II SA/Ol 198/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie rozbiórki zbiornika bezodpływowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora na rzecz skarżącej H. P. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 6 marca 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęła skarga H. P. (dalej zwanej skarżącą) na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej zwanego "WINB") z dnia "[...]" w przedmiocie nakazu rozbiórki zbiornika bezodpływowego. Skarga ta została przekazana tutejszemu Sądowi przez WINB wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Jak wynika zaś z przekazanych Sądowi akt sprawy, decyzją z dnia "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. (dalej zwany "PINB"), powołując art. 49b ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.; dalej jako "Prawo budowlane") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej jako "k.p.a."), nakazał skarżącej rozbiórkę samowolnie wybudowanego zbiornika bezodpływowego, do którego odprowadzane są ścieki bytowe z lokalu mieszkalnego nr 2 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym nr "[...]", położonym na działce nr "[...]" w miejscowości S., gm. M. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia PINB podał, że w toku postępowania ustalono, że opisany powyżej zbiornik został wybudowany na zlecenie skarżącej w 1999 r., a przed przystąpieniem do jego budowy skarżąca nie uzyskała pozwolenia na budowę ani nie występowała ze zgłoszeniem zamiaru jego wykonania do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Wskazał, że zbiornik ten wykonany jest z pięciu kręgów żelbetonowych o średnicy 120 cm i pojemności 3,80 m³ i jak wynika z przedłożonej przez skarżącą dokumentacji, odległość pokrywy tego zbiornika od najbliższych okien pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi wynosi kolejno 9,06 m i 10,30 m, a odległość ww. pokrywy od granicy działki sąsiedniej, tj. działki nr 23/4, wynosi 2,39 m. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, budowa bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m³ wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Ocenił także, że w niniejszej sprawie nie zostały zachowane odpowiednie odległości pokrywy szamba od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, o których mowa w § 36 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.); dalej jako "rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.". Skonstatował, że w związku z niespełnieniem warunków techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, PINB zobligowany jest do wydania decyzji o rozbiórce obiektu w myśl art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie podnosząc, że szambo zostało wybudowane przez firmę, która po wskazaniu miejsca sprawdziła, że odległość od drogi wynosi 2 m a od domu 5 m. Wyjaśniła, że sporne szambo znajduje się pod oknami jej mieszkania i na jej gruncie, a skarżąca jest jedynym użytkownikiem tego szamba. Zakwestionowała także powoływanie się w zaskarżonej decyzji PINB na przepisy rozporządzenia z 2002 r., w sytuacji, gdy szambo zostało wybudowane w 1999 r. Opisaną na wstępie decyzją WINB utrzymał w mocy ww. decyzję PINB uznając, że w niniejszej sprawie bezsporną okolicznością jest, że skarżąca winna przed rozpoczęciem inwestycji zgłosić zamiar przystąpienia do budowy, a obowiązku tego nie dochowała. Wyjaśnił, że w świetle art. 49b Prawa budowlanego, nakaz rozbiórki obiektu budowlanego, wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia, może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji. Zauważył, że w badanej sprawie PINB ustalił, iż sporne szambo nie spełnia wymagań dotyczących przepisów techniczno-budowlanych w zakresie odległości od ściany budynku z oknami oraz odległości od działki sąsiedniej i nie ma możliwości doprowadzenia tego obiektu do stanu zgodnego z prawem, a potwierdzeniem tego argumentu jest ocena techniczna dostarczona przez skarżącą. WINB przytoczył przy tym brzmienie zarówno § 36 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., jak i § 23 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Ocenił, że wobec niespełnienia warunków technicznych, nie ma możliwości wdrożenia procedury legalizacyjnej i organ zobligowany jest do wydania nakazu rozbiórki obiektu. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu, WINB wskazał, że w tej sprawie nie ma znaczenia ile osób korzysta z bezodpływowego zbiornika oraz, czy znajduje się on pod oknami właściciela, gdyż wymogi dotyczące zachowania odległości od zbiornika są jednoznaczne. W skardze na powyższą decyzję WINB, skierowanej do tutejszego Sądu, skarżąca wskazała na naruszenie przez ten organ art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niedokonanie dogłębnej analizy stanu sprawy umożliwiającej wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. W oparciu o ten zarzut wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniosła natomiast, że w aktach sprawy znajduje się wystąpienie Wójta Gminy M. z dnia "[...]", adresowane do właściwego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, zawierające prośbę o wyrażenie zgody na stałą lokalizację zbiorników na ścieki bytowe, zlokalizowanych na działce nr "[...]", należących zarówno do skarżącej, jak i do innych osób zamieszkujących w tym samym budynku – w odległościach mniejszych od odległości przepisanych. Wyjaśniła, że podstawę powyższego wystąpienia stanowi znajomość faktycznego stanu rzeczy, w tym w szczególności świadomość, iż w realiach kształtu oraz powierzchni działki, na której posadowiono sporne zbiorniki, jak również w świetle faktycznego usytuowania budynku mieszkalnego wielorodzinnego znajdującego się na tej