II SA/Ol 210/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 19 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. W. oraz M. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zawiadomienia o zakończeniu budowy na skutek wniosku Ł. W. oraz M. W. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 210/11 postanawia odmówić dokonania wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 210/11 WSA/post.1 - sentencja postanowienia Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 210/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę Ł. W. oraz M. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zawiadomienia o zakończeniu budowy. Postanowieniem z dnia 26 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 210/11, Sąd odmówił uzupełnienia powołanego na wstępie wyroku z dnia 14 czerwca 2011 r. Wnioskiem z dnia 29 lipca 2011 r. skarżący zwrócili się o dokonanie wykładni orzeczenia uzupełniającego z dnia 26 lipca 2011 r. w zakresie "odmowy stwierdzenia przewlekłości postępowania, którego skarga dotyczy w drugim zagadnieniu tej samej zaskarżonej decyzji z dnia "[...]", Nr "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Z kolei art. 166 p.p.s.a. stanowi, że do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie wskazuje się, iż konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98, publ. LEX Nr 75533). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja, jak i uzasadnienie rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie sentencja postanowienia z dnia 26 lipca 2011 r. nie nasuwa żadnych wątpliwości, wynik jest bowiem jednoznaczny - odmowa uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 210/11. Natomiast uzasadnienie postanowienia z dnia 26 lipca 2011 r. nie zostało sporządzone. W myśl bowiem art. 163 § 1 p.p.s.a. postanowienia ogłoszone na rozprawie sąd uzasadnia, gdy podlegają one zaskarżeniu. Postanowienie zaś, którym odmówiono uzupełnienia wyroku należy do postanowień, od których nie przysługuje środek zaskarżenia – nie przewiduje tego bowiem żaden z przepisów p.p.s.a. W szczególności nie dopuszcza tego ani art. 157 p.p.s.a., w którym uregulowano przesłanki uzupełnienia wyroku bądź postanowienia sądu, ani też art. 194 p.p.s.a., wyprowadzający normę prawną o zamkniętym katalogu przypadków, w których strona może złożyć zażalenie. Stosownie do art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia ściśle określone w tym przepisie. W konsekwencji skoro zatem uzasadnienie postanowienia z dnia 26 lipca 2011 r. nie zostało sporządzone, to tym samym nie można dokonać wykładni uzasadnienia tego orzeczenia. Powyższe oznacza zatem, że treść wskazanego we wniosku o wykładnię postanowienia nie budzi żadnych wątpliwości. Zważyć należy, że ewentualne zarzuty co do rozstrzygnięcia Sądu oraz zaskarżonej decyzji mogą być podnoszone w drodze skargi kasacyjnej od wyroku, sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zaś (jak ma to miejsce w zawisłej sprawie) we wniosku o wykładnię postanowienia odmawiającego uzupełnienia wyroku. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić bowiem do nowego rozstrzygnięcia, zaś rozstrzygnięcie zawarte w sentencji postanowienia z dnia 26 lipca 2011 r. jest jednoznaczne i nie pozostawia żadnej dowolności interpretacyjnej. Wniosek o wykładnię orzeczenia nie może zmierzać do polemiki ze stanowiskiem składu orzekającego w sprawie. Wykładnia nie może opierać się na nowej ocenie sprawy pod względem prawnym, czy faktycznym. Nie może, zatem prowadzić, ani do zmiany merytorycznej samego rozstrzygnięcia, jak również jego poszerzenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1312/04, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 5 kwietnia 2005 r., sygn. akt OZ 1226/04, niepubl.). Z tych powodów Sąd, działając na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.