II SA/Ol 18/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2016 r. sprawy ze skargi J.N. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie niedostatecznego stanu technicznego stropu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzając ją decyzję organu I instancji; 2) przyznaje od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz radcy prawnego J.W. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o należny podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]", Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta A, nakazał J. N., zamieszkałemu w A przy ul. Z i G. S., zamieszkałej w A przy ul. A, usunięcie niedostatecznego stanu technicznego stropu drewnianego między lokalami nr "[...]" i nr "[...]" (pod łazienką i kuchnią lokalu nr 2), przez wzmocnienie belek stropowych drewnianych nr 1 i nr 2, (według załączonego rysunku stropu) kształtownikami stalowymi (wzmocnienie z dwóch ceowników 120 mm o długości 4,50 m na każdą belkę drewnianą); ustanowienie kierownika budowy wykonywanych robót budowlanych i zgłoszenie rozpoczęcia robót organowi, w terminie do 31 marca 2013 r. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że w wyniku oględzin obu przedmiotowych lokali ustalono, że belki stropowe są zawilgocone i zostały podparte stemplami stalowymi. Przyczyną zawilgocenia stropu jest wadliwe odprowadzanie wody z wanny w lokalu nr 2 do kratki ściekowej, umieszczonej w stropie pomiędzy lokalami. Po rozpoznaniu odwołania J. N., powyższa decyzja została uchylona przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia "[...]", a sprawa została przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał na konieczność zweryfikowania kręgu właścicieli budynku przy ul. A i rozważenie zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), zamiast art. 66 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Decyzją z dnia "[...]", Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał J. N. oraz G. i E. S. poprawę stanu technicznego stropu drewnianego między lokalami nr 1 i nr 2 (pod łazienką i kuchnią lokalu nr 2), przez wzmocnienie drewnianych belek stropowych nr 1 i nr 2 (według załączonego rysunku stropu) kształtownikami stalowymi przez wzmocnienie z dwóch ceowników 120 mm o długości 4,50 m na każdą belkę drewnianą; ustanowienie kierownika budowy wykonywanych robót budowlanych i zgłoszenie rozpoczęcia robót organowi; w terminie do 31 lipca 2013 r. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że ponownie rozpoznając sprawę zweryfikował krąg właścicieli budynku przy ul. A i ustalił, że lokal nr "[...]" stanowi współwłasność G. i E. S.. Odnosząc się do uwag J. N. stwierdził, że stanowiący część wspólną budynku strop między lokalami nr 1 i nr 2 wymusza na właścicielach należyte wykonanie robót. Ponadto podniósł, że z uwagi na fakt zabezpieczenia stropu przez jego podparcie, bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia i życia użytkowników przedmiotowych lokali zostało oddalone, w związku z tym wyznaczenie terminu wykonania robót budowlanych do dnia 31 lipca 2013 r. spełnia oczekiwania i wymagania właścicieli części wspólnych w budynku. W złożonym odwołaniu, J. N. podniósł, że niezadowalający stan techniczny stropu jest skutkiem wadliwego odprowadzania wody z urządzeń w łazience w lokalu nr 2. W tej sytuacji, samo wykonanie nakazanych robót budowlanych nie rozwiąże problemu zalewania stropu. Decyzją z dnia "[...]", Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nakazał G. i E. S. oraz J. N. usunąć zagrożenie życia, zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia w budynku przy ul A w A poprzez: 1) wzmocnienie belek stropowych drewnianych kształtownikami stalowymi (zgodnie z zaleceniami zawartymi w "Orzeczeniu technicznym" opracowanym przez mgr. inż. J. J. w styczniu 2013 r.); 2) podłączenie odpływu wanny w łazience lokalu nr 2 z instalacją kanalizacji sanitarnej w sposób zgodny ze sztuką budowlaną. Organ odwoławczy zobowiązał strony do wykonania powyższych robót w terminie do dnia 4 października 2013 r., pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. W