II SA/Ol 225/14

Dnia 6 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Bogusław Jażdżyk sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2014 roku sprawy ze skargi J. B. i J. B. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości - oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" Starosta "[...]" udzielił Spółce A zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości składającej się z działek o numerach geod. "[...]", "[...]", "[...]", "[...]’, stanowiącej własność J. B. i J. B., w celu założenia i przeprowadzenia przez te działki dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji "[...]", zgodnie z własną decyzją z dnia "[...]", nr "[..]". Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu podano, że wnioskiem z dnia "[...]" Spółka zwróciła się o wydanie decyzji w trybie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010, Nr 102, poz. 651 ze zm.) w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z opisanych wyżej działek przez zezwolenie wnioskodawcy na założenie i przeprowadzenie przez te nieruchomości dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400kV relacji "[...]", polegającej na wybudowaniu 1 stanowiska słupa, podwieszenie napowietrznych przewodów linii na wysokości nie mniejszej niż 13,4 m, a także na funkcjonowanie linii po wybudowaniu na części nieruchomości w pasie technologicznym o szerokości 2x35 m. Wniosek obejmował również żądanie nadania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na wyjątkowo ważny interes strony, polegający na realizacji inwestycji celu publicznego oraz wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami zezwalającej na niezwłoczne zajęcie w/w nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności. Wskazano, że decyzją z dnia "[...]" Starosta "[...]" ograniczył sposób korzystania ze wskazanej wyżej nieruchomości przez zezwolenie wnioskodawcy na założenie i przeprowadzenie napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji "[...]" przez przedmiotową nieruchomość. Oceniając natomiast żądanie dotyczące niezwłocznego zajęcia nieruchomości organ pierwszej instancji podniósł, że za wydaniem wnioskowanej decyzji przemawiał społeczny i wyjątkowo ważny interes wnioskodawcy, w tym interes gospodarczy. Projekt dotyczący budowy linii elektroenergetycznej 400 kV "[...]" jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i jest współfinansowany z funduszy Unii Europejskiej. Inwestycja winna zostać zrealizowana do końca 2015r., przy czym roboty budowlane powinny zakończyć się najpóźniej w połowie 2015r. Jednym z warunków rozliczenia przez wnioskodawcę dofinansowania ze środków unijnych jest terminowe zrealizowanie całości projektu, gdyż w razie przekroczenia końcowego terminu realizacji projektu może on zostać zobowiązany do zwrotu części lub całości kwoty dofinansowania. Budowa przedmiotowej linii elektroenergetycznej ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego wschodniego rejonu Unii Europejskiej, a ponadto ma status projektu priorytetowego o istotnym znaczeniu dla Unii Europejskiej. Wskazano, że wybudowanie i eksploatacja linii spowoduje poprawę niezawodności i sprawności operacyjnej funkcjonowania krajowego systemu elektroenergetycznego oraz poprawę niezawodności zasilania w energię elektryczną m.in. województwa. Organ uznał, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie przedmiotowych nieruchomości jest niezbędne, gdyż w przeciwnym wypadku wnioskodawca mógłby nie uzyskać dostępu do nich, a tym samym nie miałby możliwości przeprowadzenia przedmiotowej linii elektroenergetycznej. Podano, że wnioskodawca - z uwagi na termin realizacji przedmiotowej inwestycji oraz zaangażowane w nią wielomilionowe środki unijne – jest zobowiązany do podjęcia niezwłocznych działań w celu uzyskania prawa do gruntu, co należało uznać za stan nagłej konieczności. W przeciwnym przypadku opóźniłoby się uzyskanie pozwolenia na budowę, a tym samym termin zakończenia inwestycji. Organ pierwszej instancji uznał, że skoro zakończenie przedmiotowej inwestycji uzależnione jest przede wszystkim od środków unijnych, to ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości i zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości stanowią warunek powodzenia inwestycji. W związku z tym wydanie powyższych decyzji było uzasadnione ważnym interesem gospodarczym, gdyż pozyskane na ten cel środki z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego należą do środków publicznych w rozumieniu - art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. W złożonym odwołaniu J. i J. B. wnieśli o uchylenie decyzji organ I instancji oraz o umorzenie postępowania. Wywiedli, że nie można wydać decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeżeli decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 powołanej ustawy został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Sytuacja taka miała zaś miejsce w odniesieniu do decyzji Starosty "[...]" z dnia "[...]". Odwołujący się zaznaczyli także, że w uzasadnieniu decyzji z "[...]" nie wskazano, że wniosek dotyczył także wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy. Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że wydanie decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami uzależnione zostało od spełnienia przesłanek: złożenia wniosku przez podmiot, który ma realizować cel publiczny; wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości i wystąpienie jednego z przypadków, o których mowa w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego, to jest: konieczność ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, zabezpieczenie gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, inny interes społeczny, wyjątkowo ważny interes strony lub ważny interes gospodarczy. Podano, że Starosta decyzją z dnia "[...]" ograniczył w trybie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami sposób korzystania z przedmiotowych działek w opisany w tej decyzji sposób i nadał w pkt 5 tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes strony. Jednakże po rozpatrzeniu odwołania J. i J. B. od tej decyzji Wojewoda decyzją z dnia "[...]", utrzymał w mocy pkt. 1-4 tej decyzji ograniczające sposób korzystania z nieruchomości i jednocześnie uchylił pkt 5 zaskarżonej decyzji, wskazując na regulację art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami. W tej sytuacji istnieje w obrocie prawnym decyzja wydana w trybie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ odwoławczy podniósł też, że w swoim wniosku Spółka wskazała, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości z nadaniem temu zezwoleniu rygoru natychmiastowej nieruchomości związane jest z realizowanym przedsięwzięciem celu publicznego i inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, a ponadto inwestycją o znaczeniu międzynarodowym. Inwestycja ta zwiększy pewność i jakość zasilania w energię elektryczną północno-wschodniego obszaru kraju, umożliwiając również wymianę transgraniczną energii elektrycznej z sąsiednimi krajami w ramach Unii Europejskiej. Podniesiono, że niezrealizowanie przedmiotowej inwestycji może grozić zahamowaniem rozwoju regionu wynikającym z przeciążeń istniejących połączeń energetycznych. Ponadto budowa przedmiotowej linii wchodzi w zakres realizowanego programu rozbudowy sieci przesyłowej w Polsce pod nazwą "Połączenie Polska - Litwa" i ma zostać zrealizowana do końca 2015 r., a roboty budowlane powinny zakończyć się najpóźniej w połowie 2015 r. Projekt budowy mostu energetycznego Polska - Litwa jest istotnym elementem w tworzeniu wspólnego europejskiego rynku energii przez zamknięcie tzw. pierścienia bałtyckiego. Unia Europejska nadała projektowi status priorytetowy i partycypuje w jego kosztach. Warunkiem rozliczenia przez inwestora pozyskanych na ten cel środków z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego - Program Operacyjny Infrastruktura i Środowisko jest zatem terminowe zrealizowanie całości projektu. Oznacza to, że w przypadku niewywiązania się z umowy wielomilionowe środki unijne pozyskane na ten cel powinny zostać zwrócone w części lub w całości. Podano, że linia energetyczna połączenie Polska - Litwa znalazła się na liście projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania Unii Europejskiej w zakresie rozbudowy połączeń elektroenergetycznych między Państwami Członkowskimi. W ocenie organu odwoławczego Starosta słusznie wydał zakwestionowaną decyzję, uwzględniając przy tym interes społeczny, jakim jest poprawa niezawodności i sprawności funkcjonowania systemu elektroenergetycznego oraz poprawa niezawodności zasilania w energię elektryczną m.in. województwa, a także ważny interes strony i uzasadniony ważny interes gospodarczy kraju, wynikający z pozyskania i wydatkowania środków unijnych. W złożonej do tut. Sądu skardze J. i J. B. zarzucili naruszenie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, a także Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym zasad określonych w art. 7, art. 10, art. 77 i art. 80 Kodeksu i wydanie decyzji bez stosownego uzasadnienia, a także bez wyjaśnienia prawnych podstaw wydania decyzji co miało wpływ na wynik sprawy. Podniesiono, że nie została wyjaśniona kwestia, czy rzeczywiście wnioskodawcy należało wydać zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, a decyzji nadać rygor natychmiastowej wykonalności. Organ naruszył zatem zasady ogólne postępowania administracyjnego, a zwłaszcza zasadę określoną w art. 7, a także w art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kodeksu. Zarzucono, że nie