II SA/Ol 2/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Eugeniusz Mzyk (sprawozdawca) Zbigniew Ślusarczyk Beata Jezielska Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2004 r., sprawy ze skargi K. M. oraz M. K. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę: I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. orzeka, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie będą wykonywane do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Wojewody na rzecz K. M. i M. K. kwotę po l0 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów sądowych. II SA/Ol 2/04 Uzasadnienie Decyzją Prezydenta Miasta O. Nr "[...]" z dnia l grudnia 1998 roku, na podstawie art. 28, 33 ust. l, 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane /Dz. U Nr 89 póz. 414 ze zm./ udzielono pozwolenia na budowę Centrum Handlowego przy ul. "[...]" w O. wraz z infrastrukturą towarzyszącą, dla A. Sp. z oo w W. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się na posiadane przez inwestora prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, uzgodnienia z Wojewodą oraz Państwowym Inspektorem Sanitarnym w O. a także na ocenę oddziaływania inwestycji i na środowisko, co uzasadnia wydanie pozwolenia. Wojewoda decyzją z dnia 29 stycznia 1999 r., po rozpatrzeniu odwołań S. i J. L., K. M., R. K. i M. K., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia l grudnia 1998 r. W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do uznania, że zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co potwierdza ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Niesłuszne są także zarzuty odwołujących się dotyczące uciążliwości inwestycji i ujemnego oddziaływania na środowisko, w świetle pozytywnego uzgodnienia projektu organem ochrony środowiska. Wreszcie nie można podzielić zarzutów o uniemożliwieniu dojazdu do nieruchomości stanowiących własność odwołujących się, położonych przy ul. "[...]" skoro działki te będą obsługiwane w sposób dotychczasowy. W tej sytuacji, w ocenie organu odwoławczego, należało utrzymać w mocy decyzję organu I instancji. Skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na powyższą decyzję Wojewody z dnia 29 stycznia 1999 r., wnieśli K. M. i M. K. Skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zarzucili, że inwestycja (budowa hipermarketu) jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który nie przewiduje wybudowania tak dużego parkingu w bezpośrednim sąsiedztwie domów mieszkalnych. Poza tym pominięto w projekcie wykonanie drogi dojazdowej zaś przewidywana budowa ekranów akustycznych (o wysokości 3 m) nie odpowiada wysokości określonej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżący podnieśli ponadto, że wniesiona została skarga na ostateczną decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wszystkie te względy, zdaniem skarżących, uzasadniaj ą wniesienie skargi. Powyższe skargi, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlegają rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153 póz. 1271 ze .zm./. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skargi są uzasadnione aczkolwiek nie można zgodzić się z wszystkimi zarzutami podniesionymi w skargach. Pozostaje poza sporem, że wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2002 roku, sygn. akt. "[...]", uchylona została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 29 września 1998 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta O. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obejmujących inwestycję, której dotyczy pozwolenie na budowę w niniejszej sprawie. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla oceny legalności (zgodności z prawem) zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji o pozwoleniu na budowę. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oznacza, że w istocie organy obydwu instancji udzieliły pozwolenia na budowę inwestorowi, który nie legitymuje się ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wprawdzie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadł w dniu 14 maja 2002 roku, a więc po wydaniu zaskarżonej decyzji, to jednak nie zmienia to oceny, że inwestor nie legitymuje się już ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zaś w tych warunkach sąd zobowiązany był uwzględnić skargę. Stosownie bowiem do przepisu art. 145 § l pkt. l lit. b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uchyla zaskarżoną decyzję gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Jest oczywistym, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi podstawę wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę na podstawie art. 145 § l pkt.8 kpa. Już tylko z powyższych względów zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § l pkt. l lit. b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niezależnie od tego skarżący trafnie wykazują naruszenie ich interesu prawnego poprzez nierozważnie uciążliwości (nadmierny hałas) związanych z zamierzoną inwestycją. Nie może być uznane za wystarczające odwołanie się do uzgodnień zważywszy na sam fakt budowy ekranów. Poza tym nie zostały wyjaśnione, w sposób precyzyjny, odległości usytuowania ekranów od granicy działek skarżących oraz czy istotnie projekt przewiduje usytuowanie ekranów w granicy nieruchomości. Także więc i te kwestie wymagają wyjaśnienia w toku ponownego rozpoznania sprawy oczywiście w sytuacji gdy inwestor będzie się legitymował ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie mogły natomiast odnieść zamierzonego skutku wywody skarżących kwestionujących zgodność zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie skład orzekający podziela stanowisko przedstawione w uzasadnieniu w/w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2002 roku, zaś powtarzanie tej argumentacji byłoby zbędne. Rozważenia natomiast wymagają zarzuty, podnoszone w skardze, czy istotnie zamierzona inwestycja usytuowana została na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem ZB. W tym stanie rzeczy skoro rozstrzygnięcie sprawy wymaga poczynienia dodatkowych ustaleń oraz ponownej ich oceny należało na podstawie art. 145 § 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w pkt. I sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego (pkt. II sentencji wyroku) oraz orzeczenie o nie wykonywaniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, do czasu uprawomocnienia się wyroku (pkt. III sentencji), uzasadniają przepisy art. art. 152 i 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.