skardze, złożonej do tut. Sądu, J. N. zakwestionował skuteczność nałożonego w pkt. 1 sentencji decyzji WINB obowiązku i stwierdził, że wzmocnienie belek nie usunie zagrożenia dla życia ludzkiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2015r., sygn. akt II SA/Ol 1107/13 uchylił decyzję organu II instancji. W ocenie Sądu wątpliwości budzi prawidłowość nałożenia obowiązku o treści, zawartej w pkt. 1 sentencji zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy powołał się w tym zakresie na treść orzeczenia technicznego opracowanego w styczniu 2013 r. przez mgr. inż. J. J. Jak wynika z tego opracowania, jego autor dokonał oględzin i odkrywek stropu drewnianego wyłącznie w lokalu nr 2 i na tej podstawie sporządził niezbędne pomiary i szkice robocze. Stan techniczny stropu jest niedostateczny, istnieje zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi, gdyż są widoczne miejsca skorodowania biologicznego belek, ich nadmierne ugięcie, miejscowe obniżenie stropu. W konkluzji stwierdzono m.in., że organ odwoławczy, nakładając w zaskarżonej decyzji obowiązek wzmocnienia belek stropowych stalowymi kształtownikami, w żaden sposób nie uzasadnił konieczności nałożenia nakazu tej treści. Następnie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia "[...]" uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, opierając się na orzeczeniu technicznym opracowanym w styczniu 2013r. przez mgr inż. J. J., protokołach z oględzin z dnia 20 maja 2015r. oraz z dnia 15 czerwca 2015r. (materiał fotograficzny) oraz notatce służbowej z dnia 6 maja 2015r., że stan zagrożenia życia i zdrowia ludzi, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowalne został w niniejszej sprawie usunięty przez właścicieli lokalu nr 2. W ocenie organu odwoławczego opartej na uzupełnionym materiale dowodowym wykonanie zaleceń wynikających z opinii technicznej mgr inż. J. J. przez p. G. i E. S. spowodował zmianę stanu faktycznego w oparciu, o który orzekał organ I instancji oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. Skargę na ww. decyzję wywiódł J. N.. Skarżący podkreślił, że sporny strop faktycznie jest podwójnym stropem dwubelkowym. Organy zaś popełniły w zakresie ustaleń faktycznych błąd, do którego nie chcą się przyznać. Tym samym nie można skutecznie naprawić powstałego problemu budowlanego. Strona skarżąca zasugerowała, że zasadne byłoby rozważenie powołania dodatkowego obiektywnego biegłego. Stwierdziła również, że utrudniano jej dostęp do informacji o sprawie oraz samych akt sprawy, tak, że do końca nie jest świadoma poczynionych w sprawie ustaleń. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. W piśmie procesowym z dnia 2 maja 2016r. skarżący działając przez swojego pełnomocnika skarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 24 § 1 pkt 1 i 5 i art. 84 kpa poprzez jego niezastosowanie w sprawie w odniesieniu do inż. J.J., - art. 136 w zw. z art. 7 kpa poprzez scedowanie całości postępowania dowodowego na organ I instancji, co w niniejszej sprawie doprowadziło do odejścia organu II instancji od zasady prawdy obiektywnej i fasadowego charakteru dwuinstancyjności postępowania, - art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 107 § 1 i § 3 kpa w zw. z art. 140 kpa poprzez brak uzasadnienia, dlaczego organ uchylił decyzje organu I instancji z dnia "[...]", pomimo, że jej wykonanie uznano za wystarczające dla zażegnania stanu zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte zgodnie z przepisami obowiązującego prawa. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja z dnia "[...]" Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który uchylił decyzję organu I instancji z dnia "[...]" nakazującą J. N. oraz G. E. S. poprawę stanu technicznego stropu drewnianego między lokalami nr 1 i nr 2 (pod łazienką i kuchnią lokalu nr 2), przez wzmocnienie drewnianych belek stropowych nr 1 i nr 2 (według załączonego rysunku stropu) kształtownikami stalowymi przez wzmocnienie z dwóch ceowników 120 mm o długości 4,50 m na każdą belkę drewnianą; ustanowienie kierownika budowy wykonywanych robót budowlanych i zgłoszenie rozpoczęcia robót organowi; w terminie do 31 lipca 2013 r. Kwestionowana w niniejszej sprawie decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana została w oparciu o treść art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409) - dalej w skrócie jako " Prawo budowlane". Art. 66 ust. 1 pkt 1 - 4 Prawa budowlanego stanowi, że w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Przepisy te stanowią pewną normatywną całość. Organ nadzoru budowlanego prowadząc postępowanie na podstawie tych przepisów winien mieć na uwadze ich cel, który zmierza do usunięcie stwierdzonych w obiekcie budowlanym nieprawidłowości, niezależnie od tego jaka przyczyna z art. 66 ust. 1 pkt 1 – 4 powoduje konieczność wydania decyzji o usunięciu stwierdzonych nieprawidłowości. Przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane nie tworzy dla właściciela czy zarządcy obiektu nowego obowiązku, lecz tylko precyzuje ustawowy obowiązek wynikający z art. 61 przywołanej ustawy. Nadmienić również należy, że decyzje administracyjne wydawane w trybie art. 66 Prawa budowlanego, odnoszą się do obiektów budowlanych znajdujących się w niewłaściwym stanie technicznym i służą usunięciu stwierdzonych nieprawidłowości, wynikających z niewłaściwego użytkowania tego obiektu, braku jego konserwacji lub gdy są one następstwem jego naturalnego zużycia. Przemawia za tym samo brzmienie jak i umiejscowienie ww. przepisów, tj. zamieszczenie ich w rozdziale 6 ustawy Prawo budowlane zatytułowanym "utrzymanie obiektów budowlanych". Jak wynika z treści art. 61 Prawa budowlanego: "właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany: 1) utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2; 2) zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska". Nałożenie na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego obowiązków o jakich stanowi przepis art. 66 Prawa budowlanego, powołany w podstawie prawnej skarżonych decyzji, jest konsekwencją niezastosowania się do ciążących na nich obowiązków, mających na celu utrzymanie obiektu we właściwym stanie technicznym i estetycznym wynikających z art. 61 ust. 1 Prawa budowlanego. Zakres tych obowiązków wskazuje art. 5 ust. 2 ustawy, według którego obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7 tego artykułu. Z istoty działań podejmowanych w trybie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wynika, że zmierzają one do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu odpowiadającego wymogom bezpieczeństwa, a także normom technicznym i estetycznym, a nie służą likwidacji stanu niezgodności z prawem. Obowiązkiem zatem organu prowadzącego postępowanie w oparciu o ten przepis jest ustalenie jedynie czy istnieje któraś z przesłanek w nim wymienionych uzasadniających interwencję organu nadzoru budowlanego. Wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że ma on zastosowanie do przypadków szczególnego zaniedbania obowiązków ze strony właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego w odniesieniu do jego stanu technicznego. Bez znaczenia przy tym pozostaje okoliczność, czy obiekt ten został zrealizowany w oparciu o pozwolenie na budowę (zgłoszenie) i zgodnie z jego postanowieniami, czy też zgodnie z przepisami prawa, w tym przepisami technicznymi. Może wszak zaistnieć sytuacja, gdy w stosunku do tego samego obiektu budowlanego będą toczyły się dwa postępowania w ramach nadzoru budowlanego - jedno w oparciu o przepisy Rozdziału 6 ustawy Prawo budowlane, drugie zaś w oparciu o przepisy Rozdziału 5. Taka sytuacja może zaistnieć gdy powstanie konieczność natychmiastowej ingerencji organów nadzoru budowlanego np. gdy obiekt budowlany zagraża życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku. Wówczas istnieje zwykle konieczność wręcz natychmiastowej interwencji organów, a oczekiwanie na wynik postępowania legalizacyjnego skutkowałoby wypaczeniem celu postępowania zmierzającego do nałożenia na właściciela obiektu obowiązków zmierzających do poprawy stanu technicznego obiektu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2524/10, LEX nr 1424747). Na gruncie niniejszej sprawy organ II instancji podejmując swoje rozstrzygnięcie wyszedł z założenia, opierając się na orzeczeniu technicznym opracowanym w styczniu 2013r. przez mgr inż. J. J., protokołach z oględzin z dnia 20 maja 2015r. oraz z dnia 15 czerwca 2015r. (materiał fotograficzny) oraz notatce służbowej z dnia 6 maja 2015r., że stan zagrożenia życia i zdrowia ludzi, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowalne został w niniejszej sprawie usunięty przez właścicieli lokalu nr 2. Ze względu zaś na wyeliminowanie groźby zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, postępowanie prowadzone przez organ I instancji stało się bezprzedmiotowe. Nadmienić należy w tym miejscu, że organy administracji publicznej obydwu instancji obowiązane są zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Oznacza to, że trafność rozstrzygnięcia w każdej indywidualnej sprawie wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia argumentów, które stanowiłyby podstawę do podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia. Wydając decyzję organy są zobowiązane do przestrzegania przepisów procedury administracyjnej, a zatem zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z przepisem art. 77 § 1 k.p.a., a następnie do uzasadnienia decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. To z kolei zapewnia realizację zasady wyjaśniania zasadności przesłanek wyrażoną w art. 11 k.p.a. W ocenie Sądu organ odwoławczy podejmując zaskarżoną decyzję nie uczynił zadość wspomnianym wyżej zasadom. Przede wszystkim dostrzec należy, że rozstrzygnięcia organów w niniejszej sprawie bazowały głównie na orzeczeniu technicznym sporządzonym przez J. J. działającego na zlecenie jednej ze stron sporu, a mianowicie właścicieli lokalu mieszkalnego nr 2 położonego na górze spornego budynku wielorodzinnego, posadowionego przy ul. A w A. Z akt administracyjnych wynika, że oględziny specjalistów J. J. oraz E. M., który wcześniej sporządził także opinię na temat stropu na zlecenie skarżącego, miały miejsce (po podjęciu przez organ II instancji postępowania po uchyleniu przez Sąd wcześniejszej decyzji) u lokatora zamieszkującego górę budynku, a wydane orzeczenie sporządzone zostało przez pryzmat oględzin dokonanych właśnie w tym mieszkaniu. Pominięto zaś dokonanie szczegółowej analizy przez ww. osoby posiadające uprawnienia budowlane stanu technicznego sufitu skarżącego J. N. Skarżący podnosił, że w jego mieszkaniu nie dokonano "odkrywki stropu" celem sprawdzenia dokładnie stanu technicznego stropu od strony mieszkania skarżącego. W sprawie jak wskazano wyżej, oparto się na orzeczeniu technicznym opracowanym w styczniu 2013r. przez mgr inż. J. J., protokołach z oględzin z dnia 20 maja 2015r. oraz z dnia 15 czerwca 2015r. (materiał fotograficzny) oraz notatce służbowej z dnia 6 maja 2015r., stwierdzając ostatecznie, że stan zagrożenia życia i zdrowia ludzi, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowalne został w niniejszej sprawie usunięty przez właścicieli lokalu nr 2. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotowe postępowanie miało na celu tylko i wyłącznie usuniecie stwierdzonych nieprawidłowości polegających na wystąpieniu zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi. Zaznaczono przy tym, że w niniejszym postępowaniu nie jest możliwe nakazanie właścicielowi wyremontowania podsufitki w lokalu nr 1. Taki nakaz mógłby być nałożony wyłącznie w nowym postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem byłby nieodpowiedni stan techniczny lokalu. O tym czy istnieją podstawy do wszczęcia takiego postępowania powinien zadecydować organ właściwy czyli PINB dla m. A. W ocenie Sądu zaprezentowane przez organ odwoławczy podejście nie jest zasadne. Organ prowadząc postępowanie w sprawie niedostatecznego stanu technicznego stropu drewnianego między lokalami nr 1 i nr 2 przy ul. A w A powinien kompleksowo zbadać stan techniczny spornej części budynku. Należało zatem dokonać również oceny stanu technicznego stropu w mieszkaniu skarżącego, biorąc pod uwagę i wyjaśniając wątpliwości przez niego przedstawione, takie jak sugerowane istnienie podwójnego stropu. Zresztą samo zapoznanie się z dokumentacją fotograficzną stropu wykonaną w mieszkaniu skarżącego, a załączoną do protokołu oględzin z dnia 15 czerwca 2015r., wskazuje, że stan techniczny tego stropu może budzić uzasadnione wątpliwości i ta część stropu może w dalszym ciągu stanowić zagrożenie dla zdrowia lub życia. Zupełnie nieuzasadnione jest natomiast sztuczne rozdzielanie postępowań w sprawie stanu stropu i tzw. "podsufitki" w lokalu skarżącego w oparciu o różne podstawy prawne. Stan techniczny tych wspomnianych elementów stanowi funkcjonalną całość, nawet jeśli podsufitki nie zaliczymy do elementów konstrukcyjnych stropu. Niewątpliwe jednak jej zły stan może stanowić zagrożenie dla strony skarżącej. W kwestii tej nie zmienia nic stanowisko wyrażone w wyroku tutejszego Sądu z dnia 29 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 1107/13. Nawet, jeżeli w tym orzeczeniu Sąd zaakceptował podstawę prawną z art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w oparciu o którą działały organy nadzoru budowlanego, to jeżeli obecnie po wyroku organ II instancji dostrzega nawet ewentualną konieczność działania organu I instancji w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, to organ winien w jednym postępowaniu załatwić kompleksowo sprawę stanu technicznego owego stropu. Tym bardziej, że jak wskazano wyżej art. 66 ust. 1 pkt 1 – 4 Prawa budowlanego stanowi pewną normatywną całość i mnożenie postępowań w stosunku do jednej części budynku nie służy realizacji celów postawionych przez ustawodawcę organom nadzoru budowlanego w art. 66 ust. 1 pkt 1 – 4 oraz zasadom płynącym z Kodeksu postępowania administracyjnego określonym w Dziale I Rozdziale 2. Podkreślenia wymaga przy tym, że postępowanie prowadzi organ nadzoru budowlanego, dysponujący pracownikami posiadającymi wiedzę specjalistyczną z zakresu prawa budowlanego, w tym sztuki budowlanej i norm technicznych. Nadzór budowlany to fachowy pion administracji publicznej, a zatem co do zasady ewentualne wątpliwości powinien rozstrzygać we własnym zakresie w ramach swoich kompetencji. W inspektoratach nadzoru budowlanego na stanowiskach inspektorów nadzoru zatrudnione są bowiem osoby, które mają co najmniej uprawnienia budowlane w ograniczonym zakresie. Kontrolując więc stan techniczny budynków i ich elementów, inspektor nadzoru budowlanego jest w stanie w pewnym zakresie samodzielnie określić ich potencjalne wady czy też zagrożenie z nich wynikające. Jeśli zaś w ramach własnych kompetencji nie jest w stanie tego zrobić to powinien rozważyć powołanie niezależnego biegłego, którego ocena techniczna mogłaby rozstrzygnąć istniejące wątpliwości co do spornej części budynku. Być może niezbędne byłoby również zlecenie wykonania ekspertyzy technicznej na podstawie art. 81c ustawy Prawo budowlane. Sąd nie rozstrzyga tej kwestii ale organ odwoławczy powinien ją rozważyć. Tym bardziej, że główne przyczyny służące sunięciu stwierdzonych nieprawidłowości zostały postanowione w oparciu o opinię J. J. działającego przez dużą część procesu budowlanego w lokalu nr 2 na zlecenie G. i E. S.. Ponadto jak wskazano wyżej J. J. nie był nigdy w mieszkaniu skarżącego dlatego też trudno przyjąć, że na temat stanu spornego stropu posiadał całościową wiedzę. W ocenie Sądu postępowanie prowadzone przez organ II instancji nie doprowadziło do wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności i podjęcia rozstrzygnięcia zgodnego z prawem. Przeprowadzając ponowne postępowanie administracyjne organ odwoławczy dokona kompleksowej oceny wszystkich okoliczności sprawy, wyjaśniając wątpliwości co do stanu technicznego stropu również z perspektywy lokalu skarżącego. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku zgodnie z art. 250 powyższej ustawy oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), w związku z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805).