II SA/Ol 228/19

Dnia 30 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2019 roku sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie rejestracji pojazdu - uchyla zaskarżoną decyzję. Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]"r. nr "[...]"Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty P przez Inspektora w Wydziale Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w P z dnia "[...]". nr "[...]" w sprawie rejestracji pojazdu marki: M, nr nadwozia "[...]".. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2018r. poz. 2096 z późn.zm) oraz art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2018r. poz. 1990, ze zm.) W uzasadnieniu wskazano, że K G w dniu "[...]"r. złożył do Starosty P wniosek o rejestrację pojazdu marki M, nr nadwozia"[...]". Decyzją z dnia "[...]"r. organ dokonał czasowej rejestracji pojazdu, a następnie decyzją z "[...]"r. zarejestrował pojazd na stałe. Dodatkowo organ wydał dowód rejestracyjny seria i nr "[...]", tablice rejestracyjne nr "[...]", zalegalizowane znakiem legalizacyjnym nr "[...]" oraz nalepką kontrolną i kartę pojazdu nr "[...]". W odwołaniu od tej decyzji skarżący wyjaśnił, ze podczas rejestracji pojazdu prosił o takie zarejestrowanie pojazdu, aby z zapisów w dowodzie rejestracyjnym wynikało jednoznacznie, że posiadany pojazd jest środkiem dydaktycznym z przeznaczeniem do nauki jazdy. Tymczasem z zapisu w dowodzie rejestracyjnym wynika, że jest to samochód ciężarowy uniwersalny, przystosowany do nauki jazdy. Odwołujący oczekuje aby zapis w dowodzie rejestracyjnym był zgodny ze stanem faktycznym i aby wynikało z niego, że pojazd służy tylko i wyłącznie do nauki jazdy kat. C i C+E. Po przeprowadzeniu stosownego postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło w uzasadnieniu skarżonej decyzji, iż zagadnienia związane z rejestracją pojazdów uregulowane zostały ustawą z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2018r. poz. 1990, ze zm.) dalej: u.p.r.d. oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 11 grudnia 2017r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (tj. Dz.U. z 2017r. poz. 2355 z późn.zm) dalej jako: rozporządzenie o rejestracji, a także rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (tj. Dz.U. 2016r., poz. 1088) dalej jako: rozporządzenie z 27 września 2003r. . Zgodnie z art. 73 ust. 1 u.p.r.d. rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwe ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust. 2-5. Kolegium oceniając decyzję dotyczącą rejestracji ww. pojazdu wskazało, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny przesłanek niezbędnych do zarejestrowania pojazdu. Decyzja rejestracyjna jest zgodna z wnioskiem strony i zawiera wszystkie elementy przewidziane w załączniku nr 6 do rozporządzenia o rejestracji stanowiącego wzór decyzji o rejestracji pojazdu. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że wydanie dowodu rejestracyjnego, karty pojazdu, tablic rejestracyjnych, znaku legalizacyjnego, nalepki kontrolnej jest tylko czynnością materialno-techniczną. Sama ta czynności nie wyznacza sytuacji prawnej jednostki, gdyż zawsze musi być ona poprzedzona rozstrzygnięciem przez dany organ, czy w konkretnej sytuacji osoba ubiegająca się o rejestrację danego pojazdu spełnia wszystkie określone wymagania ustawowe (por. wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1037/12 z dnia 18 grudnia 2012r.). Wydanie dowodu rejestracyjnego jest czynnością materialno-techniczną z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 k.p.a. i czynność ta podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego po wyczerpaniu trybu określonego w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyjaśniono nadto, że nie jest możliwe wpisanie w dowodzie rejestracyjnym w rubryce przeznaczenie "nauka jazdy - pojazd dydaktyczny", zgodnie bowiem z załącznikiem nr 4 rozporządzenia z dnia 27 września 2003r. (Tabeli nr 1 - Klasyfikacja pojazdów; Tabeli nr 2 - Przeznaczenie pojazdów ze względu na specjalizację, z wyjątkiem pojazdów specjalnych) brak jest możliwości wpisania w rubryce "przeznaczenie pojazdu" takiego rodzaju przeznaczenia pojazdu jak "nauka jazdy - pojazd dydaktyczny". Prawidłowo zatem organ I instancji wpisał w rubryce "rodzaj pojazdu - samochód ciężarowy", a w rubryce "przeznaczenie - uniwersalny". Na tą decyzję K G złożył w dniu "[...]"r. (data nadania przesyłki u operatora) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnosząc o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem. Zarzucił niezgodne z prawem rozpoznanie odwołania tj. art. 7b, gdzie w toku postępowania organy administracji publicznej współdziałają ze sobą w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania. Nadto z art. 8 § 1 wynika, że organy prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Zarzucił, że nie istnieje przepis, który nakazywałby lub dawał uprawnienie organowi dokonującemu rejestracji pojazdu do rozstrzygnięcia, czy rejestrowany pojazd zalicza się do kategorii specjalnych. We wzorze decyzji o rejestrację także nie przewidziano odrębnego oznaczenia dla pojazdów specjalnych. Zatem, o rodzaju pojazdu nie decyduje wpis w dowodzie rejestracyjnym, a wyłącznie to, czy mieści się on w definicji pojazdu specjalnego zamieszczonej w art. 2 pkt 36 p.r.d. Podniósł, że Burmistrz P nakazuje mu jednak płacić podatek od środka transportowego, gdyż podstawą dla takiego działania jest wpis w dowodzie rejestracyjnym. Kupując nowy pojazd szczególnie zaznaczył aby w dowodzie rejestracyjnym pojazdu był zaznaczony fakt, iż będzie on służył do nauki jazdy. Żadnych innych takich pojazdów skarżący nie podsiada. Pojazd tej jest niezbędny w Ośrodku Szkolenia Kierowców K jako pojazd dydaktyczny do nauki jazdy. Dlatego wniósł aby z zapisu w dowodzie rejestracyjnym jednoznacznie wynikało do jakiego celu służy pojazd. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2018r. poz. 2107) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Zatem usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ naruszył prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U z 2018r. poz. 1302 zpóźn.zm) zwanej dalej: p.p.s.a. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza powyższe konieczność dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Kolegium we wskazanym zakresie Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem istotnym naruszeniem procedury administracyjnej było zaniechanie przez organ odwoławczy wyjaśnienia kwestii, od której decyzji Starosty zostało złożonego odwołanie przez skarżącego. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O z dnia "[...]"r., mocą której organ ten na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Starosty P z dnia "[...]"r., którą dokonano rejestracji pojazdu w trybie art. 73 u.p.r.d.. Materialnoprawną podstawę rozpoznania rzeczonej sprawy stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2018r. poz. 1990, ze zm) dalej: u.p.r.d., jednakże przed merytorycznym rozpoznaniem tej sprawy Sąd stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które skutkowały koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Stosownie bowiem do treści art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2018r. poz. 2096 z późn.zm) dalej: k.p.a., stronie służy odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz poglądami wyrażonymi w doktrynie postępowanie odwoławcze w postępowaniu administracyjnym oparte jest na zasadzie skargowości co oznacza, iż jego uruchomienie jest zawsze wynikiem odwołania i nigdy nie może być wszczęte z urzędu. Odwołanie może wywołać skutek prawny tylko wtedy, gdy spełnia wymogi formalne określone w art. 63 k.p.a. i zostanie wniesione w ustawowym terminie. Jednym z takich wymogów przewidzianych w § 2 jest wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adresu i żądania oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Z treści art. 128 k.p.a. wynika, że odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Przepisy szczególne mogą ustalać inne wymogi co do treści odwołania. Reasumując powyższe, każde odwołanie musi wskazywać osobę, od której pochodzi oraz wskazywać akt administracyjny, od którego strona odwołująca się składa swoje odwołanie, przy czym wystarczy że wskaże, iż nie zgadza się z taką decyzją organu administracji publicznej. Z tego też powodu nie jest dopuszczalne rozpoznanie odwołania, którego strona zainteresowana nie złożyła, gdyż w takim wypadku doszło by do sytuacji, gdy organ odwoławczy podjąłby działanie w postaci ponownego rozpoznania sprawy bez obowiązkowego działania strony, która zgłosiłaby swoje niezadowolenie wydaną decyzją przez organ I instancji. Z przekazanych akt administracyjnych tej sprawy wynika, że po złożonym wniosku przez skarżącego w dniu "[...]"r. o zarejestrowanie pojazdu marki M, Starosta decyzją z dnia "[...]"r. nr "[...]" dokonał czasowej rejestracji wskazanego pojazdu. W uzasadnieniu tej decyzji zawarto pouczenie o trybie i terminie wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. Następnie decyzją z dnia "[...]"r. nr "[...]" Starosta dokonał rejestracji wskazanego pojazdu (na stałe) w trybie art. 73 u.p.r.d. Skarżący natomiast odwołaniem datowanym na dzień "[...]"r. złożonym do Starosty w dniu "[...]"r. wskazał, iż odwołuje się od decyzji o nr "[...]" w sprawie rejestracji samochodu marki M nr rej."[...]". Organ odwoławczy bez wyjaśnienia, której decyzji faktycznie dotyczy wniesione przez skarżącego odwołanie, czy decyzji z dnia "[...]"r. czy też z dnia "[...]"r., przyjął iż strona skarżąca złożyła odwołanie od decyzji z dnia "[...]"r., chociaż w treści wniesionego odwołania wynika, że skarżący wskazał numer decyzji, którą dokonano rejestracji czasowej jego pojazdu. W tych okolicznościach, bez jednoznacznego ustalenia której decyzji dotyczyło wniesione odwołanie Kolegium przyjęło dowolnie, iż była do decyzja dotycząca rejestracji (na stałe), podczas gdy z treści odwołania wynika, iż dotyczyło ono decyzji o czasowej rejestracji. Brak wyjaśnienia, której decyzji wydanej przez Starostę dotyczyło wniesione odwołanie, nie pozwalało na merytoryczne rozpoznanie tej sprawy, bowiem literalne odczytywanie wniesionego przez stronę odwołania wskazuje, iż dotyczyło ono decyzji z dnia 11 "[...]" ., podczas gdy organ odwoławczy rozpoznał odwołanie od decyzji z dnia 20 "[...]" r. To zaś skutkuje koniecznością stwierdzenia, iż w zakresie wydanej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze organ ten działał bez stosownego upoważnienia wynikającego z art. 127 k.p.a. Zatem w niniejszej sprawie organ naruszył zasadę postępowania tj. art. 7 k.p.a. bowiem nie wyjaśnił jaka była wola odwołującego się, czy chciał skorzystać ze środka odwoławczego od decyzji o czasowej rejestracji jego pojazdu, czy też od ostatecznej rejestracji (stałej) pojazdu. Bez wyjaśnienia w tym, zakresie nie było dopuszczalne podjęcie rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. Reasumując z uwagi na wskazane braki w przeprowadzonym postępowaniu doszło nadto do naruszenia art. 127 k.p.a., wobec czego Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem powołanych przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.