą inwestycyjną, w szczególności na terenach o niskim poziomie zaludnienia, gdzie koszty budowy, a następnie utrzymania sieci telekomunikacyjnej rozkładają się na mniejszą ilość użytkowników końcowych. Wskazano, że ograniczenie poziomu opłat przez samorządy lokalne dla inwestycji telekomunikacyjnych prowadzi do wygenerowania znacznych korzyści społeczno-ekonomicznych, których beneficjentami jest nie tylko ogół społeczeństwa w Polsce, ale też sama jednostka samorządowa. Kolegium podkreśliło, że zastosowanie art. 155 k.p.a. jest dopuszczalne, bowiem żaden przepis szczególny nie wyłączył tej możliwości, a w związku z tym należy przyjąć, że takie działanie jest dopuszczanie, przy spełnieniu wszystkich warunków. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł Prokurator Okręgowy w E. (dalej jako: "Skarżący"), zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 155 k.p.a. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 27 kwietnia 2021 r. Prokurator Okręgowy w E. cofnął wniesioną skargę i wniósł, na podstawie art. 60 oraz art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o umorzenie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Skarżąca skutecznie cofnęła skargę, zaś Sąd nie stwierdził, aby zachodziły przesłanki do uznania, że cofnięcie skargi w rzeczonej sprawie jest niedopuszczalne. Wobec powyższego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.