II SA/Ol 193/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Grzegorz Knop po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi Spółki A na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy zatwierdzenia zmian do akt weryfikacyjnych Salonu Gier 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" nr "[...]"; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz Spółki A kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia "[...]", Nr "[...]", Naczelnik Urzędu Celnego w "[...]" odmówił zatwierdzenia zmian do akt weryfikacyjnych Salonu Gier na Automatach "[...]" w "[...]", należącego do Spółki A, dotyczących włączenia do eksploatacji automatów do gier: Hot Spot Platinum nr fabryczny "[...]" oraz Atronic Harmony nr fabryczny "[...]" w Salonie Gier na automatach w "[...]", ul. "[...]", w związku z naruszeniem § 10 ust. 4 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. z 2003 r. Nr 102, poz. 946 ze zm.). Jako podstawę prawną postanowienia podał m.in. art. 13 § 1 pkt 1, art. 216-219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako: o.p.); art. 64 ust. 2 pkt 3 i ust. 7, art. 65 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2009 r., Nr 168, poz. 1323 ze zm.) oraz § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 14 grudnia 2009 r. w sprawie urzędowego sprawdzenia (Dz. U. Nr 222, poz. 1757). Wskazał, że w dniu "[...]" Spółka A dokonała zgłoszenia dotyczącego włączenia do eksploatacji automatów do gry Hot Spot Platinum nr fabryczny "[...]" oraz Atronic Harmony nr fabryczny "[...]" w Salonie Gier na automatach w "[...]", ul. "[...]". Do zgłoszenia Spółka załączyła Opinie Techniczne oraz druki GL-1 i GL-2 dla przedmiotowych automatów. Zgodnie z wnioskami o rejestrację GL-1 powyższych automatów, poświadczeń ich rejestracji dokonano na podstawie Zezwolenia Nr "[...]" z dnia "[...]" na prowadzenie działalności w Salonie Gier na Automatach w "[...]", ul "[...]". Organ podniósł, iż zgodnie z § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych poświadczenie rejestracji automatu traci ważność wraz z wygaśnięciem zezwolenia, o którym mowa w art. 24 ust 1, 1 a i 1 b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. W przedmiotowej sprawie Zezwolenie Nr "[...]" na prowadzenie salonu gier na automatach wygasło w dniu "[...]", w związku z czym straciły ważność poświadczenia rejestracji automatów do gry Hot Spot Platinum oraz Atronic Hormony. Po rozpatrzeniu zażalenia Spółki na postanowienie z dnia "[...]", Dyrektor Izby Celnej w "[...]", działając na podstawie art. 233 § 1 w zw. z art. 239 o.p., postanowieniem z dnia "[...]", Nr "[...]", utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w "[...]" odmawiające zatwierdzenia zmian do akt weryfikacyjnych Salonu Gier. Argumentował, iż zgodnie z art. 144 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), traci moc ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.), z wyjątkiem art. 14, art. 15b ust 1 w zakresie dotyczącym kartonów do gry bingo pieniężne, ust. 2, 4, 4a i 5, art. 15d, art. 16 pkt 2 i 3, art. 18 ust. 1, 2, 4 i 5, art. 22 i art. 23. W wykonaniu delegacji określonej w art. 16 pkt 2 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, Minister Finansów wydał rozporządzenie w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych, normujące szczegółowe warunki dopuszczenia do eksploatacji i użytkowania automatów i urządzeń do gier oraz warunki przyznania uprawnień określonym podmiotom do wprowadzenia do eksploatacji i użytkowania takich automatów lub urządzeń. Stosownie do § 10 ust. 4 pkt 1 powyższego rozporządzenia, poświadczenie rejestracji traci ważność wraz z wygaśnięciem zezwolenia, o którym mowa w art. 24 ust. 1, 1 a, 1 b ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Zgodnie z art. 24 ust. 1, 1 a i 1 b ustawy o grach i zakładach wzajemnych, zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach udziela Minister właściwy do spraw finansów publicznych. Automaty wskazane przez Spółkę eksploatowane były w Salonie Gier w "[...]", ul. "[...]", którego zezwolenie, Nr "[...]", było ważne do dnia "[...]" włącznie. Zezwolenie to nie zostało przedłużone. Natomiast § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych wyraźnie wskazuje, iż poświadczenie rejestracji traci ważność wraz z wygaśnięciem zezwolenia, o którym mowa w art. 24 ust. 1, 1 a, 1 b ustawy o grach i zakładach wzajemnych w zw. z art. 117 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, wobec czego ważność poświadczeń rejestracji automatów do gier Hot Spot Platinum, nr fabryczny "[...]" oraz Atronic Hormony, nr fabryczny "[...]" wygasła wraz z wygaśnięciem zezwolenia, Nr "[...]", tj. z dniem "[...]". Odnosząc się do zarzutów zażalenia Dyrektor Izby Celnej wskazał, że interpretacja przepisów prawa zawarta w piśmie Ministerstwa Finansów nie jest, w myśl art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, źródłem powszechnie obowiązującego prawa, z kolei organ pierwszej instancji prawidłowo zinterpretował i zastosował normy materialnoprawne, nie uchybiając przy tym przepisom o charakterze procesowym. Skargę na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Celnej wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Spółka A żądając jego uchylenia, jak też uchylenia poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 24 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych w zw. z § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych poprzez ich błędną wykładnię oraz naruszenie art. 2 i 22 Konstytucji RP polegające na prawnie nieuzasadnionej odmowie dopuszczenia do eksploatacji urządzeń do gier, przez co uniemożliwiono prowadzenie działalności gospodarczej, jak też naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 i art. 191 o.p. polegające m.in. na naruszeniu zasady praworządności, naruszeniu zaufania strony do organu i błędnej wykładni prawa materialnego. W uzasadnieniu wskazała m.in., że art. 24 ust. 1 ustawy grach i zakładach wzajemnych wskazuje jedynie na zakres kompetencyjny organu administracji państwowej do orzekania w określonej sprawie administracyjnej (o udzielenie zezwolenia, w tym na prowadzenie salonu gier na automatach). Przepis ten - na gruncie niniejszej sprawy - winien być używany jedynie pomocniczo i tylko w celu ustalenia, czy podmiot w ogóle dysponuje zezwoleniem wydanym przez uprawniony organ administracji na prowadzenie określonej działalności gospodarczej, w miejscu, w którym zamierza eksploatować określone automaty do gier. Weryfikacja stanu faktyczno-prawnego sprawy winna prowadzić organ do pozytywnej konstatacji, że podmiot takim zezwoleniem wydanym na prowadzenie salonu gier na automatach w "[...]", przy ul. "[...]" dysponuje, oraz że takie zezwolenie zachowuje swoją ważność w dacie złożenia wniosku do Naczelnika Urzędu Celnego, a podmiot jest uprawniony do eksploatacji automatów do gier. Wywiodła, iż całkowicie nieuprawnione jest twierdzenie organu, że poświadczenie rejestracji automatu traci ważność wraz z wygaśnięciem zezwolenia w ramach którego automat był po raz pierwszy eksploatowany po wydaniu poświadczenia rejestracji (pierwotnego zezwolenia). Przyjęcie przez organ takiego rozwiązania wynika z błędnej interpretacji przepisu § 10 ust 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych. W przypadku bowiem przepisów regulacyjnych – takim przepisem jest § 10 ust 4 pkt 1 - zawierających ograniczenia swobody działalności gospodarczej taka interpretacja jest szczególnie rażącym nadużyciem, sprzecznym z konstytucyjną zasadą swobody działalności gospodarczej. Zatem organ rozstrzygnął sprawę administracyjną w oparciu o wykładnię prawa, a nie bezpośrednie zastosowanie przepisów ustawy i rozporządzenia, przy czym dokonując tej wykładni nie wyjaśnił jakich metod badawczych użył w tym zakresie, ani dlaczego w ogóle zmuszony był stosować wykładnię prawa, skoro przepisy powyższych aktów prawnych nie wymagały takiej czynności. Jeżeli już organ uznał za niezbędne dokonanie wykładni prawa (art. 24 ust. 1 ustawy oraz § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia), to winien przede wszystkim posługiwać się wykładnią literalną i brać pod