II SA/Ol 206/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia 22 lutego 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza D. przez Specjalistę Pracy Socjalnej w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w D. w przedmiocie odmowy przyznania B. B. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką – A. B. Na opisaną decyzję Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnieśli A. B. oraz B. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uprawnionym do wniesienia skargi jest m. in. każdy, kto ma w tym interes prawny. Konieczną przesłanką posiadania legitymacji skargowej określonej tym artykułem jest wykazanie przez podmiot wnoszący skargę interesu prawnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 czerwca 1996r. II SA 74/96 ONSA 1997/2/89 "Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu (...) przejawia się tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Na rzecz innych osób mogą działać tylko: prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i niektóre organizacje społeczne". Pojęcie interesu prawnego należy zaś ujmować w kategoriach obiektywnych. Istnieje on wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki. W postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją interes prawny w podanym rozumieniu posiadał jedynie B. B. B. B. był bowiem podmiotem, który zgodnie z przepisami prawa materialnego (art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczenia rodzinnych Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.) ubiegał się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką na matką – A. B. W niniejszym postępowaniu jedynie więc B.B. posiadał legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, na decyzję administracyjną rozstrzygającą w tym przedmiocie. Z akt sprawy wynika, iż wniesiona skarga została podpisana przez A. B. i B. B.. W złożonej skardze skarżąca nie powoływała się na swój interes prawny, lecz w istocie przedstawiała argumenty przemawiające za przyznaniem świadczenia na rzecz jej syna. Z uwagi na zaistniałą sytuację przyjąć należy, że A. B. nie była uprawniona do wniesienia skargi na wymienioną decyzję Kolegium. Skarżąca domagając się przyznania wnioskowanego przez B. B. świadczenia pielęgnacyjnego, posiada w sprawie jedynie interes faktyczny, co oznacza, że jej skarga podlega odrzuceniu. Natomiast skarga B.B. zostanie merytorycznie rozpoznana na rozprawie w dniu 17 maja 2011 r. i załatwiona oddzielnym orzeczeniem Sądu. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę wniesioną przez A.B.