II SA/Ol 183/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier hazardowych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. K., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" w G., w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia "[...]"r., którą organ I instancji wymierzył skarżącemu karę pieniężną w kwocie 36.000 zł z tytułu urządzania gier hazardowych, zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący zaznaczył w pierwszej kolejności, że organy orzekające nie wykazały faktu urządzania przez niego gier na automatach. Podał, że nie dysponuje środkami pieniężnymi na pokrycie wymaganej kwoty. Wskazał, że działalność gospodarcza przynosi w chwili obecnej starty i zaktualizował się obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Przymusowa egzekucja kary w tak znaczącej wysokości skutkowałaby utratą jakiejkolwiek płynności finansowej i pociągnęłaby istotne ograniczenie prowadzenia działalności, dalszą redukcję zatrudnienia, a w konsekwencji ogłoszenie upadłości przedsiębiorcy. Skarżący stwierdził, że z uwagi na sytuację majątkową egzekucja mogłaby się odbywać wyłącznie z nieruchomości, w której zamieszkuje wraz z małoletnim dzieckiem, co doprowadziłoby do nieodwracalnych skutków, gdyż zwrotne przeniesienie własności nieruchomości do lokalu byłoby niemożliwe. Do skargi skarżący załączył wydruki zeznania podatkowego za rok 2016 i potwierdzenie jego złożenia drogą elektroniczną, oraz wydruk zatytułowany: "Podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za sty.-gru.2017". Z dokumentów tych wynika, że w 2016r. skarżący osiągnął przychód w kwocie 1.275.397,02 zł, natomiast koszty uzyskania przychodu wyniosły 1.350.082,59 zł i rok zamknął stratą w kwocie 74.685,57 zł. W 2017r. przychód skarżącego wyniósł 890.533,82 zł, a wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą wyniosły 918.395,27 zł, w tym 101.572,49 zł na wynagrodzenia pracowników. Skarżący przedłożył również kopię zawiadomienia z ZUS z dnia 9 lutego 2018r. o wszczęciu postępowania w sprawie nieopłacenia przez skarżącego składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w łącznej kwocie 10.294,45 za okres od września 2016r. do grudnia 2017r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że postanowieniem z dnia 5 marca 2018r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) dalej jako: p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W związku z tym strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, dostępne Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa. gov.pl). Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. W konsekwencji to strona składająca wniosek - w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. - jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą (tak w postanowieniu NSA z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 464/14, CBOSA). Przy czym nie wystarczy jedynie wykazać, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do egzekucji znacznej kwoty pieniędzy. Skoro skarżący dąży do wykazania, że w jego przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody, to dla oceny, czy rzeczywiście w stanie faktycznym sprawy może dojść do szkody majątkowej, konieczne jest odniesienie tej kwoty do stanu majątkowego skarżącego (tak w postanowieniu NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13, CBOSA). Poza tym, nie jest wystarczające samo przekonanie skarżącego, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia strony winny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04, dostępne w CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, uznać należy, że nie ma podstaw do przyjęcia, aby zachodziła którakolwiek z wymienionych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Zauważyć należy, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest wymierzenie kary pieniężnej, więc nawet w przypadku wyegzekwowania spornej kary przed rozpoznaniem skargi, późniejsze ewentualne uwzględnienie skargi nie spowoduje nieodwracalnych skutków, gdyż w takim przypadku określona w decyzji należność zostanie skarżącemu zwrócona. Istnienia okoliczności, które mogłyby wskazywać na zagrożenie powstania znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków, skarżący nie wykazał. Za niewystarczające w tym zakresie uznać należy powoływanie się przez skarżącego na zagrożenie utraty płynności finansowej i konieczność ogłoszenia upadłości, w przypadku egzekucji należności. Istnienia takich okoliczności skarżący nie poparł wystarczającymi dokumentami, z których można by wywieść, że realnie występuje zagrożenie utraty płynności finansowej w przypadku uiszczenia kary w kwocie 36.000 zł. Skarżący nie przedstawił całościowo swojej sytuacji majątkowej, co przemawia przeciwko uwzględnieniu wniosku. Z przedłożonych dokumentów źródłowych wynika, że obroty finansowe z działalności gospodarczej w ostatnich dwóch latach były wysokie. Skarżący nie dokumentuje w ogóle jakimi aktywami dysponuje, na co wydatkował w 2016r. kwotę 1.350.082,59 zł, a w roku 2017 kwotę 816.822,78 zł. Nie przedstawił wykazu środków trwałych, czy też dokumentów bankowych obrazujących obrót środkami finansowymi. Strona skupiła się na wykazaniu wysokości poniesionych wydatków z tytułu prowadzonej działalności i ciążących na stronie zobowiązań, bez odniesienia tych obciążeń do posiadanego majątku. Powyższe nie może oznaczać braku rzeczywistych środków finansowych. Wykazanie straty nie oznacza automatycznie jeszcze utraty możliwości płatniczych, gdyż pełna analiza dokumentów księgowych może prowadzić do odmiennych wniosków (por. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2011 r., sygn. akt II FZ 43/11, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Wykazana strata może być wynikiem bilansowym - nadwyżek kosztów nad przychodami, mającym wpływ na rozliczenia podatkowe, co nie odzwierciedla w pełni rzeczywistej kondycji finansowej przedsiębiorcy. W tych okolicznościach, bez stosownych dokumentów źródłowych, które kompleksowo przedstawiałyby sytuację finansową skarżącego, nie sposób stwierdzić, jakie niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może spowodować uiszczenie przez wnioskodawcę kary pieniężnej w wysokości 36.000 zł. Wprawdzie udzielenie ochrony tymczasowej pozostawione jest uznaniu Sądu, jednak nie oznacza to, że Sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma się domyślać lub przewidywać, jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.