II SA/Ol 200/18

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Agnieszka Bińczyk po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. O. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. We wniosku złożonym jednocześnie ze skargą, skarżący – R. O. wniósł o zwolnienie "z kosztów sprawy w całości za wniesienie skargi". Podniósł, że znajduje się obecnie w trudnej sytuacji finansowej - jest po długiej i wyczerpującej chorobie, ale aktualnie pracuje dorywczo zarabiając od "[...]" do "[...]". Wskazał, że na jego utrzymaniu pozostaje troje uczących się dzieci, na które od "[...]" płaci bieżące alimenty po "[...]". Opłaty za mieszkanie to ok. "[...]", dlatego też na życie 4-osobowej rodziny pozostaje bardzo mało. Podsumowując, wniósł "o zwolnienie (...) z kosztów sądowych". W odpowiedzi na wezwane do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, skarżący złożył wniosek z dnia "[...]". W jego uzasadnieniu wyjaśnił, że przyczyną wcześniejszego niepłacenia alimentów był stan jego zdrowia, który uniemożliwiał mu podjęcie pracy. Od "[...]" pracuje już jednak dorywczo i od "[...]" płaci bieżące alimenty w większej części. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący w rubryce nr 6 wykazał troje dzieci; w rubryce nr 7.1. - mieszkanie o powierzchni "[...]", dodając, że zostało "zapisane" na dzieci przez "[...]"; w rubryce nr 10 - dochód własny z tytułu prac dorywczych w przedziale: "[...]", wskazując jednocześnie, że dzieci uczą się; natomiast w rubryce nr 11 jako zobowiązania i stałe wydatki - opłaty mieszkaniowe: "[...]", alimenty: "[...]" i stwierdził, że "na życie zostaje około "[...]"". Dodać należy, że ze znajdujących się w aktach administracyjnych (k. 126-127), a załączonych do odwołania oświadczeń dwójki dzieci wynika, że wprawdzie mieszkają ze skarżącym od "[...]", ale uczą się zaocznie w "[...]" i dojeżdżają tam na zajęcia, zatrzymując się wówczas na klika dni u mamy. Skarżący pomaga im w utrzymaniu. Na wstępie zauważyć należy, że skarżący nie wypełnił rubryki nr 4, w której wskazać należało zakres żądania, w sposób prawidłowy. Mając jednak na uwadze zakres żądania określony w sposób wyraźny we wniosku złożonym jednocześnie ze skargą oraz sposób wypełnienia rubryki nr 4, przyjąć należy, że skarżący podtrzymał dotychczasowy zakres żądania i wniósł wyłącznie o zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującego m.in. zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części, następuje jeśli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w niniejszej sprawie, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zauważyć należy, iż skarżący nie posiada stałego źródła dochodu. Źródłami jego dochodu są obecnie prace dorywcze, z tytułu których uzyskuje środki pieniężne w przedziale: "[...]". Mając na uwadze ich wysokość, stwierdzić należy, że nie jest on w stanie z kwot tych wygospodarować środków na sfinansowanie swojego udziału w postępowaniu sądowym w niniejszej sprawie. Musi z nich bowiem zabezpieczyć środki na pokrycie alimentów na dzieci, opłat za mieszkanie, w którym mieszka z nimi oraz utrzymanie własne. Zauważyć jednocześnie należy, iż pomimo tego, że skarżący wykazał dzieci w rubryce nr 6, dzieci mieszkają czasowo u niego, a czasowo u matki, dlatego też przyjąć należy, że koszty ich utrzymania ponoszą w rzeczywistości obydwoje rodzice - skarżący płaci na dzieci alimenty i pomaga w ich utrzymaniu. W świetle powyższego, stwierdzić należy, że wygospodarowanie przez skarżącego środków pieniężnych na pokrycie kosztów sądowych nie jest obecnie możliwe, a skarżący nie posiada majątku, dzięki któremu możliwe byłoby zdobycie środków na ten cel. W tych okolicznościach za zasadne uznano uwzględnienie wniosku skarżącego i tym samym, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.