II SA/Ol 209/20

Dnia 6 sierpnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2020 roku sprawy ze skargi W.C. na decyzję Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia ,,[...]", nr ,,[...]" w przedmiocie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że 25 maja 2018 r. do Starostwa Powiatowego wpłynął wniosek W. C. (dalej zwanej jako skarżąca, wnioskodawczyni) o wpisanie - na podstawie załączonego aktu notarialnego z dnia "[...]" - całości budynku gospodarczego położonego w A przy ul. A jako własności skarżącej. Starosta (dalej organ I instancji) pismem z 8 czerwca 2018 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, zebrał materiał dowodowy i "[...]", powołując jako podstawę prawną: art. 7d pkt 1 i art. 24 ust. 2a pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2019 r., poz. 725 ze zm.; dalej jako: Pgik), § 10 ust. 1 pkt 2, § 44 pkt 2, § 45 ust. 1 i § 55 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 r. poz. 393 - dalej rozporządzenie) oraz art. 104 Kpa, wydał decyzję odmawiającą wprowadzenia żądanych zmian. W uzasadnieniu organ opisał ustalenia dokonane na podstawie: aktów notarialnych "[...]", "[...]", "[...]" wpisów dokonanych w prowadzonych dla lokali mieszkalnych księgach wieczystych nr "[...]", "[...]", "[...]" oraz wyroku wydanego "[...]" w sprawie o uzgodnienie treści prowadzonej dla nieruchomości gruntowej księgi wieczystej nr "[...]" z rzeczywistym stanem prawnym. Organ I instancji stwierdził, że dane ujawnione w ewidencji dotyczące własności przedmiotowych nieruchomości są zgodne z wpisami dokonanymi w prowadzonych dla nich księgach wieczystych. Zaznaczył, że ewidencja gruntów i budynków ma charakter wyłącznie rejestrowy, zatem w postępowaniu ewidencyjnym nie jest możliwe rozstrzyganie kwestii związanych z prawem do nieruchomości. Dodał też, że zgodnie z art. 7 pkt 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2019 r. poz. 737 ze zm.) umowa o ustanowienie odrębnej własności lokalu - zawierająca dane wymienione w art. 8 pkt 1 ww. ustawy - powinna być dokonana w formie aktu notarialnego, a do powstania tej własności niezbędny jest wpis do księgi wieczystej. Analogicznie powyższe przepisy znajdują zastosowanie w przypadku konieczności zmian powierzchni lokali i pomieszczeń przynależnych oraz wielkości udziałów w częściach wspólnych. Organ I instancji wskazał, że zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków wprowadzone zostaną z urzędu po uprzednim ujawnieniu zmian w księgach wieczystych. Skarżąca pismem z 19 grudnia 2019 r., nie uchybiając terminowi wynikającemu z art. 129 § 2 Kpa, odwołała się od decyzji Starosty. Odwołująca przytoczyła przepisy, z których wynika, że przedmiotowy budynek powinien być wykazany w ewidencji gruntów i budynków. Stwierdziła ponadto, że na podstawie aktu notarialnego Rep. "[...]". należy dokonać aktualizacji operatu ewidencyjnego i ujawnić budynek gospodarczy jako pomieszczenie przynależne do lokalu nr "[...]" i w całości stanowiące własność wnioskodawczyni. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa decyzją z "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji słusznie zaznaczył, że ewidencja gruntów i budynków ma charakter wyłącznie rejestrowy. Organ ewidencyjny wpisuje do rejestru tylko takie prawo do nieruchomości, które jednoznacznie, w sposób niewątpliwy wynika z określonych dokumentów. Starosta nie może samodzielnie rozstrzygać w kwestii uprawnień objętych tymi dokumentami. Tym samym niedopuszczalne jest dochodzenie i udowadnianie swoich praw właścicielskich przez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w niniejszej sprawie wniesiono o ujawnienie na podstawie aktu notarialnego z "[...]" całego budynku gospodarczego o powierzchni 67,60 m² jako pomieszczenia przynależnego wyłącznie do lokalu mieszkalnego stanowiącego własność skarżącej. Organ I instancji przeanalizował umowy, na podstawie których wyodrębniono wszystkie lokale w budynku położonym przy ul. B i zwrócił uwagę na wzajemnie wykluczające się zapisy dotyczące praw przysługujących do budynku gospodarczego. Organ ten słusznie zauważył, że do powstania odrębnej własności lokalu niezbędny jest wpis do księgi wieczystej. Organ odwoławczy wskazał, że z § 12 rozporządzenia jasno wynika, że umowy dotyczące własności lokali zawarte w formie aktów notarialnych zostały wyłączone z katalogu dokumentów stanowiących podstawę ujawniania w ewidencji gruntów i budynków praw do nieruchomości. Zdaniem Inspektora Wojewódzkiego organ I instancji prawidłowo ustalił stan prawny nieruchomości na podstawie wpisów dokonanych w księgach wieczystych. Wobec tego, że stan ujawniony w ewidencji gruntów i budynków jest zgodny ze stanem ujawnionym w księgach wieczystych nie ma podstaw do aktualizacji operatu ewidencyjnego. Zatem zdaniem organu odwoławczo, organ I instancji wydał w niniejszej sprawie słuszne rozstrzygnięcie. Odnosząc się zaś do poruszonego w odwołaniu problemu wykazania budynku w ewidencji gruntów i budynków organ odwoławczy zaznaczył, że wniosek z 21 maja 2018 r., prowadzone postępowanie i decyzja z "[...]" dotyczą praw do budynku. Przedmiotowy budynek - o numerze ewidencyjnym "[...]" - jest ujawniony w operacie ewidencyjnym. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa rejestr zawiera informacje o jego położeniu, przeznaczeniu, funkcjach użytkowych i ogólnych danych technicznych. Na powyższą decyzję skargę wywiodła skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów: 1. prawa materialnego, a mianowicie § 44 pkt. 2 rozporządzenia poprzez niewywiązanie się z nałożonego na organ I instancji obowiązku wynikającego wprost z przepisów prawa w zakresie utrzymywania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, w następstwie utrzymania w mocy decyzji tego organu z "[...]" w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów polegającej na wpisie własności całości budynku gospodarczego w A przy ul. A jako własności skarżącej; 2. prawa materialnego, a mianowicie art. 24 ust. 2b pkt. 2 Pgik poprzez błędną jego wykładnię wskutek nieuzasadnionego przyjęcia, iż na gruncie niniejszej sprawy ewentualne dokonanie zmiany w operacie ewidencji wymaga przeprowadzenia postępowania administracyjnego, podczas gdy w przypadku skarżącej aktualizacja powinna być dokonana w drodze czynności materialno-technicznej w oparciu o przedstawiony akt notarialny; 3. prawa materialnego, a mianowicie art. 24 ust. 2b pkt. 1 lit. e) Pgik poprzez błędną jego wykładnię poprzez stwierdzenie, iż akt notarialny nie stanowi wystarczającej przesłanki do dokonania zmiany w operacie ewidencji gruntów, podczas gdy z przedmiotowej ustawy wynika wprost, iż aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie m.in. aktu notarialnego, 4. prawa procesowego, a mianowicie art. 77 Kpa polegającego na nienależytym przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego mającego istotny wpływ na wynik postępowania poprzez odmowę wiarygodności przedłożonego przez skarżącą aktu notarialnego jako podstawy dokonania aktualizacji w operacie ewidencji, a w konsekwencji podjęciu błędnej decyzji merytorycznej w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów polegającej na wpisie własności całości budynku gospodarczego jako własności skarżącej. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że 27 sierpnia 2003 r. w drodze darowizny w/w lokal mieszkalny został przekazany skarżącej. W treści aktu notarialnego zapisano, że przedmiotem darowizny jest przynależna do lokalu piwnica oraz budynek gospodarczy o powierzchni 67,60 m². Dla przedmiotowej nieruchomości Sąd Rejonowy IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą "[...]". W dziale I-O tej księgi, pomimo złożonego przez notariusza wniosku zawierającego żądanie ujawnienia przynależnego pomieszczenia nie uwzględniono budynku gospodarczego. Postanowieniem z "[...]" Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych oddalił wniosek skarżącej w przedmiocie sprostowania usterki wpisu w dziale l-O księgi wieczystej poprzez wpisanie w rubryce opis pomieszczeń przynależnych - pomieszczenia przynależnego stanowiącego budynek gospodarczy o powierzchni 67,60 m² oraz w rubryce pole powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych - łącznej powierzchni użytkowej lokalu oraz pomieszczenia przynależnego - 126,78 m². W związku z powyższym skarżąca wystąpiła do Sądu Rejonowego z powództwem w przedmiocie uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Wyrokiem z "[...]" Sąd Rejonowy oddalił przedmiotowe powództwo. Dodatkowo, Gmina A także wystąpiła do Sądu z przedmiotowym powództwem, w następstwie którego na mocy wyroku Sądu Rejonowego z "[...]" w sprawie o sygn. akt "[...]" uzgodniono treść księgi wieczystej "[...]" prowadzonej przez Sąd Rejonowy odpowiednio zwiększając udziały. Argumentowała dalej skarżąca, że nie sposób się nie zgodzić ze stanowiskiem organów, iż ewidencja gruntów i budynków ma wyłącznie charakter rejestrowy, a starosta w postępowaniu administracyjnym jedynie rejestruje zmiany dotyczące aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków wywołane zdarzeniami zewnętrznymi na podstawie odpowiednich dokumentów. Podkreśliła skarżąca, że ewidencja gruntów i budynków jest tylko specjalnie prowadzonym zbiorem informacji o gruntach, budynkach i lokalach. Zbiór ten pełni funkcje informacyjno-techniczne i jako taki tym bardziej powinien odzwierciedlać stan zgody z rzeczywistością, dlatego też § 44 rozporządzenia nakłada na starostę, w zakresie prowadzenia ewidencji gruntów i budynków obowiązek utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Co istotne stosownie do art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. e) Pgik dokonanie aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków może nastąpić w drodze czynności materialno-technicznej. Dlatego też postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone bezzasadnie, bowiem dokonanie aktualizacji operatu powinno nastąpić w drodze czynności materialno-technicznej jedynie na podstawie przedłożonego dokumentu. Motywem działania skarżącej zaś nie jest dochodzenie swoich praw właścicielskich, a jedynie doprowadzenie do sytuacji, w której stan ujawniony w ewidencji będzie odpowiadał rzeczywistości. Wskazano w skardze, że w żadnym wypadku, nie można natomiast zgodzić się ze stanowiskiem organów, że do przeprowadzenia postępowania w sprawie przedmiotowego wpisu do ewidencji niezbędny jest prejudykat ze strony orzeczenia sądu powszechnego. Podkreśliła skarżąca, że o przynależności części składowych do lokali budynku decyduje właściciel. Wobec powyższego zdaniem skarżącej, Gmina A będąca w momencie sporządzania aktu notarialnego właścicielem spornej nieruchomości, decydowała w sposób arbitralny o zakwalifikowaniu piwnic oraz budynków gospodarczych jako pomieszczeń przynależnych do konkretnych wyodrębnionych lokali bądź przyporządkowania ich jako części nieruchomości wspólnej. Z treści aktu notarialnego jednoznacznie wynika, że Gmina cały budynek gospodarczy zakwalifikowała jako pomieszczenie przynależne wyłącznie do lokalu należącego obecnie do skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U z 2019 r., poz. 2167). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa z dnia "[...]" utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, w której odmówiono wprowadzenia w operacie gruntów i budynków zmiany polegającej na wpisie własności całości opisanego wyżej budynku gospodarczego jako własności skarżącej. Skarżąca domagając się ujawnienia zmian w operacie wskazuje na akt notarialny z "[...]", którym ustanowiono odrębną własność lokalu mieszkalnego nr "[...]", sprzedano najemczyni (babcia skarżącej) tenże lokal wraz m.in. z przynależnym do lokalu budynkiem gospodarczym o powierzchni 67,60m². Przy czym zdaniem skarżącej postępowanie administracyjne w sprawie zostało przeprowadzone bezzasadnie, organ winien bowiem mając na uwadze akt notarialny dokonać aktualizacji operatu w drodze czynności materialno-technicznej. Stosownie do treści art. 24 ust. 2a Pgik informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji. Art. 24 ust. 2b pkt 1) i 2) Pgik stanowi natomiast, że aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje: 1) w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie: a) przepisów prawa, b) wpisów w księgach wieczystych, c) prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego - orzeczeń sądu, d) ostatecznych decyzji administracyjnych, e) aktów notarialnych, ea) aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych, f) zgłoszeń budowy budynku, zawiadomień o zakończeniu budowy budynku oraz zgłoszeń rozbiórki budynku, o których mowa odpowiednio w art. 30, art. 54 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, oraz zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu, g) wpisów w innych rejestrach publicznych, h) wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców; 2) w drodze decyzji administracyjnej - w pozostałych przypadkach. Stosownie zaś do treści art. 24 ust. 2c Pgik odmowa aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej. Niewątpliwie więc akt notarialny co do zasady może stanowić podstawę aktualizacji zmian zawartych w ewidencji, a organ dokonuje zmian w ewidencji w drodze czynności materialno-technicznej. Niemniej jednak należy mieć na uwadze, że możliwość zmiany ewidencji w oparciu o dane zawarte w akcie notarialnym nie mają bezwzględnego charakteru, a ustawodawca przewidział możliwość odmowy aktualizacji informacji w ewidencji gruntów i budynków. W tym odmowa taka, może wynikać także z odmowy uwzględnienia stanu wynikającego z aktu notarialnego w konkretnych sytuacjach faktycznych. W sprawie wskazać należy na art. 7 pkt 2 ustawy o własności lokali, zgodnie z którym umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu powinna być dokonana w formie aktu notarialnego; do powstania tej własności niezbędny jest wpis do księgi wieczystej. W sprawie bezsporne jest, że umowa z 19 kwietnia 1996 r. do której odwołuje się skarżąca była właśnie umową o ustanowienie odrębnej własności lokalu. Do powstania własności dochodzi więc poprzez wpis do księgi wieczystej. Stosownie natomiast do treści art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi". Nie ulega wątpliwości, że pomieszczenia przynależne do lokalu, co do zasady dzielą status prawny lokalu. Pomieszczenia przynależne powinny zostać wymienione w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokalu. Konsekwentnie przyjąć także trzeba, że do powstania własności takiego pomieszczenia niezbędny jest wpis do księgi wieczystej, tak jak w przypadku lokalu. Dodatkowo wskazać trzeba, co istotne w sprawie, że zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia prawa osób i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 2 oraz w § 11 ust. 1 pkt 1 i 2, do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji na podstawie umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali. Powyższy przepis wprost wyłącza możliwość uwidocznienia w ewidencji praw osób na podstawie aktów notarialnych, dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali. W konsekwencji przyjąć trzeba, że także na podstawie takiego aktu notarialnego nie