II SA/Ol 220/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Asesor WSA Katarzyna Matczak Protokolant Lech Ledwożyw po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zasiłku stałego - oddala skargę WSA/wyr.1 - sentencja wyroku II SA/Ol 220/06 UZASADNIENIE Prezydent Miasta decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" uchylił z dniem "[...]"2005 roku na podstawie art. 106 ust. 5 Ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004 r., Nr 64, poz. 593 ze zm.) swoją decyzję z "[...]"października 2005 roku przyznającą M. M. zasiłek stały. W uzasadnieniu organ powołując się na art. 13 ust. 1 Ustawy o pomocy społecznej stwierdził, że skarżącemu z uwagi na odbywanie od "[...]"2005 roku kary pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Od powyższej decyzji w terminie ustawowym odwołał się M. M. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W motywach odwołania skarżący wskazał, iż pobyt w zakładzie karnym nie upoważniał organu do zabrania mu zasiłku, zwłaszcza że przebywając w więzieniu skarżący nie pracuje. M. M. podkreślił też, że jest bezdomny i przyznanie choćby części zasiłku pozwoliłoby mu na wynajęcie kwatery po opuszczeniu więzienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" Rep. "[...]" uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło w tym zakresie co do istoty sprawy zmieniając decyzję Prezydenta Miasta z dnia "[...]" roku w sprawie przyznania skarżącemu zasiłku stałego z pomocy społecznej w wysokości 418 zł. miesięcznie na okres od dnia 1.09.2005 roku do dnia 31.12.2007 roku w ten sposób, że poczynając od dnia "[...]"2005 roku odmówiło przyznania zasiłku stałego z pomocy społecznej. Kolegium w uzasadnieniu decyzji podkreśliło, że przepis art. 13 Ustawy o pomocy społecznej pozbawił osoby odbywające karę pozbawienia wolności prawa do świadczeń z pomocy społecznej. W zakładzie karnym M. M. ma zapewnione utrzymanie, zaś po opuszczeniu więzienia może ponownie ubiegać się o przyznanie mu świadczeń z pomocy społecznej. Korygując orzeczenie organu I instancji Kolegium uznało, samo uchylenie decyzji przyznającej świadczenie nie załatwia istoty sprawy, bowiem strona powinna uzyskać stanowisko organu w kwestii jej wniosku o przyznanie zasiłku. Zasiłek mógł być przyznany od września 2005 roku, gdyż wniosek o przyznanie zasiłku złożony został 20 września 2005 roku. W skardze skierowanej do sądu M. M. wniósł jak się wydaje o przyznanie mu zasiłku stałego podnosząc, to że zakład karny nie zapewnia wszystkich jego potrzeb ( higiena, witaminy ). Przyznanie zasiłku pozwoli skarżącemu na wynajęcie pokoju po opuszczeniu więzienia w przeciwnym razie skarżący powróci ponownie do zakładu karnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), sąd kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest pozbawiona słuszności. Artykuł 13 ust. 1 Ustawy o pomocy społecznej stanowi, że osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Przepis ten nie jest przepisem uznaniowym pozwalającym na rozstrzyganie w ramach uznania administracyjnego czy przyznać, czy odmówić przyznania zasiłku. Norma prawna zawarta w tym artykule jednoznacznie nakazuje pozbawić świadczeń z pomocy społecznej osoby odbywające karę pozbawienia wolności. Nie może budzić żadnych wątpliwości to, że M. M. jest osobą odbywającą karę pozbawienia wolności tym samym jest osobą pozbawioną prawa do świadczeń z pomocy społecznej od chwili osadzenia go w więzieniu. Słusznie zauważył organ II instancji, że po opuszczeniu zakładu karnego skarżący będzie mógł się ponownie ubiegać o przyznanie mu zasiłku stałego. Argumenty podnoszone przez M. M. w skardze są jakby oderwane od realiów niniejszej sprawy, bo skarżący wskazuje na to, że powróci ponownie do zakładu karnego jeśli nie otrzyma zasiłku stałego. Taka argumentacja nie może oczywiście uzasadniać przyznania zasiłku a dowodzi jedynie tego, że proces resocjalizacji skarżącego nie przebiega prawidłowo. Z początkowej treści skargi zdaje się wynikać to, że skarżący rozumie to, iż osoba przebywająca w zakładzie karnym nie otrzymuje świadczeń z pomocy społecznej, tylko nie uważa tego za rozwiązanie słuszne. W ocenie sądu unormowanie prawne zawarte w art. 13 ustawy o pomocy społecznej jest słuszne i racjonalne, bo nie można przyznawać zasiłku na zdarzenie przyszłe i nie do końca pewne jakim jest chęć wynajęcia pokoju w przyszłości przez osobę odbywającą obecnie karę pozbawienia wolności. Dlatego też w sytuacji gdy osobie odbywającej karę pozbawienia wolności, a taką osobą jest skarżący, nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę M. M. należało oddalić.