II SA/Ol 179/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na czynność Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w przedmiocie przeprowadzenia konkursu na wolne stanowisko urzędnicze postanawia odrzucić skargę. WSA/pos.1- sentencja postanowienia 1. Z przekazanych akt sprawy wynika, że w dniu 13 lutego 2018r. D. S. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie ze skargą na sposób przeprowadzenia postępowania konkursowego na wolne stanowisko urzędnicze specjalisty ds. kadrowych oraz na rozstrzygnięcie konkursu zarzucając naruszenie przepisów obowiązującego prawa w zakresie rzetelności, otwartości i konkurencyjności, czyli zasad naboru na kierownicze stanowiska urzędnicze. Wskazała, że postępowanie konkursowe nie zostało przeprowadzone w sposób gwarantujący równe szanse wszystkim uczestnikom. W związku z powyższym wniosła o stwierdzenie nieważności przeprowadzonego postępowania konkursowego na wolne stanowisko urzędnicze oraz rozwiązanie umowy o pracę ze zwycięzcą konkursu. W motywach uzasadnienia podała, że w dniu 6 listopada 2017r. Dyrektor Domu Pomocy Społecznej (dalej: Dyrektor) ogłosił nabór na wolne stanowisko urzędnicze w trybie ustawy z dnia 21 listopada 2008r. o pracownikach samorządowych. Postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone z naruszeniem obowiązującym przepisów tj. art. 12 ustawy o pracownikach samorządowych, bowiem w czasie ogłoszenia konkursu stanowisko ds. kadrowych nie było wolnym stanowiskiem urzędniczym, osoba zajmująca to stanowisko nadal świadczyła pracę na podstawie umowy o pracę i na emeryturę odeszła dopiero w dniu 24 stycznia 2018r. Nadto sama procedura konkursowa została przeprowadzona niezgodnie z prawem, bowiem stosownie do ogłoszenia zamieszczonego na stronie Biuletynu Informacji Publicznej drugi etap postępowania konkursowego, którym była rozmowa kwalifikacyjna miał się odbyć w dniu 22 listopada 2017r. o godz. 9.00. Skarżąca stawiła się kilka minut przed wyznaczonym jej czasem, niedługo po niej stawiła się druga kandydatka, jednak osoba, która została wybrania nie pojawiła się w okolicach godziny 9.00. Zarzuciła, że rozmowa kwalifikacyjna, która trwała ok. 8 minut nie była wystarczająca do tego aby w tym czasie komisja konkursowa miała możliwości oceny we wszystkich płaszczyznach następnie wykazanych w dokumentach. W uzasadnieniu dokonanego wyboru Dyrektor podał, że wyłoniona kandydatka spełniała wymagania formalne oraz w drugim etapie zdobyła najwięcej punktów, podczas gdy rzetelność takiej oceny, zdaniem skarżącej jest wątpliwa, ze względu na czas , który był przeznaczony dla poszczególnych kandydatów. 2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Domu Pomocy Społecznej wniósł o jej odrzucenie. W pierwszej kolejności wskazano, że podstawa prawna, na którą powołała się skarżąca tj. art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dotyczy zaskarżenia postanowienia zaś w tej sprawie taki akt nie został wydany, co oznacza, iż wskazana podstawa prawna nie jest spójna z przedmiotem zaskarżenia tj. sposobem przeprowadzenia postępowania konkursowego oraz rozstrzygnięciem konkursu. W ocenie organu tylko informacja o wynikach naboru, która kończy postępowanie rekrutacyjne, stanowi czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ww. ustawy. Wskazano, że w sytuacji, gdy ustawa, stosownie do treści art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a., nie przewiduje środków zaskarżenia, skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Ze skargi wynika, że o wynikach naboru skarżąca dowiedziała się w dniu 23 listopada 2017r., zaś skargę złożyła dopiero w dniu 13 lutego 2018r., co oznacza, że dokonała tej czynności z naruszeniem terminu. Podkreślono, że obecnie obowiązujące przepisy nie wymagają już poprzedzenia wniesienia skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Poza tym na etapie przed wniesieniem skargi strona skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, tym samym nie można uznać, że brak jest winy w uchybieniu terminu. Nadto z ostrożności procesowej pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów. 3. Wniesiona skarga z uwagi na zawarte w niej żądania została zarejestrowana jako: - skarga na przeprowadzenie konkursu na wolne stanowisko urzędnicze i prowadzona pod sygn. akt II SA/Ol 179/18 oraz jako skarga na rozstrzygnięcie konkursu na wolne stanowisko urzędnicze i prowadzona pod sygn. akt II SA/Ol 180/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego możliwe jest wówczas, gdy skarga spełnia wymogi formalne, została złożona w terminie oraz, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia rozpoznanie sprawy co do istoty. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi wniesionej w rozpoznawanej sprawie dotyczącej przeprowadzenia konkursu na wolne stanowisko urzędnicze. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017r. poz. 1369, ze zm.) dalej zwana: ustawą ppsa., ustawa normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie w innych sprawach, do których jej przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). W myśl art. 3 § 2 tej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r. poz. 23, z późn. zm.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.- Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. poz. 1947), oraz postępowań do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r.-Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.- Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ustawy ppsa.). Natomiast stosownie do treści art. 5 ustawy ppsa. sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach: 1) wynikających z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej; 2) wynikających z podległości służbowej między przełożonym i podwładnymi; 3) odmowy mianowania na stanowiska lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa; 4) wiz wydawanych przez Konsulów, z wyjątkiem wiz wydanych cudzoziemcowi będącemu członkiem rodziny obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia w Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (Dz.U. Nr144, poz. 1043, ze zm); 5) zezwoleń na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego wydawanych przez konsulów. Dlatego też w niniejszej sprawie należało w pierwszej kolejności rozważyć, czy przeprowadzenie konkursu na wolne stanowisko urzędnicze jest czynnością z zakresu administracji publicznej podlegającą kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008r. o pracownikach samorządowych (tj. Dz.U. z 2016r. poz. 902 z późn. zm.) ogłoszenie o wolnym stanowisku urzędniczym, w tym kierowniczym stanowisku urzędniczym, oraz o naborze kandydatów na to stanowisko umieszcza się w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w ustawie z dnia 6 września 201r. o dostępie do informacji publicznej, zwanym dalej "Biuletynem", oraz na tablicy informacyjnej w jednostce, w której jest prowadzony nabór. Z art. 13a ust. 1 tej ustawy wynika, że w toku naboru komisja wyłania nie więcej niż pięciu najlepszych kandydatów, spełniających wymagania niezbędne oraz w największym stopniu spełniających wymagania dodatkowe, których przedstawia kierownikowi jednostki celem zatrudnienia wybranego kandydata. Stosownie zaś do art. 15 ust. 1 ww. ustawy niezwłocznie po przeprowadzonym naborze informacja o wyniku naboru jest upowszechniana przez umieszczenie na tablicy informacyjnej w jednostce, w której był przeprowadzony nabór, oraz opublikowanie w Biuletynie przez okres co najmniej 3 miesięcy. Informacja ta zawiera nazwę i adres jednostki, określenie stanowiska, imię i nazwisko wybranego kandydata oraz jego miejsce zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego oraz uzasadnienie dokonanego wyboru albo uzasadnienie nierozstrzygnięcia naboru na stanowisko. Informacja ta stanowi ostatni etap kończący postępowanie rekrutacyjne. Z powyższego wynika, że postępowanie rekrutacyjne rozpoczyna się w momencie ogłoszenia o naborze, a kończy w chwili przedstawienia informacji o wyniku przeprowadzonego naboru. Wobec powyższego należy wyjaśnić, że z ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych wynika, że wprawdzie postępowanie rekrutacyjne składa się z kilku etapów, nie oznacza to jednak że jego poszczególne etapy stanowią czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt. 4 ustawy p.p.s.a. Poszczególne czynności podejmowane w toku postępowania rekrutacyjnego stanowią zamknięty ciąg czynności, które nie mają charakteru samodzielnego. Komisję rekrutacyjną powołuje organ tj. Dyrektor i wykonuje ona czynności doraźne w celu wyłonienia i przedstawienia organowi kandydatów na określone stanowiska pracy. Działania komisji rekrutacyjnej stanowią jedynie pomoc dla organu w procesie rekrutacji do pracy. Z tego względu dopiero informacja o wyniku naboru, która kończy postępowanie rekrutacyjne stanowi czynność w rozumieniu art. 3 § pkt 4 ustawy p.p.s.a., która podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Czynność taka pochodzi bowiem od organu administracji i rozstrzyga o prawach kandydata (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2017r. sygn. akt I OSK 2966/15, oraz uchwała 7 sędziów NSA z dnia 13 kwietnia 2015r. sygn. I OPS 5/14, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej jako: CBOSA). We wspomnianej uchwale wyrażono pogląd, zgodnie z którym uchwała komisji konkursowej o odmowie dopuszczenia kandydata do postępowania konkursowego na stanowisko dyrektora szkoły podjęta na podstawie § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz. U. Nr 60, poz. 373, ze zm.) nie jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.). Z uwagi na podobieństwa obu postępowań, które zmierzają do wyłonienia najlepszego kandydata do pracy, przywołanie argumentacji zawartej w uchwale jest uzasadnione. Reasumując skoro przedmiot skargi nie jest wymieniony w art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a., jak również żaden przepis ustawy szczególnej nie przewiduje właściwości sądu administracyjnego w rozpoznawanej sprawie, to właściwości rzeczowej sądu administracyjnego do rozpoznania tej sprawy nie można wywodzić jedynie z samej okoliczności, że wyłonienie kandydata na wolne stanowiskom urzędnicze dokonuje organ administracji publicznej, gdyż postępowanie rekrutacyjne prowadzi komisja wyłoniona jedynie przez organ administracji i samodzielnie nie podejmuje żadnych działań. Wyjaśnić zatem pozostaje, że kontrola legalności działań podejmowanych przez komisję rekrutacyjną w toku postępowania konkursowego zawsze będzie oceniana lecz dopiero na etapie kontroli legalności aktu jakim jest czynność wyłonienia kandydata na wolne stanowiskom urzędnicze, a tym przedmiotem Sąd będzie się zajmował w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 180/18. Mając powyższe na uwadze, skargę należało uznać za niedopuszczalną i na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.