II SA/Ol 220/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora (spr.) Asesor WSA Irena Szczepkowska Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2004 r. sprawy ze skargi I. A. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 13 lutego 2004 r. nr "[...]" w przedmiocie rozpatrzenia protestu zgłoszonego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu N. gmina O. I) stwierdza nieważność uchwały Rady Miejskiej z dnia 13 lutego 2004 r. Nr "[...]" w przedmiocie rozpatrzenia protestu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, II) zasądza od Rady Miejskiej na rzecz I. A. kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, III) stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. UZASADNIENIE: I. A. zgłosiła zastrzeżenia do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu N. w gminie O., nazywając swe pismo "protestem" i domagając się w nim zmiany przeznaczenia działki oznaczonej numerem ewidencyjnym 65 na cele budownictwa mieszkaniowo - siedliskowego . Podnosiła, że działkę tę odziedziczyła po rodzicach i nie zgadza się z jej rolniczym przeznaczeniem, ponieważ w przyszłości chce tam wybudować budynek mieszkalny. Rada Miejska uchwałą nr "[...]" z dnia 13 lutego 2004r. r. w sprawie rozpatrzenia protestu zgłoszonego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględniła protest, z powołaniem się na przepisy art. 18 ust.2 pkt 8, art. 23 ust. 3 i art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ust.2 ustawy z dnia 27marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. I. A. wniosła skargę na powyższą uchwałę domagając się uwzględnienia w projekcie zmian do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego działki oznaczonej numerem 65/2 jako gruntu przeznaczonego na cele budowlane. Wywodziła, że działka nr 65, objęta protestem, została podzielona na dwie odrębne działki 65/1 i 65/2, na mocy postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 22 października 2003r. Wobec uwzględnienia protestu co do całej działki nr 65, po podziale obydwie działki powinny być przeznaczone na cele budowlane. Rada Miejska wniosła o oddalenie skargi. Wskazała, że działka nr 65, podzielona później na działki 65/1 i 65/2, w projekcie planu przeznaczona była na cele rolne z dopuszczeniem zabudowy siedliskowej na jej fragmencie. Wobec braku przeciwwskazań formalnych i urbanistycznych protest skarżącej został uwzględniony. Rozstrzygnięcie merytoryczne protestu dotyczy całego obszaru dawnej działki nr 65 i nie jest uzależnione od tego kto jest jego właścicielem i czy obszar ten zostanie wtórnie podzielony. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje; Skarga jest zasadna, lecz z innych powodów aniżeli podnoszone przez skarżącą. W myśl art. l ust. l i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. (Dz. U Nr 153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przepis ten nakłada na sąd administracyjny obowiązek dokonania oceny, czy zaskarżona uchwała Rady Miejskiej odpowiada prawu. W sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jednolity Dz. U z 1999r.Nr 15, póz. 139) z mocy art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który to nakazuje stosować przepisy dotychczasowe do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożeniu planu do publicznego wglądu, a postępowanie nie zostało zakończone. Wobec tego należało ocenić, czy działanie Rady Miejskiej było zgodne z art.24 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.o zagospodarowaniu przestrzennym - zwanej dalej ustawą. Z akt sprawy administracyjnej bowiem niewątpliwie wynika, że I. A. legitymuje się tytułem własności do nieruchomości objętej ustaleniami przyjętymi w projekcie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że projektowane zmiany do planu zagospodarowania przestrzennego dotyczą interesu prawnego skarżącej. W tej sytuacji jej zastrzeżenia do projektu, zgłoszone w piśmie określonym przez skarżącą jako " protest", winny być potraktowane przez organ jako zarzut, na podstawie art. 24 ust. l ustawy. Bowiem o charakterze zastrzeżeń zgłoszonych do planu zagospodarowania przestrzennego decydują przesłanki materialne, a nie formalne ; to znaczy decyduje o tym fakt, czy został naruszony interes prawny lub uprawnienia osoby zgłaszającej zastrzeżenia, a nie jak strona nazwała pismo zawierające zastrzeżenia. Uznanie tego zarzutu za protest spowodowało, że Rada Miejska błędnie zastosowała art. 23 ustawy. Zastrzeżenia do projektu zmian planu zagospodarowana przestrzennego winny być rozpoznane w trybie określonym w art. 18 ust. 2 pkt 8-10 ustawy, w formie uchwały, która -bez względu na to, czy uwzględnia zarzut, czy też go odrzuca - winna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. ( art. 24 ust. l , art. 24 ust. 3 ustawy) W rozpatrywanej sprawie zaskarżona uchwała dotyczy rozpoznania protestu (zamiast zarzutu) i żadnego uzasadnienia nie zawiera. Należy nadto zauważyć, że Rada Miejska w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały przytoczyła art. 23 ust. 3 i art. 24 ust. 3 ustawy. Stanowi to oczywiste naruszenie prawa, ponieważ przepisy te regulują zupełnie różne instytucje prawne, a w związku z tym rozstrzygnięcie nie może dotyczyć jednocześnie i protestu, i zarzutu. Uznanie zarzutu za protest, co wynika wyraźnie i z tytułu, i z treści uchwały, powoduje jej nieważność. Wobec tego Sąd ograniczając się jedynie do kontroli legalności uchwały pod względem zgodności z przepisami prawa regulującymi tryb postępowania, stwierdził jej nieważność, na podstawie art. 147 § l ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270) Rozstrzygnięcie zawarte w pkt III sentencji wyroku Sąd oparł na art. 152 cytowanej ustawy. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na zasadzie art. 200 tejże ustawy.