działce, dochowanie przepisanych odległości zbiorników od budynku oraz od granicy działki jest nierealne, a zatem także niewykonalne. Oceniła, że okoliczność ta w pełni uzasadnia stanowisko organu gminy, tym bardziej, że jak podniósł ten organ w swoim wystąpieniu właściciele poszczególnych lokali znajdujących się w budynku wywiązali się z nałożonego w toku postępowania obowiązku przedstawienia stosownych opracowań dotyczących usytuowania zbiorników, przygotowanych przez osoby posiadające wymagane w tym zakresie uprawnienia. Dodała, że potencjalna realizacja zaskarżonych decyzji będzie prowadzić w praktyce do wyłączenia lokalu skarżącej z możliwości jego użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem, w sytuacji gdy lokal ten stanowi jedyne miejsce, na bazie którego skarżąca, będąca osobą samotną, może realizować swoje potrzeby mieszkaniowe. W ocenie skarżącej, decyzje organów obu instancji wydane w niniejszej sprawie nie uwzględniają słusznego jej interesu, któremu w realiach tej sprawy, trudno byłoby przeciwstawić jakikolwiek inny słuszny interes społeczny (naruszenie art. 7 k.p.a.). Ponadto skarżąca zwróciła uwagę, że istniejący przez okres niemal dwudziestu lat stan rzeczy miał miejsce w konkretnej rzeczywistości i było wystarczająco dużo czasu, aby właściwe organy, w tym te prowadzące postępowanie w niniejszej sprawie, udzieliły stosownych wyjaśnień oraz wskazówek, mających na celu uniknięcie obecnej sytuacji, której potencjalne skutki mogą przybrać charakter drastyczny (sygnalizowany powyżej faktyczny brak możliwości korzystania z lokalu). Zdaniem skarżącej, dowodzi to naruszenia zasad, o których mowa w art. 9 k.p.a. Skarżąca stoi również na stanowisku, że w świetle powołanych powyżej argumentów oraz przytoczonych okoliczności, pełne uzasadnienie znajduje teza, że w niniejszej sprawie nie został rozpatrzony w sposób wyczerpujący i bezstronny cały zebrany w sprawie materiał, uwzględniający całokształt okoliczności w sprawie, co stanowi z kolei naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a")., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję następuje m.in. w sytuacji stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie zakończonej zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją WINB z dnia "[...]", mocą której utrzymano w mocy decyzję PINB z dnia "[...]" o nakazie rozbiórki przez skarżącą samowolnie wybudowanego zbiornika bezodpływowego, do którego odprowadzane są ścieki bytowe z lokalu mieszkalnego nr 2 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym nr "[...]", położonym na działce nr "[...]" w miejscowości S., gm. M. W kontrolowanej sprawie niesporne jest, że objęty nakazem rozbiórki zbiornik bezodpływowy, który wykonany jest z pięciu kręgów żelbetonowych o średnicy 120 cm i pojemności 3,80 m³, wybudowany został na zlecenie skarżącej w 1999 r., a przed przystąpieniem do jego budowy skarżąca nie uzyskała ani pozwolenia na budowę ani nie występowała ze zgłoszeniem zamiaru jego wykonania do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Wymaga przy tym wyjaśnienia, że według Prawa budowlanego - w brzmieniu obowiązującym w dacie wybudowania tego zbiornika (tj. w 1999 r.), budowa tego rodzaju zbiorników bezodpływowych wymagała pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego), gdyż nie były one wymienione w katalogu zwolnień od obowiązku uzyskania takiego pozwolenia, o którym mowa w art. 29 Prawa budowlanego. Z odmienną sytuacją mamy natomiast do czynienia w aktualnie obowiązującym stanie prawnych (także tym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji), gdyż zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 3a Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m³, przy czym budowa tego rodzaju zbiorników wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej (art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Wobec zmiany reżimu prawnego, za uprawnione należy uznać zastosowanie w niniejszej sprawie przez organy obu instancji art. 49b Prawa budowlanego, statuującego obowiązki organu nadzoru budowlanego m.in. w odniesieniu do obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia. Wymaga jednak podkreślenia, na co zresztą zwrócił uwagę także WINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że decyzja o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego, wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia, wydawana jest dopiero wówczas, gdy nie możliwości przeprowadzenia procedury legalizacji tego obiektu. Za konstatacją taką przemawia przede wszystkim brzmienie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, cyt. "organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej". Zgodnie zaś z art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, "jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu; 3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego". Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji PINB, w ocenie organów obu instancji, wydanie w niniejszej sprawie nakazu rozbiórki opisanego powyżej zbiornika bezodpływowego jest konieczne z uwagi na niespełnienie warunków techniczno-budowalnych, o których mowa w § 36 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (zdaniem WINB także warunków określonych w § 23 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki), w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie tego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Podano bowiem, że jak wynika z przedłożonej przez skarżącą dokumentacji, odległość pokrywy tego zbiornika od najbliższych okien pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi wynosi kolejno 9,06 m i 10,30 m ( a przepisy wymagają 15 m), a odległość ww. pokrywy od granicy działki sąsiedniej wynosi 2,39 m (podczas gdy przepisy wymagają 7,5 m). Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, ocena organów obu instancji musi być uznana co najmniej za przedwczesną. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji WINB niezasadnie powołał się na § 23 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. nr 17, poz. 62), które utraciło moc z dniem 1 kwietnia 1995 r. W dacie budowy spornego zbiornika (1999 r.) obowiązywało bowiem już rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 140 ze zm.); dalej zwane "rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r.". Choć w § 36 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. zawarto takie same wymagania w zakresie usytuowania na działce zbiorników do gromadzenia nieczystości jak w § 23 cytowanego powyżej rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. oraz w § 36 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., to jednak pominięcie przez organy obu instancji pozostałych regulacji pierwszego z ww. rozporządzeń miało wpływ na wynik sprawy. W § 36 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. przewidziano bowiem cyt. "terenowy organ właściwy w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, w porozumieniu z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, może ustalić dla działek budowlanych położonych przy zabudowanych działkach sąsiednich odległości mniejsze niż określone w ust. 1 i 2". Podobna regulacja znalazła się w § 36 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w świetle którego cyt. "właściwy organ w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w porozumieniu z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, może ustalić dla działek budowlanych położonych przy zabudowanych działkach sąsiednich odległości mniejsze niż określone w ust. 1 i 2". Pomimo tego, że w aktach niniejszej sprawy znajduje się wystąpienie Wójta Gminy M. z dnia "[...]", adresowane do właściwego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, zawierające prośbę o wyrażenie zgody na stałą lokalizację zbiorników na ścieki bytowe, zlokalizowanych na działce nr "[...]", należących zarówno do skarżącej, jak i do innych osób zamieszkujących w tym samym budynku – w odległościach mniejszych od odległości przepisanych - okoliczność ta w żaden sposób nie została poddana ocenie organów nadzoru budowlanego w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji pod kątem jej wpływu na możliwość zalegalizowania zbiornika bezodpływowego objętego nakazem rozbiórki. Takie działanie organów stanowi naruszenie nie tylko wskazywanych w skardze art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., statuujących obowiązek należytego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ale także art. 80 k.p.a., w świetle którego, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Naruszenie tych przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż bez ustalenia, czy w okolicznościach niniejszej sprawy możliwe jest zmniejszenie wymaganych przez przepisy odległości zbiornika bezodpływowego od innych obiektów, nie jest możliwe stwierdzenie, czy w tej sprawie budowa spornego zbiornika narusza przepisy techniczno-budowlane w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, a co za tym idzie wydanie nakazu rozbiórki tego zbiornika na podstawie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy winny uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym orzeczeniu. Ustalenia wymaga, jakie stanowisko zajął właściwy Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny względem wystąpienie Wójta Gminy z dnia "[...]", a także, jakie jest stanowisko Wójta Gminy względem zmniejszenia odległości spornego zbiornika bezodpływowego od innych obiektów. W zależności od wyniku tych ustaleń należy ocenić, czy w sprawie zachodzi możliwość przeprowadzenia procedury legalizacji samowolnie wybudowanego zbiornika bezodpływowego. Powyższe ustalenia, jak również ich ocena, winny następnie znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej w sprawie decyzji, sporządzonego zgodnie z regułami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Skarżącej wyjaśnić natomiast należy, że zasady ogólne, a w tym zasada z art. 9 k.p.a., statuująca obowiązek organu do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, mają zastosowanie w toku postępowania administracyjnego. Skoro zaś, należący do skarżącej zbiornik bezodpływowy nie był dotychczas przedmiotem innego postępowania niż to, w którym wydano kontrolowane decyzje, to organom nie sposób skutecznie zarzucić naruszenia art. 9 k.p.a. z powodu nieudzielenia stosownych wyjaśnień oraz wskazówek, mających na celu uniknięcie obecnej sytuacji. Osoba, która samowolnie wykonuje roboty budowlane musi zaś liczyć się z koniecznością poniesienia określonych skutków prawnych. Do tego rodzaju skutków należą m.in. obowiązki związane z przedstawieniem dokumentacji niezbędnej do legalizacji samowolnie wykonanych robót budowlanych, czy też z wykonaniem nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Rozstrzygnięcia podejmowane w tym obszarze przez organy nadzory budowlanego mają bowiem charakter związany, co oznacza, że organy te nie mogą odstąpić od nakładania tych obowiązków ze względu na słuszny interes strony, nawet wtedy, gdy temu interesowi nie sposób przeciwstawić interesu społecznego. W takim zatem ujęciu chybiony jest także zarzut naruszenia przez organy art. 7 k.p.a. Wobec jednak stwierdzenia przez Sąd innych naruszeń prawa w tej sprawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (w pkt 2 sentencji wyroku) uwzględniając wysokość uiszczonego przez skarżącą należnego w sprawie wpisu w kwocie 500 zł.