II SA/Ol 22/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Burmistrza Miasta na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie przyznania zasiłku stałego postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Burmistrz Miasta G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 listopada 2011 r. uchylającą w części decyzję Burmistrza Miasta G. w zakresie określenia daty końcowej przyznania zasiłku stałego, i utrzymującą w pozostałej części tę decyzję Burmistrza z dnia 22 września 2011r. Powołując się na art. 50 § 1 w związku z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr.153, poz.1270 ze zm.) Burmistrz zarzucił, iż pkt.1 rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego narusza przepisy prawa materialnego, a mianowicie art.37 ust.1 pkt 1 i ust.2 pkt 1 oraz art. 106 ust.3 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej ( Dz.U. z 2009r.Nr.175 poz.1362 ze zm.) Według skarżącego naruszenie to polega na uznaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż w sytuacji, gdy osoba uprawniona legitymuje się "zaświadczeniem" o niepełnosprawności wydanym na czas określony zasiłek stały przyznaje się na czas nieokreślony. W ocenie skarżącego twierdzenie organu II instancji dotyczące braku podstaw do wskazania końcowej daty pobierania zasiłku stałego w takim stanie faktycznym jest wadliwe. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi Burmistrza jako organu, który wydawał decyzję w przedmiotowej sprawie w pierwszej instancji. Organ odwoławczy podniósł, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zostało ugruntowane stanowisko iż powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Wyjaśnić bowiem należy, iż Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej też jako p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jednocześnie w myśl art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W niniejszej sprawie skargę wniósł Burmistrz Miasta G., który zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 listopada 2011r. uchylającą w części decyzję tego Burmistrza z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie przyznania zasiłku stałego na czas określony i utrzymania decyzji w pozostałej części. Należy w tym miejscu podkreślić, iż Burmistrz w przedmiotowej sprawie, związanej z realizacją zadań z zakresu pomocy społecznej jest organem administracji upoważnionym jest do wydawania w pierwszej instancji decyzji administracyjnych. Zgodnie zaś z utrwaloną linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, znajdującą potwierdzenie w uchwale NSA z 9 października 2000 r. (OPK 14/00 ONSA 2001 nr 1 poz. 17) przyjmuje się, że gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 kpa i nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję administracyjną, jeśli do wydania decyzji w pierwszej instancji w określonej sprawie upoważniony był wójt (burmistrz, prezydent) tej gminy. Jak wskazał NSA w uchwale z dnia 19 maja 2003 r. (OPS 1/03 ONSA 2003 nr 4 poz. 115) rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy kpa przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 kpa. Wtedy będzie on bronił interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Przyznanie zatem organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżenia decyzji administracyjnej do sądu administracyjnego. Podobnie w doktrynie przyjmowany jest pogląd, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego i pozbawia ją legitymacji w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. J.P. Tarno, Status prawny jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym i sądowym PiP 2006 nr 2 s. 27-29, Komentarz p.p.s.a. Lexis Nexis Wyd. 4 str. 149-150, M. Stahl Samorząd terytorialny w orzecznictwie sądowym. Rozbieżności i wątpliwości ZNSA 2006 nr 6 s. 42-43, T. Woś Komentarz p.p.s.a. Lexis Nexis Wyd. 3 str. 288, P. Przybysz Komentarz k.p.a. Wyd. 6 str. 125-128). W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę nie budzi wątpliwości fakt, iż Burmistrz Miasta G. nie działa w tym przypadku jako strona posiadająca interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa i art. 50 § 1 p.p.s.a., lecz jako podmiot wykonujący przyznane mu kompetencje. Tym samym będąc organem, który wydał rozstrzygnięcie w pierwszej instancji, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę odrzucił.