II SA/Ol 218/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak- Sikora Sędzia WSA Hanna Raszkowska Asesor WSA Katarzyna Matczak (spr.) Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2004 r sprawy ze skargi W. M. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie protestu zgłoszonego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały II. zasądza od Rady Miejskiej na rzecz skarżącego W. M. kwotę 300 zł (trzysta) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W. M. wystąpił w dniu 17 listopada 2003r. do Burmistrza O. z pismem zatytułowanym "protest" odnośnie dokonanego zapisu w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gm. O. w odniesieniu do działki stanowiącej jego własność oznaczonej nr 60/1 o powierzchni 2,08 ha. Wskazał, że w projekcie teren na którym położona jest jego nieruchomość oznaczony został symbolem ZN i KW, natomiast on chciałby tę nieruchomość przeznaczyć pod zabudowę rekreacyjną. Dodatkowo podniósł, że właściciel sąsiadującej nieruchomości uzyskał zgodę na jej zabudowę. Uchwałą z dnia 13 lutego 2004r. Nr "[...]" Rada Miejska w O. orzekła o nie uwzględnieniu protestu W. M. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy O., dotyczącego przeznaczenia działki nr 60/1 na cele rekreacyjne z możliwością zabudowy. W uzasadnieniu podano, że położenie przedmiotowego terenu na obszarze Parku Krajobrazowego musi być zgodne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego tego parku i jego strefy ochronnej. Projekt ten był uzgadniany z Zarządem parku w toku jego opracowywania. Nadto wskazano, że przyjęte w nim rozwiązania są kontynuacją myśli planistycznej zawartej w poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego z dnia 25 kwietnia 1994r. i obecne przeznaczenie terenu w projekcie planu nie odbiera i nie ogranicza żadnych praw nabytych wcześniej. Skargę na powyższą uchwałę, zgodnie z pouczeniem zawartym w piśmie * przekazującym uchwałę, wniósł W. M., kwestionując fakt nie uwzględnienia w projekcie planu jego wniosku. Zarzucił, iż jego działka graniczy z działką sąsiada, na której dopuszczono zabudowę pod nie uciążliwe usługi. Poza tym przez znaczną część tej działki ma przebiegać obwodnica i to nie stało na przeszkodzie aby dokonać jej przekształcenia. Podał, że jego nieruchomość położona jest dogodniej w stosunku do planowanej obwodnicy i bardziej nadaje się pod zabudowę usługami nieuciążliwymi. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w O. wniosła o jej oddalenie podnosząc, iż twierdzenie skarżącego o braku uzasadnienia dla takiego projektowanego przeznaczenia terenu nim objętego jest tylko subiektywnym odczuciem, gdyż projekt uchwały i jej uzasadnienie zostały przygotowane zgodnie ze sztuką planistyczna i obowiązującym prawem. Wyjaśniono, iż nieporozumieniem jest twierdzenie skarżącego, iż wszystkie tereny sąsiadujące będą miały te same funkcje i zasady zagospodarowania, gdyż wówczas podważony byłby sam sens wykonywania planów miejscowych. Wskazano, że przeznaczenie nieruchomości sąsiedniej pod usługi jest związane z kontynuacją myśli planistycznej zawartej w poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy O. z dnia 25 kwietnia 1994r. i nie narusza ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego Parku Krajobrazowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu prawnego nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego, bądź procesowego obowiązujące w dacie jego podjęcia. Sąd nie będąc związany zarzutami skargi stwierdził, iż zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa. Na wstępie wyjaśnić należy, iż ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139, ze zm), której przepisy należało stosować w momencie podejmowania zaskarżonej uchwały z uwagi na zapis art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717) przewidywała możliwość składania ewentualnych zastrzeżeń do planu, które przybierały postać protestu lub zarzutu. Wskazana procedura rozpoczyna się zatem od wniesienia przez uprawniony podmiot pisma kwestionującego treść projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu, przy czym zaszeregowanie tego pisma do rzędu protestów, czy też zarzutów nie zależy od jego autorów, od nazwy, jakiej autor użył, czy też od uznania organu mającego dane pismo rozpatrzyć. Powołana wyżej ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje, że zarzutem będzie pismo pochodzące od podmiotu, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu (art. 24 ust. l ustawy), natomiast protestem będzie pismo każdej innej osoby kwestionującej ustalenia projektu (art. 23 ust. l ustawy). Specjalnej ochronie podlega zatem tylko ten, którego interesy prawne lub uprawnienia zostały naruszone. Z akt sprawy wynika, iż nieruchomość należąca do skarżącego jest położona na obszarze objętym projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym pismo złożone przez skarżącego, w którym zawarł on wnioski co do określenia w projekcie planu przeznaczenia terenu, na którym położona jest jego działka należało traktować jako zarzut w rozumieniu powołanego przepisu ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast uznanie tego pisma za protest, jak to uczynił organ w zaskarżonej uchwale, ogranicza prawa strony wynikające z przepisów powołanej ustawy, a tym samym musi skutkować stwierdzeniem nieważności takiej uchwały. Wprawdzie w podstawie prawnej organ podejmujący uchwałę wskazał zarówno art. 23 jak i art. 24, jednakże nie może to go zwalniać od właściwego określenia pisma i zastosowania właściwej procedury przy jego rozpatrzeniu. Ponadto podnieść należy, iż stosownie do art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Zatem uchwała taka musi spełniać określone wymogi formalne. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności takiej uchwały (np. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 1996r. sygn. IV SA 578/96, wyrok NSA z dnia 3 lipca 2001r. sygn. IV SA 96/01). Oceniając zarzuty wniesione do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rada gminy musi rozważyć i wyważyć wynikający z prawa własności interes prawny uprawnionych do wniesienia zarzutów w kontekście legitymizowanych celów publicznych ( interes publiczny). Zatem podjęcie uchwały odrzucającej zarzut powinno być szczegółowo uzasadnione z powołaniem się na obowiązujące przepisy i na wyniki badania stanu faktycznego sprawy, związanego bezpośrednio z wniesionymi zarzutami do projektu planu. Badanie to powinno nawiązywać zarówno do praw i obowiązków organów gminy, jak też do praw osób uprawnionych do żądania ochrony ich interesów prawnych ( uprawnień), w tym prawa własności (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznie 2003r. sygn. akt III RN 26/02). Zaskarżona uchwała nie zawiera właściwego uzasadnienia. Ogranicza się jedynie do ogólnikowych stwierdzeń bez odniesienia się do zarzutu oraz argumentów podnoszonych przez skarżącego. Wskazać przy tym należy, że wprawdzie gminie przysługuje tzw. władztwo planistyczne, lecz z uprawnienia tego nie może korzystać w sposób dowolny. Zatem w uzasadnieniu uchwały organ winien podać przesłanki, jakimi kierował się przyjmując dane rozwiązanie planistyczne oraz wskazać powody, dla których nie mógł uwzględnić propozycji zawartych w zarzutach. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 147 § l ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały i na podstawie art. 200 tej ustawy orzekł o kosztach postępowania sądowego.