uwagę tę z dyrektyw wykładni prawa, która wskazuje, iż ograniczenie wolności i uprawnień podmiotów nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Konkludując podała, że stosując wykładnię prawa, organ uchybił przepisom Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie podstawowych zasad procesowych, tj. praworządności oraz zaufania do organu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przepis § 2 wymienionego artykułu wymienia podstawową zasadę wykonywania przez te sądy funkcji kontrolnej stanowiąc, iż sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem. Rozpoznawanie skarg na decyzje, postanowienia i inne akty organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. Sąd administracyjny pełni wyłącznie funkcje kasacyjne. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), decyzja administracyjna, czy postanowienie podlega uchyleniu wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia postanowienia, Sąd stwierdził, że zaskarżone, jak też poprzedzające je orzeczenie naruszają przepisy prawa materialnego i przepisy procesowe. Na wstępie należy wskazać, że od dnia 19 października 2009 r. działalność gospodarcza w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach o niskich wygranych uregulowana została przepisami ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 129 tej ustawy działalność w zakresie m.in. gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. nr 4, poz. 27 ze zm.). W podstawie prawnej postanowienia organu pierwszej instancji wskazano na przepisy art. 216 o.p. w związku z art. 64 ust. 2 pkt 3 ustawy o Służbie Celnej oraz § 14 ust. 2 rozporządzenia w sprawie urzędowego sprawdzenia. Art. 64 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej przewiduje, że w podmiotach prowadzących działalność gospodarczą podlegającą kontroli, właściwy organ Służby Celnej przeprowadza urzędowe sprawdzenie, które polega na wykonaniu czynności w celu ustalenia, czy są zapewnione warunki i środki, o których mowa w art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 1. Z kolei ust. 2 stanowi, że urzędowe sprawdzenie przeprowadza się: 1) przed rozpoczęciem działalności, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 2 i 3, oraz po przerwie w jej prowadzeniu, trwającej dłużej niż 3 miesiące, z zastrzeżeniem pkt 2; 2) w przypadkach gdy przepisy prawa celnego lub podatkowego w zakresie podatku akcyzowego uzależniają wydanie określonej decyzji od stwierdzenia możliwości sprawowania dozoru celnego lub zapewnienia właściwej kontroli; 3) w celu ustalenia spełniania warunków, o których mowa w ust. 1. Zgodnie z art. 30 ust. 3 cytowanej ustawy kontroli podlega przestrzeganie przepisów regulujących urządzenia i prowadzenie gier hazardowych, o których mowa w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, oraz zgodność tej działalności z udzieloną koncesją lub zezwoleniem i zatwierdzonym regulaminem. W przypadku urzędowego sprawdzenia, o którym mowa w ust. 2 pkt 3 (ustalenie, czy zapewniono warunki i środki, o których mowa w art. 30 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy) wydaje się postanowienie, na które przysługuje zażalenie. Z akt niniejszej sprawy wynika, że w dniu "[...]" Spółka dokonała zgłoszenia dotyczącego włączenia do eksploatacji automatów do gry Hot Spot Platinum nr fabryczny "[...]" oraz Atronic Harmony nr fabryczny "[...]" w Salonie Gier na automatach w "[...]", ul. "[...]" (Spółka posiada zezwolenie Ministra Finansów z dnia "[...]", Nr "[...]", na prowadzenie salonu gier na automatach w "[...]"). Automat Atronic Hormony otrzymał poświadczenie rejestracji (Nr "[...]") ważne do dnia "[...]", natomiast automat Hot Spot Platinum otrzymał poświadczenie rejestracji (Nr "[...]") ważne do dnia "[...]". Oba automaty były eksploatowane w Salonie Gier w "[...]" do dnia "[...]", tj. do dnia wygaśnięcia zezwolenia Nr "[...]" na prowadzenie salonu gier na automatach. Zdaniem organów administracji obu instancji wygaśnięcie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w "[...]" powoduje utratę ważności poświadczenia rejestracji