II SA/Ol 200/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. i M.K na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 stycznia 2012 r., nr "[...]" przedmiocie wykonania robót budowlanych celem doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem postanawia umorzyć postępowanie sądowe. Decyzją z dnia 12 stycznia 2012 r. W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 30 listopada 2011 r., którą nałożono na K. i M.K. obowiązek wykonania w terminie do dnia 30 maja 2012 r., określonych czynności w celu doprowadzenia robót budowlanych samowolnie wykonanych w budynku mieszkalnym, położonym na działkach "[...]", do stanu zgodnego z prawem. W złożonej skardze K. i M.K. podnieśli, że w wyniku remontu nastąpiła jedynie zmiana w wyglądzie budynku, nie naruszono bowiem konstrukcji więźby dachowej i nie zwiększono w sposób istotny kubatury poddasza. Zarzucili, że organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania dowodowego przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Wywiedli ponadto, że wydana w trybie art. 48 Prawa budowlanego decyzja byłaby niewykonalna, gdyż skarżący nie posiadają środków finansowych, a zdemontowany materiał nie istnieje. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem z dnia 6 marca 2012 r. skarżący wezwani zostali do usunięcia braków formalnych skargi przez nadesłanie, w terminie 7 dni, 1 egzemplarza odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego. Powyższe zarządzenie doręczono skarżącym dnia 9 marca 2012 r. Tego samego dnia pismem procesowym skarżący cofnęli skargę. Stwierdzili, że skarga była przedwczesna, gdyż organ pierwszej instancji został zobowiązany do ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie natomiast z art. 161 §1 pkt 1 tej ustawy, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W niniejszej sprawie w dniu 9 marca 2012 r. skarżący cofnęli wniesioną skargę, nie uzupełniając jej braku formalnego. Należy podnieść, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, np. nie został uiszczony należny od skargi wpis, sąd skargę odrzuci (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07, LEX nr 335007). Brak odpisu skargi nie stanowi jednakże istotnego braku formalnego, który uniemożliwiałby nadanie sprawie biegu (zob. np. postanowienia NSA z dnia 5 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 654/09 i z dnia 30 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1563/08). Sąd kontrolując sprawę nie stwierdził również istnienia okoliczności, o których mowa w cytowanym wyżej art. 60. Uwzględniając powyższe, Sąd uznał cofnięcie niniejszej skargi za dopuszczalne i skuteczne. Wobec powyższego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., umorzył postępowanie.