II SA/Ol 18/11

Dnia 24 stycznia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 stycznia 2011r. sprawy ze skargi P. M. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie świadczenia alimentacyjnego postanawia odrzucić skargę Decyzją z dnia "[...]" r., działająca z upoważnienia Prezydenta Miasta Naczelnik Wydziału Świadczeń Rodzinnych Urzędu Miasta orzekła o nieprzyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego dla P. M. w okresie od 1 października 2010 r. do 30 września 2011 r. Na skutek wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" r. Nr "[...]", działając w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 9 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2009 r. Nr 1, poz.7, ze zm.), utrzymało w mocy decyzję wydaną przez organ I instancji. Wyjaśniono, iż podstawą dla odmowy przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego jest przekroczenie dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę, gdyż dopuszczalne kryterium dochodowe wynosi 725 zł, zaś dochód rodziny strony wyniósł 726,30 zł. W dniu 16 listopada 2010 r. H. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, pismo w którym odwołuje się od "decyzji z Urzędu Miasta - Wydział Świadczeń Rodzinnych w sprawie odmowy alimentów z funduszu alimentacyjnego nr decyzji "[...]" na córkę P.". Podniosła, że jest samotną matką wychowującą córkę, która uczęszcza do Technikum Ekonomicznego. Wyjaśniła, iż z zatrudnienia otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 1000 zł, co po uregulowaniu stałych opłat za mieszkanie nie pozwala na przeżycie w godziwych warunkach. Wskazała, że w 2009 r. jej zarobki przekroczyły kryterium dochodowe jedynie o 1,30 zł na osobę, gdyż pracowała w nadgodzinach oraz w dni wolne od pracy aby zabezpieczyć potrzeby związane ze szkołą córki. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Sądu z dnia 3 grudnia 2010 r. skarżąca została wezwana, w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma, do sprecyzowania, czy przedmiotem jej skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", czy też decyzja Prezydenta Miasta z dnia "[...]". Zarządzenie to skarżąca odebrała osobiście w dniu 7 grudnia 2010r. i przesłała do Sądu dwie decyzje: z dnia "[...]" oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". Wobec powyższego zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Sądu z dnia 13 grudnia 2010 r. H. M. wezwano ponownie do jednoznacznego wskazania, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, czy skarży ona decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", czy też decyzję Prezydenta Miasta z dnia "[...]", czy też ewentualnie obie te decyzje. Zarządzenie to skarżąca odebrał osobiście w dniu 17 grudnia 2010 r. i w piśmie złożonym do Sądu w dniu 21 grudnia 2010 r. wyjaśniła, że przedmiotem jej skargi jest decyzja organu I instancji - Naczelnika Wydziału Świadczeń Rodzinnych działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia "[...]". Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2010r. sygn. akt II SA/Ol 1021/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę z dnia 16 listopada 2010r. na wskazaną decyzję Prezydenta Miasta. Wyjaśniono wówczas skarżącej, że pomimo prawidłowego pouczenia przez organ odwoławczy, jako przedmiot zaskarżenia wskazała decyzję pierwszoinstancyjną, która nie posiada przymiotu decyzji ostatecznej, na którą służy skarga do sądu administracyjnego. Pismem z dnia 10 stycznia 2011r. (data nadania pocztowego) H. M. wystąpiła o rozpatrzenie jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". Wyjaśniła, że pomyliła decyzje i podała nieprawidłową. Przeprosiła za swój błąd, wskazując jednocześnie na trudną sytuację bytową, w jakiej znajdują się z córką. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim wyjaśnić należy skarżącej, że jej skarga z dnia 16 listopada 2010r. została rozpatrzona postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 30 grudnia 2010r. sygn. akt. II SA/Ol 1021/10 i tym samym skonsumowana. Wobec czego niedopuszczalna jest jej późniejsza modyfikacja. Sąd dwukrotnie zakreślał skarżącej termin, pod rygorem odrzucenia skargi, do sprecyzowania swego żądania. I tylko w wyznaczonym terminie strona mogła skutecznie zająć stanowisko co do przedmiotu zaskarżenia. W związku z tym pismo nadesłane przez skarżącą do Sądu w dniu 11 stycznia 2011r., w którym zwraca się o zbadanie legalności decyzji organu odwoławczego należy traktować jako nową skargę, która jednak wniesiona została z uchybieniem ustawowego terminu, przez co niedopuszczalne jest jej rozpatrzenie. Sąd z urzędu bada spełnienie wymogów formalnych związanych z wniesieniem skargi w celu stwierdzenia jej dopuszczalności. Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi jest jej wniesienie w terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: ppsa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl z kolei art. 58 § 1 pkt 2 ppsa sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż zaskarżone rozstrzygnięcie doręczone zostało stronie skarżącej w dniu 27 października 2010r., zatem termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie upłynął z dniem 26 listopada 2010r. Po tej dacie, wniesienie skargi byłoby dopuszczalne tylko w sytuacji przywrócenia przez Sąd terminu do jej wniesienia. Skarżąca z wnioskiem takim nie występowała. Mając powyższe na uwadze, na podstawie cytowanego art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, skargę należało odrzucić.