automatów do gry, co oznacza, że powyższe automaty nie mogą być eksploatowane w punktach gier. Zatem organy administracji utożsamiają utratę poświadczenia z wygaśnięciem zezwolenia. Innymi słowy mówiąc organy przywiązały rejestrację do zezwolenia, negując tym samym instytucję przemieszczania automatu do gier. Przede wszystkim należy zauważyć, iż z rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych wynika określona procedura eksploatacji i użytkowania automatów i urządzeń do gier. Warunkiem dopuszczenia automatu lub urządzenia do gier do eksploatacji i użytkowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest rejestracja takiego automatu lub urządzenia. § 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych stanowi, że poświadczenie rejestracji stwierdza uprawnienie określonego podmiotu do wprowadzenia do eksploatacji i użytkowania automatu lub urządzenia do gier. Badanie poprzedzające rejestrację przeprowadza "jednostka badająca". Po przeprowadzeniu badania wydaje się opinię techniczną o określonej treści. Zakłada się także plomby. Po wydaniu przez jednostkę badającą opinii technicznej wyznaczony naczelnik urzędu celnego dokonuje na wniosku poświadczenia rejestracji (§ 7-10 cytowanego rozporządzenia). Poświadczenie rejestracji stwierdza uprawnienie określonego podmiotu do wprowadzenia do eksploatacji i użytkowania automatu lub urządzenia do gier (§ 10 pkt 2). Powyższe uregulowania świadczą o tym, że poświadczenie rejestracji nie świadczy jeszcze o umieszczeniu automatu w konkretnym punkcie. Postępowanie to można określić jako swoistą homologację urządzenia. Na podstawie poświadczenia można użytkować automat do gry. Z przepisu § 10 ust. 1 i 4 rozporządzenia nie można wyciągać wniosku, że wygaśnięcie zezwolenia stanowiącego podstawę uzyskania rejestracji automatycznie oznacza wygaśnięcie poświadczenia rejestracji automatu użytkowanego na podstawie innego zezwolenia. Poświadczenie rejestracji dokonane przez wyznaczonego naczelnika urzędu celnego ma charakter samodzielny, a związek z zezwoleniem, o którym mowa w art. 24 ust. 1, 1a i 1b ustawy o grach i zakładach wzajemnych jest tylko taki, że poświadczenia rejestracji nie można wydać dowolnemu podmiotowi. Art. 15b ust. 4 ustawy o grach i zakładach wzajemnych (utrzymany w mocy przez art. 144 ustawy o grach hazardowych) stanowi, że automaty i urządzenia do gier mogą być eksploatowane i użytkowane przez podmioty posiadające zezwolenie, a cytowane rozporządzenie z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie urządzania gier i zakładów wzajemnych stanowi, że poświadczenie rejestracji jest warunkiem wprowadzenia do eksploatacji i użytkowania automatu lub urządzenia do gier. Na automacie musi być zamieszczone oznaczenie zezwolenia. Oznaczenie zezwolenia (§ 8 ust. 3 lit. e rozporządzenia) ma jedynie charakter informacyjny. Jest poświadczeniem faktu, że z wnioskiem wystąpił uprawniony podmiot. Zgodnie z § 12 rozporządzenia, podmiot prowadzący gry jest obowiązany przechowywać aktualne poświadczenia rejestracji wszystkich użytkowanych automatów i urządzeń do gier w miejscu ich eksploatowania i użytkowania oraz do umieszczania na automacie lub urządzeniu do gier numeru rejestracji, w sposób uniemożliwiający jego usunięcie. Okoliczność ta jest przedmiotem urzędowego sprawdzenia (§ 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie urzędowego sprawdzenia). Celem tych uregulowań jest wykazanie, że automat do gier jest użytkowany i eksploatowany legalnie. Z kolei dalsze usytuowanie, w tym przemieszczanie automatu jest niejako monitorowane przez naczelnika urzędu celnego, ponieważ każda zmiana miejsca, punktu, ośrodka eksploatacji automatu wymaga powiadomienia wyznaczonego naczelnika urzędu celnego. Podmiot prowadzący gry losowe, gry na automatach i gry na automatach o niskich wygranych eksploatuje i użytkuje automaty i urządzenia do gier, w ilości zgodnej z warunkami określonymi w zezwoleniu. Podmiot ten (§ 14 ust. 3 rozporządzenia) jest obowiązany co najmniej na siedem dni przed zmianą miejsca, punktu, ośrodka eksploatacji