ma oparcia w przepisach prawa twierdzenie, że skoro istnieje w obrocie prawnym decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to skuteczne było wydanie zaskarżonej decyzji. Nie wzięto bowiem pod uwagę okoliczności, jakie będzie rozstrzygnięcie na podstawie prawomocnego wyroku. Rozstrzygnięcie sądu I instancji może mieć jedynie charakter kasacyjny, co może spowodować, ze w obrocie prawnym będą 2 decyzje z rygorem natychmiastowej wykonalności. Zatem w ocenie skarżących dopóki nie wyjaśni się kwestia bytu prawnego decyzji Wojewody z dnia "[...]" przedwczesne jest twierdzenie, że uchylenie pkt 5 tej decyzji sanuje możliwość wydania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zrzucili także, że organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich argumentów zawartych w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. W piśmie z dnia 24 kwietnia 2014r. uczestnik postępowania – Spółka wniosła o oddalenie skargi, wywodząc, że w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego, powtarzając argumentację zawartą we wniosku o wydanie przedmiotowej decyzji. Podniesiono ponadto, że wyrokiem tut. Sądu z dnia 17 kwietnia 2014r. oddalono skargę J. i J. B. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego, bądź też procesowego. Przy tym w myśl art. 134 ustawy dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna. Podnieść należy, że zaskarżoną decyzją udzielono Spółce zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części opisanej wyżej nieruchomości skarżącego w celu założenia i przeprowadzenia przez nią dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji "[...]", zgodnie z decyzją Starosty "[...]" z dnia "[...]". Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010r. Nr 102 poz. 651 ze zm., dalej jako: u.g.n.). Zgodnie z tym przepisem w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Stosownie zaś do art. 108 § 1 zd. pierwsze Kodeksu postępowania administracyjnego decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Z treści art. 124 ust. 1a u.g.n. wynika, że postępowanie w sprawie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może być wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego podmiotu. Ponadto wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości uzależnione zostało od uprzedniego wydania decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W niniejszej sprawie z wnioskiem o wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości należącej do skarżących wystąpiła Spółka. Bezsporne jest przy tym, że decyzją z dnia "[...]" Starosta "[...]" ograniczył sposób korzystania z przedmiotowych części nieruchomości skarżących przez zezwolenie wnioskodawcy na założenie i przeprowadzenie przez nieruchomość dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400kV relacji "[...]". Wskazano przy tym, że ograniczenie sposobu korzystania nieruchomości polega w szczególności na uprawnieniu inwestora do wstępu na nieruchomość w celu: wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano - montażowych związanych z budową napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV "[...]" oraz wykonania czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją przedmiotowej linii elektroenergetycznej. Zobowiązano również wnioskodawcę do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po założeniu i przeprowadzeniu linii, a w przypadku gdyby było to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty - do zapłaty odszkodowania odpowiadającego wartości poniesionych szkód. Ponadto organ pierwszej instancji w pkt 5 nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzję tę Wojewoda, decyzją z dnia "[...]", utrzymał w mocy w części dotyczącej pkt 1- 4 i uchylił pkt 5. Dodać należy, że wprawdzie na powyższą decyzję organu odwoławczego została wniesiona skarga, lecz wyrokiem tut. Sądu z dnia 17 kwietnia 2014r. (Sygn. akt II SA/Ol 154/14) skarga ta została oddalona. W związku z tym w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Kolejnym warunkiem wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest wystąpienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub ważnego interesu gospodarczego. W stanie faktycznym sprawy zasadnie organy obu instancji uznały, że za niezwłocznym zajęciem przedmiotowej nieruchomości w oparciu o art. 124 ust. 1a u.g.n. przemawia interes społeczny polegający na poprawie niezawodności i sprawności funkcjonowania systemu elektroenergetycznego oraz poprawie niezawodności zasilania w energię elektryczną m.in. województwa, a także ważny interes wnioskodawcy i uzasadniony ważny interes gospodarczy kraju, wynikający z pozyskania i wydatkowania środków unijnych i argumentacja ta nie budzi zastrzeżeń. Jak wynika bowiem z wniosku Spółki, przedmiotowa inwestycja zwiększy pewność i jakość