II SA/Ol 210/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. i J. A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. i J. A. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. M. i J. A. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r., w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, zawarli m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Stwierdzili, że przedmiot postępowania dotyczy ingerencji w prawo własności nieruchomości. W przypadku wykonania przez stronę uprawnioną zaskarżonej decyzji i następnie uchylenia tej decyzji przez Sąd, powstanie stan faktyczny nie do odwrócenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, lecz nie odniósł się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Z brzmienia cytowanego przepisu wynika, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony wnoszącej o ochronę tymczasową. Uzasadnienie takiego wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W rozpoznawanej sprawie należy jednak wskazać na treść art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147, z późn. zm.) zgodnie z którym, w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Jak wynika z powyższej regulacji, w niniejszej sprawie, wobec wniesienia skargi do sądu administracyjnego Wojewoda winien z urzędu wstrzymać jej wykonanie. Z nadesłanych akt sprawy oraz z odpowiedzi na skargę nie wynika, aby takie postanowienie zostało wydane przez organ odwoławczy. W tym stanie sprawy, gdy organ nie wykonał obowiązku założonego przez art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, niezależnie od argumentacji powołanej we wniosku o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji lub jej braku, uzasadnione jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez sad administracyjny (por. postanowienie NSA z dnia 20 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 3024/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji w pełni podziela ten pogląd, bowiem skarżona decyzja wydana została na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tzn. na podstawie przepisów działu III tej ustawy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.