automatu lub urządzenia do gier powiadomić wyznaczonego naczelnika urzędu celnego właściwego według miejsca dotychczasowej oraz przyszłej eksploatacji automatu lub urządzenia do gier o zamiarze przemieszczenia, z podaniem: 1) dokładnej daty przemieszczenia, 2) adresu miejsca, punktu ośrodka dotychczasowej eksploatacji, 3) adresu miejsca, punktu, ośrodka przyszłej eksploatacji. Oznacza to, że automaty mogą być przemieszczane w ramach zezwolenia udzielonego danemu podmiotowi, ponieważ poświadczenie rejestracji stwierdza uprawnienia nie każdego, a określonego podmiotu do wprowadzenia do eksploatacji i użytkowania automatu lub urządzenia do gier (v: wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 179/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Jeżeli określony podmiot posiada zezwolenie na prowadzenie gier na terenie innego województwa (właściwości innego urzędu celnego), to nie ma przeszkód do przemieszczenia tego automatu, ponieważ możliwość przemieszczenia automatu związana jest z konkretnym podmiotem, a nie miejscem prowadzenia gier. Rację ma zatem Spółka, gdy stwierdza, że jeśli podmiot posiada zezwolenie, które nie wygasło to poświadczenie rejestracji z punktu widzenia tych zezwoleń jest ważne i automat na jego podstawie może być eksploatowany. Z żadnego przepisu nie można bowiem wnioskować, że ważność poświadczenia rejestracji automatu jest powiązana z ważnością pierwotnego zezwolenia, na podstawie którego uzyskano poświadczenie rejestracji. Jak to już wskazano wyżej, poświadczenie rejestracji ma samodzielny byt. Dlatego też zaskarżone, jak też poprzedzające je postanowienie zapadły z obrazą § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w związku z § 14 ust. 2 rozporządzenia w sprawie urzędowego sprawdzenia. Wobec podjęcia przez organy administracji celnej zaskarżonych postanowień z naruszeniem prawa materialnego zasadny jest zarzut skargi wskazujący na naruszenie zasady praworządności oraz zaufania do organu. Przepis art. 121 o.p. (zasada zaufania) dotyczy informowania oraz czuwania organu nad tym, aby strony i inni uczestnicy postępowania nie ponieśli szkody z powodu nieznajomości prawa. Z kolei przepis art. 120 o.p. (zasada praworządności) oznacza, że właściwy w sprawie organ musi rozpoznać sprawę co do istoty, na podstawie obowiązującego prawa mającego zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym. Organy administracji mają obowiązek stosowania przepisów prawa, a więc również dokonywania jego wykładni. Jednakże rozstrzygnięcie (decyzja, postanowienie), jako akt stosowania prawa, jest wydawane w oparciu o przepisy prawa, a nie w oparciu o wykładnię prawa. Dokonanie wykładni (interpretacji tekstu prawnego) stanowi jeden z etapów stosowania prawa i czynności związane z objaśnianiem tekstu prawnego, względnie polegające na dekodowaniu normy postępowania, nigdy nie mogą być traktowane jako te, na których opiera się rozstrzygnięcie. Praktyka taka byłaby sprzeczna z zasadą praworządności (art. 120 o.p. i art. 7 Konstytucji RP), która zobowiązuje organy administracji do czuwania nad tym, by prowadzone przez nie postępowania, jak i wydane rozstrzygnięcia, były zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym. Dodatkowo należy zauważyć, iż w aktach sprawy brak jest informacji, jakiemu podmiotowi zostało udzielone zezwolenie nr Nr "[...]" z dnia "[...]", które wygasło dnia "[...]". Brak kserokopii tej decyzji jest istotną wadą postępowania wyjaśniającego prowadzonego w tej sprawie. W toku dalszego postępowania brak ten należy uzupełnić. Reasumując, wskazane naruszenia prawa materialnego i procesowego powodują, że zaskarżone postanowienia nie mogą pozostać w obrocie prawnym. Dalsze postępowanie w powyższej sprawie winno toczyć się z uwzględnieniem ocen zawartych w niniejszym wyroku. Z tych też względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 p.p.s.a. stosownie do wyniku sprawy. Zgodnie z art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł ponadto, iż zaskarżone postanowienie nie może być wykonane do czasu uprawomocnienia się wyroku.