II SA/Ol 187/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Krzysztof Nesteruk po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.K. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi B.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego "[...]" z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego - uznania zażalenia na niezałatwienie sprawy za nieuzasadnione postanawia ustanowić dla skarżącej adwokata. B.K., której skarga w sprawie dotyczącej zasiłku celowego została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 kwietnia 2012 r., złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Z oświadczenia w nim zawartego wynika, iż jedynym dochodem skarżącej jest renta chorobowa (520 zł). Prowadzi gospodarstwo domowe z córką, która pobiera zasiłek socjalny (540 zł) i zasiłek pielęgnacyjny (155 zł). Jedynym majątkiem jest mieszkanie o powierzchni 36 m2. Wobec powyższego stwierdza się, co następuje: Ponieważ z mocy art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; w skrócie: p.p.s.a.), strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, rozstrzygnięcie przedmiotowego wniosku ogranicza się do kwestii ustanowienia adwokata. Zgodnie z art. 262 p.p.s.a., do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy. Jak wynika z odpowiedniego zastosowania art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika dla osoby fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść związanego z tym kosztu, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Informacje poświadczone przez skarżącą, zbieżne z treścią dokumentów akt administracyjnych, uzasadniają przekonanie, iż znajduje się ona w tego rodzaju sytuacji. Stąd też orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy.