II SA/Ol 190/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2018r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi A. B. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]"r. nr "[...]" w przedmiocie utraty prawa do uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. W dniu 19 lutego 2018r. (data nadania przesyłki u operatora pocztowego) A. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie (za pośrednictwem organu) skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" Nr "[...]", którym po rozpoznaniu jego odwołania, utrzymano w mocy rozkaz personalny nr "[...]" Komendanta Powiatowego Policji z dnia "[...]"r. w przedmiocie utraty prawa do uposażenia za cały okres zwolnienia lekarskiego tj. od dnia 24 października 2017r. do dnia 30 października 2017r. Zarzucił podjętemu rozstrzygnięciu naruszenie m.in. przepisu art. 121e ust. 3 i 7 ustawy o Policji oraz art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, iż skarżący w okolicznościach tej sprawy utracił prawo do uposażenia za cały okres niezdolności do służby, wobec wykorzystania tego okresu niezgodnie z celem zwolnienia lekarskiego, jak również brak należytego rozważenia materiału dowodowego i nieustalenie okoliczności istotnych dla sprawy. Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego, jak również poprzedzającego go rozkazu personalnego organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu na podstawie art. 61 § 2 p.p.s.a., nie przedstawiono jednak jakiejkolwiek argumentacji dla wskazanego wniosku. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w skarżonym rozkazie personalnym, zaś w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego wniósł o odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1369, ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 zd. 1 ustawy p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie ww. przepisu Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy ppsa. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 10 marca 2010r., sygn. akt I FSK 1841/09, post. NSA z dnia 19 maja 2011r. sygn. akt II OZ 415/11, dostępne w CBOSA). Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji/rozkazu personalnego jest wykazanie we wniosku okoliczności świadczących o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści cytowanego przepisu wynika, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wniosek strony występującej o taką tymczasową ochronę. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Nie budzi wątpliwości okoliczność, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2009r. sygn. II OZ 665/09, dostępny CBOSA). Przy czym przez "wykonanie aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dowolny stanu rzeczy lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie, nie każdy wymaga wykonania (por. J.P. Tarno, Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2012, str. 224 i nast.) W rozpoznawanej sprawie skarżący zgłosił wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, którym utrzymano w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie utraty prawa do uposażenia za cały okres zwolnienia lekarskiego, jednakże skarżący poza samym zgłoszeniem takiego wniosku nie uwiarygodnił zgłoszonego żądania poprzez wykazanie powstania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, jak również przesłanki trudnych do odwrócenia skutków. Sam fakt, iż skarżony rozkaz personalny skutkuje ograniczeniem wysokości otrzymanego przez policjanta uposażenia za służbę nie oznacza samo przez się, iż zachodzi trudny do odwrócenia skutek prawny, skoro przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przewidują środki prawne do zweryfikowania takiego rozstrzygnięcia, czy też skutek prawny może zostać odwrócony w wyniku orzeczenia sądu administracyjnego. Zasadności wniosku nie można upatrywać w tym, że skarżony rozkaz personalny w ocenie skarżącego narusza prawo, o czym na obecnym etapie postępowania Sąd nie przesądza. Jak bowiem stwierdzono wyżej naruszenia, o których wskazano w skardze, dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego mogą stanowić podstawę do oceny zasadności wniesionej skargi nie zaś wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, przy czym jak wskazano wyżej Sąd takiej oceny nie dokonywał na obecnym etapie postępowania. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, strona skarżąca nie wykazała, że w przedmiotowej sprawie wykonanie rozkazu personalnego organu odwoławczego w sprawie utraty prawa do uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego spowoduje trudne do odwrócenia skutki, bądź też zachodzi w tym wypadku niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy ppsa., orzekł jak w sentencji.