II SA/Ol 175/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zakazu sprzedaży środków spożywczych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/pos.1- sentencja postanowienia W dniu 27 stycznia 2017r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) M.M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za pośrednictwem organu, skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...], którą utrzymano w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] o zakazie sprzedaży przez okienko podawcze wychodzące na teren Zespołu Szkół w K. środków spożywczych nie spełniających wymagań określonych w § 1 ust. 2 pkt 1-3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 lipca 2016r. w sprawie grup środków spożywczych przeznaczonych do sprzedaży dzieciom i młodzieży w jednostkach systemu oświaty oraz wymagań, jakie muszą spełniać środki spożywcze stosowane w ramach żywienia zbiorowego dzieci i młodzieży w tych jednostkach (Dz. U. z 2016r. poz. 1154). W skardze tej zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżona decyzja obarczona jest istotnymi wadami przez co zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skutkiem takiej decyzji jest osiąganie przez skarżącego mniejszych przychodów z tytułu sprzedaży, gdyż odnotowano stratę w stosunku do poprzednich miesięcy, co pozostawia dalsze prowadzenie działalności na granicy opłacalności. Przytoczono stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie z dnia 18 czerwca 2004r. sygn.. FZ 136/04), gdzie wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utrata przez stronę źródła utrzymania dla niej i jej rodziny, stanowi spełnienie obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 ww. ustawy. Także uzasadnione jest wstrzymanie wykonania decyzji, gdyż wykonanie decyzji może spowodować ustanie bytu prawnego przedsiębiorcy (postanowienie z 25 lutego 2015r. sygn. I GSK 80/15). W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi nie przedstawiając stanowiska w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016r. poz. 718, ze zm.), zwanej dalej: ustawą ppsa., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy ppsa. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W związku z tym strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014r., sygn. akt I OZ 363/14, dostępne Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa. gov.pl). Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania skarżonego aktu, Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. W konsekwencji to składająca wniosek - w trybie art. 61 § 3 ustawy ppsa. - strona jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą (por. NSA z dnia 23 kwietnia 2014r., sygn. akt II FZ 464/14, dostępne CBOSA). Przy czym nie wystarczy jedynie wskazać, że skarżący odnotowuje straty w stosunku do poprzednich miesięcy. Skoro skarżący dąży do wykazania, że w jego przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody, to dla oceny, czy rzeczywiście w stanie faktycznym sprawy może dojść do szkody majątkowej, konieczne jest odniesienie tej kwoty do stanu majątkowego skarżącego (tak w post. NSA z dnia 26 września 2013r., sygn. akt II FZ 718/13, CBOSA). Poza tym, nie jest wystarczające samo przekonanie skarżącego, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje. Bez dokładnego przedstawienia swojej sytuacji finansowej i majątkowej nie jest możliwa ocena, czy wykonanie skarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Twierdzenia strony winny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004r., sygn. FZ 65/04, dostępne w CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy podkreślić należy, że skarżący w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał jedynie na okoliczność osiągania mniejszych przychodów z tytułu sprzedaży i odnotowywania straty w stosunku do poprzednich miesięcy bez bliższego podania konkretnych danych uprawdopodabniających tę okoliczność. Nadto, jak wynika ze skarżonej decyzji organ nie zakazał skarżącemu prowadzenia działalności w postaci sprzedaży produktów lecz zakazał jej prowadzenia (sprzedaży) przez okienko wychodzące na teren Zespołu Szkól w K., czyli nadal skarżący może prowadzić taką działalność od strony drogi publicznej. Ponieważ jednak skarżący nie nadesłał żadnych dokumentów finansowych tj. rachunku zysków i strat za rok podatkowy, kopii dokumentów deklaracji podatkowych składanych do właściwego urzędu skarbowego, nie sposób przyjąć że wykazał zaistnienie przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro strona podnosi, ze skarżona decyzja może doprowadzić do zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej, to winna tę okoliczność co najmniej uprawdopodobnić, czego z wyżej wskazanych względów strona nie uczyniła. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy ppsa., orzekł jak w sentencji.