II SA/Ol 191/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 maja 2013r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami postanawia 1. zawiesić postępowanie sądowe, 2. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z dnia "[...]", nr "[...]" w sprawie poddania M. D. sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. B, A w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego. W skardze na to rozstrzygnięcie M. D. zaprzeczył popełnieniu wskazanych we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji wykroczeń drogowych. Zarzucił też, że organ I instancji wadliwie doręczył mu wydaną decyzję i uniemożliwił mu wzięcie czynnego udziału w postępowaniu. W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wstrzymanie jej wykonania. Podniósł w tym względzie, że decyzja jest bezprawna, a jej wykonanie spowoduje niesłuszne zakreślenie skarżącemu terminu do poddania się angażującemu czasowo i finansowo egzaminowi na prawo jazdy kategorii B i A. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi pozostawiając bez odpowiedzi wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji. Na rozprawie w dniu 14 maja 2013r. skarżący poinformował Sąd, że przed wniesieniem skargi wystąpił do SKO o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta, orzekającej o poddaniu go sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami. Wskazał, że organ nie zajął jeszcze stanowiska w tej sprawie. Obecny na rozprawie pełnomocnik organu podał, że nie wie na jakim etapie rozpoznawania znajduje się wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji Pismem z dnia 16 maja 2013r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze poinformowało Sąd, że wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji nie został jeszcze rozpatrzony, ale powinno to nastąpić do końca maja 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 56 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu stwierdzenia nieważności zaskarżanego aktu, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. W rozpatrywanym przypadku stan faktyczny sprawy odpowiada dyspozycji tego przepisu. Z wyjaśnień skarżącego złożonych na rozprawie, potwierdzonych następnie przez organ wynika, że na skutek zgłoszonego przez skarżącego wniosku, jeszcze przed wniesieniem niniejszej skargi, który stosownie do art. 61 § 3 k.p.a spowodował wszczęcie postępowania administracyjnego na żądanie strony, toczy się postępowanie nadzwyczajne co do nieważności decyzji organu I instancji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. W tym stanie rzeczy należało orzec jak w pkt 1 sentencji postanowienia, na podstawie art. 56 w zw. z art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który obliguje Sąd do zawieszenia postępowania w takim przypadku z urzędu. Mając na uwadze, że nie jest obecnie możliwe niezwłoczne merytoryczne rozpatrzenie skargi, Sąd rozważył wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zobowiązującej go do poddania się sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami. W myśl art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony, która ma przekonać Sąd, że interes skarżącego wymaga wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do momentu rozpoznania skargi przez Sąd. Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd nie dokonuje więc oceny zasadności skargi ani nie analizuje argumentów w niej zawartych. Dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Samo powoływanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz podnoszenie jedynie ogólnikowych argumentów w tym względzie, nie stanowi uprawdopodobnienia, że konkretnie w sytuacji wnioskodawcy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. W rozpatrywanym przypadku Sąd nie uznał zasadności udzielenia skarżącemu wnioskowanej przez niego tymczasowej ochrony prawnej sprowadzającej się do zachowania przez niego uprawnienia do kierowania pojazdami do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd. Wskazać należy, że przed tutejszym Sądem toczy się równolegle sprawa o sygn. akt II SA/Ol 192/13 ze skargi M. D. na decyzję zatrzymującą mu prawo jazdy. W sprawie tej postanowieniem z dnia 29 maja 2013r. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji z uwagi na to, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż zatrzymanie mu prawa jazdy skutkować może utratą jedynego źródła dochodu. Niezależnie od tego, podnoszone we wniosku argumenty dla uzasadnienia wstrzymania poddania skarżącego sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie zatrzymanego prawa jazdy kat. B, A, nie mogą być postrzegane w kategorii przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący ograniczył treść wniosku do kwestionowania zasadności rozstrzygnięcia. Podczas, gdy Sąd uprawniony jest jedynie do badania, czy skarżący uprawdopodobnił zaistnienie przesłanek wskazanych w cytowanym wyżej przepisie. Także okoliczności związane z koniecznością stawienia się na egzamin i poniesienia jego odpłatności nie mieszczą się w następstwach decyzji określonych w pojęciach "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody" i "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków", które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia.