II SA/Ol 185/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant referent Małgorzata Gaida po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi W.D. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego 480 kwotę zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]"r., nr "[...]", Dyrektor Wydziału Polityki Społecznej w Urzędzie Wojewódzkim w Olsztynie, działając z upoważnienia Wojewody, w wyniku rozpatrzenia odwołania W. D. (dalej jako: "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia "[...]"r., znak: "[...]", którą organ I instancji działając w trybie wznowienia postępowania, uchylił własną decyzję z dnia "[...]"r, nr "[...]" w przedmiocie uznania skarżącego za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 26 stycznia 2017r., i odmówił uznania skarżącego za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 26 stycznia 2017r. Organ II instancji podzielił w całości stanowisko organu I instancji co do spełnienia przesłanki do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Uznano, że w sprawie wyszła na jaw nowa istotna okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji, nieznana organowi, który wydał decyzję. W dniu 15 listopada 2017r. skarżący przedłożył bowiem w powiatowym urzędzie pracy sprostowane świadectwo pracy wystawione przez syndyka upadłej spółki, która wypowiedziała skarżącemu umowę o pracę w dniu 1 grudnia 2016r., przyjmując koniec zatrudnienia z dniem 31 grudnia 2016r., co wskazane zostało w świadectwie pracy przedłożonym przez skarżącego w dniu rejestracji, tj. 26 stycznia 2017r. Syndyk natomiast ustalił, że w świetle przepisów kodeksu pracy okres wypowiedzenia upłynął prawidłowo dopiero z dniem 31 stycznia 2017r. W związku z tym organy orzekające przyjęły, że w dacie rejestracji skarżący pozostawał w zatrudnieniu i nie spełniał przesłanek do uzyskania statusu bezrobotnego, w myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ odwoławczy odnosząc się do argumentów skarżącego o braku podstaw do wznowienia postępowania, podkreślił, że na spotkaniu zwolnionych pracowników firmy A w dniu 25 stycznia 2017 r. z udziałem Kierownika Działu Ewidencji i Świadczeń oraz adwokata Pana T. J., Kierownik wyjaśniła zebranym, jakie są konsekwencje zmiany przez pracodawcę (z jego woli lub w wyniku wyroku sądowego) świadectwa pracy, w zakresie wydłużenia okresu zatrudnienia czy też otrzymania odszkodowania za skrócenie okresu wypowiedzenia. Organ II instancji podniósł, że zmienione świadectwo pracy zostało wprawdzie wydane po dacie orzeczenia w zakresie statusu osoby bezrobotnej, ale z uwagi na jego treść, ujawniony został stan istniejący w dniu orzekania w sprawie statusu osoby bezrobotnej. Zdaniem organu II instancji skoro skarżący wiedział, że w ewidencji osób bezrobotnych figuruje od dnia 26 stycznia 2017 r., to mógł wystąpić w terminie 7 dni od dnia otrzymania sprostowanego świadectwa pracy do pracodawcy (syndyka) z wnioskiem o sprostowanie tego świadectwa, a w razie nieuwzględnienia wniosku, w ciągu 7 dni od otrzymania zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, przysługiwało prawo wystąpienia z żądaniem sprostowania świadectwa pracy do sądu pracy. Zważono, że sprostowane świadectwo pracy zawierało stosowne pouczenie w tym zakresie. Uwzględniając powyższe, organ II instancji skonstatował, że zaistniały stan prawny nie jest konsekwencją niewiedzy skarżącego, a jego wyboru, tudzież zaniechania, którego konsekwencję ponosi. Ponadto organ II instancji wyjaśnił skarżącemu, że we wznowionym postępowaniu nie mógł przyznać statusu bezrobotnego z mocą wsteczną od 1 lutego 2017r., gdyż ani ustawa, ani rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy, nie przewidują możliwości przyznawania statusu osoby bezrobotnej z datą wcześniejszą od tej, w której osoba zainteresowana wyraziła taką wolę i dokonała czynności, o których mowa w art. 33 ust. 2 ustawy oraz § 3 i § 4 rozporządzenia. Podkreślono, że rejestracja osoby bezrobotnej może nastąpić najwcześniej z dniem złożenia wniosku w przedmiocie zarejestrowania się w urzędzie pracy. Dlatego też nie mógł znaleźć zastosowania wskazywany przez skarżącego art. 155 § 1 k.p.a., gdyż zmiana decyzji i uznanie skarżącego za bezrobotnego z dniem 2 lutego 2017r., tj. z dniem kiedy rejestracja nie miała miejsca, prowadziłoby do naruszenia prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł o uchylenie powyższej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: a) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 61 § 4 k.p.a., wobec niezawiadomienia strony o wszczęciu przez organ z urzędu postępowania w sprawie, podczas gdy strona winna zostać zawiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie, a skarżący dowiedział się o postępowaniu dopiero na skutek doręczonego mu postanowienia o wznowieniu postępowania, co narusza zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym wyrażoną w art. 10 k.p.a.; - art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez jego niesłuszne zastosowanie na skutek niewłaściwego przyjęcia, że w postępowaniu zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania, podczas gdy w niniejszym postępowaniu nie zachodziły przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną; - art. 155 § 1 k.p.a., w wyniku jego niesłusznego niezastosowania wobec uchylenia decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo bez jej zgody; - art. 8 k.p.a. w wyniku prowadzenia postępowania bez zachowania zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. wobec naruszenia zasady prawdy obiektywnej, podczas gdy w aktach brak jest jakiegokolwiek dowodu na to, że skarżący uczestniczył w spotkaniu przeprowadzonym w dniu 25 stycznia 2017 r. z udziałem Kierownika Ewidencji i Świadczeń Powiatowego Urzędu Pracy oraz adwokata Pana T. J., gdzie miało zostać wyjaśnione jakie są konsekwencje zmiany treści świadectwa pracy; b) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 1 pkt. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez jego niesłuszne zastosowanie wobec uznania, iż skarżący nie spełniał warunków do posiadania statusu osoby bezrobotnej w chwili wydania decyzji, podczas gdy w dniu wydania decyzji 2 lutego 2017 r. posiadał status osoby bezrobotnej zarówno na mocy uprzedniego, jak i sprostowanego świadectwa pracy, a organ winien brać pod uwagę stan faktyczny i prawny z chwili wydania decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że działając w pełnym zaufaniu do organów administracji publicznej zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy celem przedłożenia sprostowanego świadectwa pracy z dnia 6 listopada 2017 r., otrzymanego od wypełniającego obowiązki pracodawcy syndyka. Nie miał on świadomości, iż przedłożone świadectwo, które zostało skorygowane prawie po upływie roku od wydania poprzedniego może mieć dla niego jakiekolwiek negatywne konsekwencje. Oświadczył, że uchylenie decyzji ostatecznej z "[...]" r. ma daleko idące konsekwencje dla uprawnień skarżącego do zasiłku przedemerytalnego, bowiem wyklucza jego otrzymanie, pomimo złożenia stosownego w tym zakresie wniosku i spełnienia wszelkich wymagań w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych na mocy decyzji ostatecznej z "[...]" r. Skarżący wierząc w trwałość decyzji ostatecznej nie mógł nawet przewidzieć ewentualnych konsekwencji przedłożenia skorygowanego świadectwa pracy. Mając zatem na uwadze całościową sytuację faktyczną brak jest podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej. Zdaniem skarżącego skoro w chwili wydania decyzji ostatecznej o uznaniu skarżącego za bezrobotnego z prawem do zasiłku sprostowane świadectwo w ogóle nie istniało, brak było podstaw do wznowienia postepowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Skarżący wskazał na wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2017r., sygn. akt I OSK 1724/15, podnosząc, że skoro nawet decyzja administracyjna przyznająca rentę z mocą wsteczną nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania, to tym bardziej dokument prywatny w postaci świadectwa pracy nieistniejącego w chwili wydania decyzji, nie może spełniać przesłanek do wznowienia. Dalej skarżący argumentował, że na podstawie uchylonej decyzji nabył prawo – stał się osobą bezrobotną z prawem do zasiłku - a zgodnie z art. 155 § 1 k.p.a. wymagana jest zgoda do zmiany lub uchylenia takiej decyzji, której skarżący nie wyraził, co organy zupełnie dotychczas pominęły, dopuszczając się rażącego naruszenia prawa. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 33 ust. 4 pkt 1 powołanej ustawy, skarżący wskazał, że w dniu wydania decyzji datowanej na "[...]" r. posiadał status osoby bezrobotnej zarówno na mocy uprzedniego jak i sprostowanego świadectwa pracy. Organ winien brać pod uwagę stan faktyczny i prawny z chwili wydania decyzji. Wprawdzie w dniu 26 stycznia 2017 r. stawił się do siedziby urzędu dokonując rejestracji, jednak w stanie faktycznym niniejszej sprawy należy uznać, iż na mocy nowego świadectwa pracy stał się osobą bezrobotną z dniem 1 lutego 2017 r., co nie koliduje z jego uprawnieniami w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych i nie powodowałoby podejmowania drogi odwoławczej. Powtórzył, iż spełniał przesłanki wynikające z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - był zatem osobą bezrobotną a jego rejestracja winna być rozumiana wyłącznie jako czynność formalno-techniczna, tym bardziej, iż z brzmienia § 5 i 8 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy wynika, iż skarżący był co najwyżej "osobą ubiegającą się o zarejestrowanie jako osoba bezrobotna". Dlatego też, ewentualna zmiana decyzji może dotyczyć jedynie daty początkowej uznania za osobę bezrobotną, tj. od dnia 1 lutego 2017 r. i w związku z tym przyznanie prawa do zasiłku od dnia 1 lutego 2017 r. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2018r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i zarzuty w niej zawarte. Przedłożył zawiadomienie Sądu Rejonowego w Szczytnie o wyznaczeniu na dzień 10 maja 2018r. posiedzenia w sprawie wydania lub sprostowania świadectwa pracy i wniósł o zawieszenie niniejszego postępowania sądowego. Sąd postanowił oddalić wniosek o zawieszenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa mogące mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., stwierdził naruszenie przez organy obu instancji art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że sprostowanie świadectwa pracy przez syndyka masy upadłości po uzyskaniu w drodze decyzji statusu bezrobotnego, kiedy skarżący w dacie rejestracji legitymował się świadectwem pracy wystawionym przez pracodawcę, spełniając wszystkie przesłanki do uzyskania statusu bezrobotnego, stanowi nową okoliczność faktyczną lub nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji, uzasadniający wznowienie postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych oceniane są rozbieżnie konsekwencje sprostowania świadectwa pracy dla posiadania statusu bezrobotnego. Na przykład w wyrokach z dnia 15 lutego 2017r., sygn. akt I OSK 1961/15 i z dnia 17 lutego 2017r., sygn. akt I OSK 2363/15 (publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że sprostowanie świadectwa pracy przez sąd pracy odpowiada dyspozycji art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. NSA argumentował tutaj, że wznowienie postępowania powinno następować nie tylko z uwagi na wyjście na jaw nowych dowodów, ale także i nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, przy czym ujawnienie się tych okoliczności może być rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia się dowodów) po wydaniu decyzji, byleby tylko rzecz dotyczyła faktów mających miejsce przed wydaniem decyzji, które są istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie jej podejmowania. W ocenie Składu orzekającego w niniejszej sprawie, stanowisko to powinno przy tym uwzględniać powód sprostowania świadectwa pracy oraz zasady, że przesłanki do wszczęcia trybu nadzwyczajnego powinny być interpretowane ściśle. Art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Mowa jest tutaj o "nowych okolicznościach faktycznych" lub "nowych dowodach" "istniejących w dniu wydania decyzji". W ocenie składu orzekającego sprostowanie świadectwa pracy przez syndyka masy upadłości po przeszło dziewięciu miesiącach, z uwagi na błąd w interpretacji przepisów co do końca biegu terminu wypowiedzenia umowy o pracę, którego skarżący nie był świadomy w momencie rejestracji w urzędzie pracy, nie może zostać uznane za nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji i nie można tu mówić o nowej okoliczności faktycznej, skoro konstatacja o końcu terminu zatrudnienia wynikała z interpretacji przepisów prawa dokonanej po wydaniu decyzji ostatecznej. Podkreślić należy, że w dacie wydawania decyzji ostatecznej o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i przyznania mu zasiłku dla bezrobotnych, skarżący faktycznie nie świadczył pracy, gdyż pracodawca wypowiedział mu umowę o pracę w dniu 1 grudnia 2016r., potwierdzając w świadectwie pracy koniec zatrudnienia z dniem 31 grudnia 2016r. W czasie rejestracji zatem skarżący nie spełniał definicji zatrudnienia określonej w art. 2 ust. 1 pkt 43 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016r. poz. 645), gdyż nie wykonywał pracy na podstawie stosunku pracy. W czasie rejestracji skarżący nie świadczył pracy, nie otrzymywał wynagrodzenia i legitymował się świadectwem pracy potwierdzającym zakończenie zatrudnienia. Dostrzec należy, że zgodnie z art. 33 ust. 2 cytowanej ustawy, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania ostatecznej decyzji – rejestracja bezrobotnych następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień – skarżący takie dokumenty przedstawił i odzwierciedlały one stan faktyczny. Nie istniały więc podstawy do odmowy przyznania mu wnioskowanych uprawnień. W dacie wydania decyzji ostatecznej nie istniały żadne inne nowe okoliczności faktyczne, które uzasadniałyby wydanie przez organ administracji rozstrzygnięcia odmiennego od tego, które zapadło. W takiej sytuacji nie można było wznawiać postępowania. Pojawienie się nowej okoliczności po wydaniu ostatecznej decyzji może stanowić jedynie podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie, nie można natomiast w tej sprawie wznawiać postępowania (tak: NSA w wyroku z 16 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 985/09 i z dnia 21 lutego 2013r. sygn. akt I OSK 1590/12, publ. na stronie orzeczenia nsa.gov.pl) ani też innego trybu nadzwyczajnego, w tym wskazywanego przez skarżącego trybu z art. 155 § 1 k.p.a. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, iż wszystkie nadzwyczajne tryby postępowania administracyjnego oparte są o zasadę niekonkurencyjności, polegającą na tym, że nie mogą być stosowane zamiennie (wyroki NSA z dnia 23 listopada 2007 r., I OSK 1529/06, z dnia 5 stycznia 2010 r., II OSK 18/09). Podkreśla się również, że tryb zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej określony w art. 154 lub 155 k.p.a. służy do wzruszenia zarówno decyzji administracyjnych prawidłowych, to znaczy wolnych od wad materialnoprawnych i procesowych, jak też w odniesieniu do takich wadliwych decyzji ostatecznych, które są jednak dotknięte wadami innymi niż wady kwalifikowane. W żadnym jednak przypadku trybu z art. 155 k.p.a. nie można traktować jako służącego do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej już decyzją ostateczną Por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2014r., sygn. akt II OSK 1932/13 . W wyroku z dnia 17 listopada 2017r., sygn. akt I OSK 1084/17 (publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl ) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że postępowanie prowadzone na podstawie przepisu z art. 155 k.p.a. jest wprawdzie postępowaniem odrębnym w stosunku do tego, w którym zapadła weryfikowana decyzja ostateczna, to jednak toczy się w tej samej, z materialnoprawnego punktu widzenia, sprawie administracyjnej, w której toczyło się postępowanie pierwotne i nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Istotą postępowania w trybie art. 155 k.p.a. jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem. Zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 5 omawianej ustawy prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który otrzymał odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia umowy o pracę. Z unormowania tego wynika, że skrócenie przez pracodawcę okresu wypowiedzenia umowy o pracę nie jest przeszkodą do posiadania statusu bezrobotnego, a może mieć jedynie znaczenie przy ustaleniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W myśl art. 76 ust. 2 pkt 5 tej ustawy za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się zasiłek wypłacony za okres, za który, w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę. Na uwagę zasługuje tutaj także wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2016r., sygn. akt I OSK 1702/14 (publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl)., w którym przekonywująco argumentowano, że uznanie, iż osobę, której stosunek pracy ustał z datą późniejszą niż dzień rejestracji, na skutek zawartej ugody sądowej z pracodawcą (w wyniku której sprostowane zostało świadectwo pracy i wypłacono wynagrodzenie za ten okres), należy pozbawić statusu osoby bezrobotnej na czas nieoznaczony i zamknąć jej drogę do ustalenia uprawnień z inną datą, jest sprzeczne z prawem do zabezpieczenia społecznego, wyrażonym w art. 67 ust. 2 Konstytucji RP i zasadą równości wynikającą z art. 32 ust. 1 Konstytucji, a także sprzeczne z art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepis ten stanowi, że w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę na okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano emeryturę, świadczenie przedemerytalne, rentę z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, rentę szkoleniową, rentę socjalną, zasiłek macierzyński, zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne lub rentę rodzinną w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. NSA dostrzegł, że unormowanie to nie przewiduje okoliczności wypłaty wynagrodzenia z datą wsteczną na podstawie zawarcia ugody z pracodawcą. Jednak wskazał, że dokonując wykładni przepisu należy mieć na względzie nie tylko jego kontekst językowy, ale także cel regulacji prawnej (ratio legis), a celem ww. unormowania było niewątpliwie umożliwienie bezrobotnemu przywrócenie przysługującego mu statusu bez konieczności ponownej rejestracji w przypadku przyznania, z mocą wsteczną, świadczeń wykluczających status osoby bezrobotnej. Zatem na zasadzie art. 78 ust. 4 cytowanej ustawy można pozbawić bezrobotnego statusu bezrobotnego za okres, za który otrzymał świadczenie wykluczające status osoby bezrobotnej. Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 61 § 4 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącego o wszczęciu postepowania, gdyż taką właśnie funkcję pełni doręczone stronie postanowienie o wznowieniu postępowania. Jest to akt informujący o wznowieniu, czyli wszczęciu trybu nadzwyczajnego. Sąd nie podziela również przekonania skarżącego o naruszeniu przez organy orzekające zasady zaufania do organów administracji publicznej i dochodzenia prawdy obiektywnej, gdyż sporna kwestia nie wynikła z braku woli czy zaniedbań organu w ustaleniu stanu faktycznego, czy prawnego, ale stanowiła konsekwencję odmiennej interpretacji przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy orzekające uwzględnią art. 153 p.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań. O kosztach postępowania, obejmujących zwrot skarżącemu od organu kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł, rozstrzygnięto na zasadzie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a., w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015r. poz. 1800, ze zm.).