można uwidocznić w ewidencji praw osób do pomieszczeń przynależnych. Niezależnie od powyższego wskazać trzeba co organy ustaliły ponad wszelką wątpliwość, że w aktach sprawy znajdują się cztery akty notarialne, których stronami były różne osoby nabywające lokale w budynku i które wraz z nabyciem lokalu nabywały w całości lub w części własność spornego budynku gospodarczego jako przynależnego do lokalu głównego. W takim stanie faktycznym nawet, gdyby brak było zapisów § 12 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, organ i tak nie mógłby dokonać zmiany w ewidencji gruntów po myśli skarżącej. Organ administracji w niniejszej sprawie, co oczywiste nie ma bowiem uprawnień do ingerowania w prawo własności i nie może wskazać – wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej wyrażonym na rozprawie – który w jego ocenie akt notarialny jest prawidłowy, a który nie. W takiej sytuacji wzajemnie wykluczające się akty notarialne nie mogą stanowić podstawy zmian w ewidencji gruntów i budynków, gdyż dopiero po orzeczeniu sądu powszechnego ustalającego prawo własności i wpisach w księgach wieczystych może dojść do zmian w tejże ewidencji. W sprawie niniejszej jak należy rozumieć skarżąca miała tego świadomość, skoro wywiodła przed sądem powszechnym powództwo o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Powództwo to jednak zostało oddalone co wynika z wyroku Sądu Rejonowego z "[...]". Ponadto Sąd ten postanowieniem z "[...]" oddalił wniosek skarżącej w przedmiocie sprostowania usterki wpisu w dziale l-O księgi wieczystej poprzez wpisanie w rubryce opis pomieszczeń przynależnych - pomieszczenia przynależnego stanowiącego budynek gospodarczy o powierzchni 67,60 m². W takiej sytuacji przyjąć należy, że organy z uwagi na wykluczające się wzajemnie zapisy czterech aktów notarialnych odnoszących się do budynku gospodarczego, uprawnione były wbrew twierdzeniom skargi do przeprowadzenia postępowania administracyjnego i w konsekwencji odmowy wprowadzenia do ewidencji żądanych przez skarżącą zmian. Trudno też przyjąć, by organ mógł wziąć pod uwagę jeden ze sprzecznych aktów notarialnych, pominąć przy tym zapisy księgi wieczystej i sprzecznie z tą księgą oraz pozostałymi aktami dokonać wpisu w ewidencji po myśli skarżącej. Przyjąć jednocześnie należy, że w zaistniałej sytuacji wpis dotyczący przedmiotowego budynku gospodarczego w ewidencji gruntów i budynków może nastąpić dopiero po wyjaśnieniu jego stanu prawnego, np. poprzez orzeczenie sądu powszechnego lub na podstawie nowych zapisów księgi wieczystej. Nie bez znaczenia jest też w ocenie sądu kolejność podstaw aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków określona w art. 25 ust. 2b pkt 1) lit. a) – h) i pkt 2) Pgik. Pomijając jednak gradacje podstaw wpisu i kolejność tychże podstaw trudno przyjąć, że organ arbitralnie dokona wpisu w ewidencji np. na podstawie aktu notarialnego sprzecznego w zapisami ksiąg wieczystych i płynącą z tych zapisów rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych. Dlatego też mając na uwadze jedynie rejestrowy charakter ewidencji, który musi odpowiadać rzeczywistości przyjąć należy, że zapisy ewidencji muszą być zgodne z zapisami ksiąg wieczystych, a w postępowaniu ewidencyjnym przed organem nie można rozstrzygać sporów co do przysługiwania prawa własności. Jednocześnie trudno wbrew twierdzeniom skargi przyjąć, że zamysłem skarżącej było tylko doprowadzenie do sytuacji w której stan ujawniony w ewidencji będzie odpowiadał rzeczywistości (z pominięciem dochodzenia i udowodnienia praw właścicielskich). Ewidencja nie może bowiem odzwierciedlić stanu rzeczywistego nieruchomości, dopóki stan ten nie będzie rozstrzygnięty pod względem przysługiwania prawa własności. W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.