zasilania w energię elektryczną północno-wschodniego obszaru kraju, umożliwiając wymianę transgraniczną energii elektrycznej z sąsiednimi krajami w ramach Unii Europejskiej. Budowa tej linii elektroenergetycznej wchodzi w zakres realizowanego programu rozbudowy sieci przesyłowej w Polsce pod nazwą "Połączenie Polska - Litwa". Ponadto projekt budowy mostu energetycznego Polska-Litwa jest istotnym elementem w tworzeniu wspólnego europejskiego rynku energii przez zamknięcie tzw. pierścienia bałtyckiego. Z tego względu Unia Europejska nadała projektowi status priorytetowy i partycypuje w jego kosztach. Linia energetyczna połączenie Polska - Litwa ("[...]"), znalazła się na liście projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania Unii Europejskiej w zakresie rozbudowy połączeń elektroenergetycznych między Państwami Członkowskimi. Zadaniem Projektu jest stworzenie w Krajowym Systemie Przesyłowym połączenia z systemem przesyłowym Litwy wraz z koniecznym wzmocnieniem polskiej sieci przesyłowej w obszarze północno-wschodniej Polski dla zapewnienia poprawy jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej oraz wzrostu bezpieczeństwa jej dostaw. Rozbudowa sieci przesyłowej w północno-wschodniej części Polski i zwiększenie gwarancji przesyłu energii elektrycznej stworzy nowe możliwości dla rozwoju gospodarczego tych regionów oraz zwiększy ich atrakcyjność inwestycyjną. Istotne w sprawie jest, że projekt jest współfinansowany z Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko Priorytet X "Bezpieczeństwo energetyczne w tym dywersyfikacja źródeł energii", Działanie 10.1 "Rozwój systemów przesyłowych energii elektrycznej, gazu ziemnego i ropy naftowej oraz budowa i przebudowa magazynów gazu ziemnego". Projekt budowy połączenia elektroenergetycznego z Litwą został podzielony na dwa etapy: pierwszy realizowany będzie w perspektywie finansowania 2007-2013, a jego realizacja zakończy się nie później niż w 2015r. Oznacza to, że niezrealizowanie inwestycji w tym terminie spowoduje utratę wielomilionowych środków unijnych, co może grozić zahamowaniem rozwoju regionu, gdyż może skutkować przeciążeniem istniejących połączeń energetycznych. Uwzględniając powyższe, należy podzielić ocenę organów obu instancji, że w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, warunkujące wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. W kontrolowanym postępowaniu nie naruszono również wskazanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wbrew twierdzeniom skarżących w niniejszej sprawie nie było potrzeby gromadzenia materiału dowodowego co do prawidłowości przebiegu negocjacji pomiędzy wnioskodawcą a skarżącym, czy też kwestii ustanowienia służebności przesyłu lub wypłaty wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości, gdyż okoliczności te stanowiły przedmiot postępowania w sprawie dotyczącej wydania - na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami - decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowych nieruchomości skarżących. Okoliczności te w świetle art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami nie stanowią natomiast przesłanek koniecznych do wydania decyzji w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Dla wydania przedmiotowej decyzji wystarczające było ustalenie, że została wydana ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości i zachodzi jedna z okoliczności, o której mowa w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego, czyli konieczność ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, zabezpieczenie gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, inny interes społeczny, wyjątkowo ważny interes strony lub ważny interes gospodarczy. W tym zakresie z wyżej wskazanych względów ustalenia organu nie budzą wątpliwości. Nie można także podzielić zarzutu strony skarżącej, że organ nie mógł orzekać w niniejszej sprawie z uwagi na złożoną skargę do sądu administracyjnego. Należy bowiem wyjaśnić, że w myśl art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Zatem decyzja administracyjna staje się ostateczna, nawet jeśli została od niej wniesiona skarga do sądu administracyjnego. Wniesienie takiej skargi nie wstrzymuje także wykonalności decyzji ostatecznej, chyba że postanowienie w tym przedmiocie wyda - w trybie art. 61 p.p.s.a. - organ administracji lub sąd administracyjny, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. O tym, czy zaskarżona decyzja podlega wykonaniu orzeka także sąd administracyjny w przypadku uwzględnienia skargi. W niniejszej sprawie jednak wyżej wskazanym wyrokiem tut. Sądu z dnia 17 kwietnia 2014r. skarga została oddalona. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego. W związku z tym - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę należało oddalić.