II SA/Ol 187/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2008 r. w sprawie ze skargi D. D. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" , nr "[...]" w przedmiocie rozbiórki budynku postanawia odrzucić skargę Decyzją z dnia "[...]" , znak "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał A. G. rozebrać drewniany parterowy budynek znajdujący się na działce nr "[...]" w obrębie K. gm. S. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożył pełnomocnik A. G. – P. G.. Decyzją z dnia "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzje w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, iż organ l instancji po wszczęciu postępowania w sprawie rozbudowy budynku letniskowego przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przeprowadził postępowanie wyjaśniające i bezsprzecznie ustalił, iż budynek letniskowy wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę został rozebrany, a obecny obiekt budowlany wybudowany został w warunkach samowoli budowlanej. Podstawę prawną nałożenia przez organ nadzoru budowlanego na A. G. obowiązku rozbiórki drewnianego parterowego budynku znajdujący się na działce nr "[...]" w obr. K. gm. S. - stanowił art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane / jednolity tekst Dz. U. z 2006r Nr 156 póz. 1118 ze zm. / który w zakresie objętym regulacją art. 48 ust 2 pkt 1 lit. "b" oraz art. 48 ust.3 pkt 1 - na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007r. sygn .akt P 37/06 - został uznany za niezgodny z Konstytucją w częściach obejmujących wyrażenie "w dniu wszczęcia postępowania". Organ II instancji podał, iż powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego zasadniczo zmienia sytuację prawną podmiotów, które wybudowały obiekt budowlany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę na terenie, dla którego nie sporządzono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przeprowadzenie procedury legalizacji samowoli budowlanej będzie dopuszczalne jeżeli zostanie udowodnione, że obiekt swym istnieniem nie narusza obowiązujących przepisów prawa, w tym przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Trybunał stwierdził, iż zalegalizowanie samowoli budowlanej może nastąpić po przedstawieniu przez inwestorów między innymi ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, przy czym o wydanie tej decyzji zainteresowani mogą ubiegać się w każdym czasie, a nie jak dotychczas wyłącznie przed wszczęciem, postępowania przed organami nadzoru budowlanego. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego warunkiem legalizacji samowoli budowlanej jest zgodność konkretnej budowy z planem miejscowym albo z "generalnym" porządkiem planistycznym, ukształtowanym wieloma ustawami szczególnymi. Zdaniem organu odwoławczego zaistniała potrzeba przeprowadzenia postępowania uwzględniającego wyrok Trybunału Konstytucyjnego. W skardze na powyższą decyzję D. D. – P. podała, iż jako współwłaścicielka działki nr "[...]" położonej w K., gm. S. zaskarża w/w decyzje w całości oraz wnosi o jej uchylenie i utrzymanie w całości decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dania "[...]" Zdaniem skarżącej interpretacja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie wyrok Trybunału Konstytucyjnego jest błędna, albowiem podstawą tego orzeczenia jest zwrócenie uwagi na kwestię jedynie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przy rozpoczęciu budowy. Jednocześnie TK orzekł, że sprawca samowoli budowlanej może ubiegać się ojej legalizację w wypadku braku przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na danym terenie, jeżeli wykaże, że wzniesiony obiekt jest zgodny z obowiązującymi przepisami. Ponadto skarżąca podała, iż poprzedni właściciel działki nr "[...]" dokonał całkowitej rozbiórki wybudowanego legalnie budynku, a następnie wybudował nowy budynek, przekraczając przy okazji granice działki i wkraczając fundamentami w działkę nr "[...]" Zdaniem D. D. P. postawienie nowego budynku nastąpiło bez uzyskania pozwolenia na budowę, bez zatwierdzonego planu, bez zgody sąsiada na zbliżenie się do granicy działek, a inwestor nie uzyskał także decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nadto lokalizacja wybudowanego budynku narusza przepisy § 12 ust.l p.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270 ze zmianami) od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy. Wskazać należy, iż Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku wniesienia skargi przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. ( art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a.). Stosownie do art. 57 w zw. z art. 47 § 1 w/w ustawy, do skargi jako pisma w postępowaniu sądowym należy załączyć odpisy, celem doręczenia pozostałym stronom. Zgodnie z art. 49 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, w razie zaniedbania powyższego obowiązku, przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Uwzględniając powyższe regulacje prawne, zarządzeniem Przewodniczącej II Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 marca 2008 r. D. D. P. została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie 3 egzemplarzy pisma poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, w terminie 7 dni od daty doręczenia w/w zarządzeń, pod rygorem odrzucenia skargi. Stronę poinformowano także, iż odpisem skargi mogą być uwierzytelnione fotokopie lub uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Powyższe zarządzenia zostały skarżącej doręczone w dniu 15 kwietnia 2008 r., a zatem termin do uiszczenia wpisu oraz uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 22 kwietnia 2008 r. Podnieść należy, że nieuiszczenie wpisu sądowego, jak również nieuzupełnienie braków formalnych skargi to okoliczności stanowiące odrębne podstawy do odrzucenia skargi. Mimo prawidłowo doręczonych wezwań do uiszczenia wpisu i usunięcia braków formalnych skargi oraz zawartego w nich pouczenia o skutkach zaniedbania nałożonych obowiązków, strona nie uiściła wpisu sądowego, jak również nie przedłożyła żądanego odpisu skargi, co w świetle art. 58 § 1 pkt 3 oraz na podstawie art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obligowało Sąd do odrzucenia skargi.