II SA/Ol 182/11

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Agnieszka Bińczyk po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. K. o przyznanie kosztów zastępstwa adwokackiego w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zasiłku rodzinnego – uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia odmówić przyznania adwokatowi M. K. wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 5 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 182/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę A. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]", a następnie postanowieniem z dnia 24 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 182/11, Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmujące ustanowienie adwokata. Na podstawie tego postanowienia Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła dla skarżącej jako pełnomocnika z urzędu – adwokata M. K. W dniu 25 lipca 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęła opinia wyznaczonego adwokata o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wskazanego wyżej wyroku, w której zawarto wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa adwokackiego wedle norm prawem przepisanych. Zauważyć należy, iż w świetle art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą, adwokat wyznaczony z urzędu otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Stosownie też do § 20 rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W warunkach niniejszej sprawy, wyznaczony adwokat wniósł o przyznanie kosztów zastępstwa adwokackiego w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wraz z tym żądaniem nie złożył jednak, wymaganego przez § 20 rozporządzenia, oświadczenia, zgodnie z którym opłaty z tego tytułu nie zostały zapłacone w całości lub w części. Wskazać natomiast należy, iż przedmiotowe oświadczenie jest obligatoryjnym składnikiem wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Stanowi ono podstawę do ustalenia, że opłaty za czynności adwokackie nie zostały zapłacone w całości lub w części i pozwala tym samym określić zakres, w jakim wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy powinno zostać pokryte przez Skarb Państwa. Faktu, iż opłaty za czynności adwokackie nie zostały zapłacone w całości lub w części nie można wywodzić z samego żądania zawartego we wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej. Podkreślić jednocześnie należy, iż brak przedmiotowego oświadczenia nie stanowi braku formalnego wniosku, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku, dlatego też nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 ustawy. Jego brak wywołuje skutki materialnoprawne polegające na utracie przez adwokata prawa do wynagrodzenia. Przedstawione stanowisko utrwalone zostało w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 390/08 i z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 615/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy, należało orzec jak w sentencji postanowienia.