II SA/Ol 192/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 maja 2013r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia 1. zawiesić postępowanie sądowe, 2. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z dnia "[...]", nr "[...]" w sprawie zatrzymania M. D. prawa jazdy kat. B, A nr "[...]". W skardze na to rozstrzygnięcie M. D. zaprzeczył popełnieniu wskazanych we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji wykroczeń drogowych. Zarzucił też, że organ I instancji wadliwie doręczył mu wydaną decyzję i uniemożliwił mu wzięcie czynnego udziału w postępowaniu. W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wstrzymanie jej wykonania. Podniósł w tym względzie, że decyzja jest bezprawna i uniemożliwi mu korzystanie z samochodu do celów prywatnych jak i zawodowych, co istotnie i dolegliwie ograniczy jego kontakt z rodziną, a także negatywnie wpłynie na możliwości zarobkowe skarżącego, gdyż pracę zawodową wykonuje na terenie całego kraju. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, pozostawiając bez odpowiedzi wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji. Na rozprawie w dniu 14 maja 2013r. skarżący poinformował Sąd, że przed wniesieniem skargi wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Wskazał, że organ nie zajął jeszcze stanowiska w tej sprawie. Obecny na rozprawie pełnomocnik organu podał, że nie wie na jakim etapie rozpoznawania znajduje się wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji. Pismem z dnia 16 maja 2013r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze poinformowało Sąd, że wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji nie został jeszcze rozpatrzony, ale powinno to nastąpić do końca maja 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 56 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu stwierdzenia nieważności zaskarżanego aktu, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. W rozpatrywanym przypadku stan faktyczny sprawy odpowiada dyspozycji tego przepisu. Z wyjaśnień skarżącego złożonych na rozprawie, potwierdzonych następnie przez organ wynika, że na skutek zgłoszonego przez skarżącego wniosku, jeszcze przed wniesieniem niniejszej skargi, który stosownie do art. 61 § 3 k.p.a spowodował wszczęcie postępowania administracyjnego na żądanie strony, toczy się postępowanie nadzwyczajne co do nieważności decyzji organu I instancji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. W tym stanie rzeczy należało orzec jak w pkt 1 sentencji postanowienia, na podstawie art. 56 w zw. z art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który obliguje Sąd do zawieszenia postępowania w takim przypadku z urzędu. Mając na uwadze, że nie jest obecnie możliwe niezwłoczne merytoryczne rozpatrzenie skargi, Sąd rozważył wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zatrzymującej mu prawo jazdy. W myśl art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony, która ma przekonać Sąd, że interes skarżącego wymaga wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do momentu rozpoznania skargi przez Sąd. Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd nie dokonuje więc oceny zasadności skargi ani nie analizuje argumentów w niej zawartych. Dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Samo powoływanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz podnoszenie jedynie ogólnikowych argumentów w tym względzie, nie stanowi uprawdopodobnienia, że konkretnie w sytuacji wnioskodawcy zatrzymanie mu prawa jazdy spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2009r. sygn. akt I OSK 885/09, czy z dnia 25 kwietnia.2012 r., sygn. akt II FSK 921/12, LEX nr 1137672). Uwzględniając powyższe, w rozpatrywanym przypadku Sąd nie uznał zasadności udzielenia skarżącemu wnioskowanej przez niego tymczasowej ochrony prawnej polegającej na zachowaniu przez niego uprawnienia do kierowania pojazdami do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd. Wskazać należy, że przedmiotem skargi jest decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy kat. B i A, czyli na samochód osobowy i motor z uwagi na przekroczenie liczby 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zasadniczym celem wydania decyzji we wskazanym wyżej przedmiocie jest wyeliminowanie z ruchu drogowego osób stwarzających potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa w tymże ruchu, a co się z tym wiąże – ochrona pozostałych użytkowników drogi. W związku z tym wstrzymanie wykonania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy powinno być uzasadnione okolicznościami wyjątkowymi, szczegółowo umotywowanymi przez wnioskodawcę, w innym bowiem przypadku podważona zostałaby istota i cel zatrzymania prawa jazdy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że jedynie w przypadku, gdy wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby utratą jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, spełniona jest przesłanka określona w art. 61 § 3 p.p.s.a (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008r., sygn. akt II OZ 1386/07 niepubl.). Natomiast zatrzymanie prawa jazdy kat. B i A nie jest jednoznaczne z pozbawieniem skarżącego źródła utrzymania. Skarżący też podniósł jedynie, że zatrzymanie mu prawa jazdy negatywnie wpłynie na jego możliwości zarobkowe, gdyż pracę zawodową wykonuje na terenie całego kraju. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów lub konkretnych informacji uprawdopodabniających zasadność jego stanowiska. Nie wiadomo gdzie skarżący pracuje, czy prowadzi własną działalność gospodarczą, jaki charakter ma jego praca. Skarżący nie wykazał, że uzyskiwanie przez niego dochodów jest wprost uzależnione od możliwości prowadzenia pojazdu, co uniemożliwia ocenę, czy posiadanie prawa jazdy istotnie jest niezbędne do wykonywania przez skarżącego pracy zawodowej. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia.