II SA/Ol 180/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2017 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych na skutek wniosku A. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z przekazanych przez organ Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie wraz ze skargą akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" o wymierzeniu A. W. (dalej zwanemu skarżącym) kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł. z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku wywiódł, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawiają okoliczności podniesione w skardze dotyczące niemożności stosowania przepisów technicznych zawartych w ustawie o grach hazardowych oraz braku jednolitego i należycie ustalonego stanowiska co do charakteru gier na urządzeniu. Wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby w jego mieniu niepowetowaną stratę, albowiem na mocy innych decyzji organów celnych nałożono na niego kary administracyjne w łącznej wysokości 120.000 zł. Skarżący podał, że istnieją powody by twierdzić, że uiszczenie tych kwot naraziłoby go na znaczną szkodę, kilkakrotnie przewyższającą wysokość jego dochodów w 2015 i 2016 r., a także niemożliwe do odwrócenia skutki, gdyż wymagałoby sprzedaży jego majątku osobistego i pozbawieniem go środków pozwalających na ich bieżące utrzymanie. Postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w cytowanym powyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. Zauważyć należy, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest wymierzenie kary pieniężnej. Nawet więc w przypadku wyegzekwowania tej kary przed rozpoznaniem skargi, późniejsze ewentualne uwzględnienie skargi nie spowoduje nieodwracalnych skutków, gdyż w takim przypadku, określona w decyzji należność zostanie skarżącemu zwrócona. Istnienia innych okoliczności, które mogłyby prowadzić do odmiennych wniosków i wskazywać na takie zagrożenie, podobnie jak i na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, nie wykazał także skarżący. Za niewystarczające w tym zakresie uznać bowiem należy powoływanie się przez skarżącego na niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody, kilkakrotnie przewyższającej wysokość jego dochodów w 2015 i 2016 r., a także niemożliwe do odwrócenia skutki, co miałoby się wiązać ze sprzedażą majątku osobistego skarżącego i pozbawieniem go środków pozwalających na ich bieżące utrzymanie. Podawane przez skarżącego okoliczności nie zostały poparte żadnymi dokumentami, z których można by wywieść, że wskazywane przez niego zagrożenia realnie występują. Wobec tego, twierdzenia te uznać należy za gołosłowne. Tymczasem uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z 19 marca 2014 r., sygn. akt I FZ 74/14, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż jak już podano, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera stosownego uzasadnienia i nie jest poparty żadnymi dokumentami źródłowymi. Co prawda Sąd mógłby udzielić tymczasowej ochrony nawet wtedy, gdy strona nie udowodni, że niebezpieczeństwo takie zachodzi, jednak nie oznacza to, że sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu miałby się domyślać lub przewidywać, jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Bez stosownych dokumentów źródłowych (w tym tych dotyczących sytuacji finansowej skarżącego) nie sposób stwierdzić, jak uiszczenie przez skarżącego kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł. może rodzić niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie mogą odnieść zamierzonego skutku także podnoszone przez skarżącego argumenty, mające w jego ocenie wskazywać na wadliwość zaskarżonej decyzji. Argumenty te nie stanowią bowiem okoliczności wypełniających przesłanki udzielenia tymczasowej ochrony w zakresie wykonalności decyzji. Ocena legalności zaskarżonej decyzji, w tym i zasadności podnoszonych w skardze zarzutów względem tej decyzji, dokonywana jest bowiem przez Sąd w wyroku, a nie w postanowieniu wydanym na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.