II SA/Ol 230/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Hanna Raszkowska (spr.) Alicja Jaszczak - Sikora Katarzyna Matczak Urszula Wojciechowska Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2005 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie wstrzymania działalności produkcyjnej związanej z rozbiorem drobiu skargę oddala. Decyzją z dnia 12 stycznia 2004 r., Nr "[...]" Powiatowy Lekarz Weterynarii wstrzymał działalność produkcyjną (rozbiór drobiu) Hurtowni Drobiu "[...]" A. P. do czasu usunięcia usterek sanitarno - porządkowe - technicznych. W uzasadnieniu stwierdził, że usterki te naruszają ustawę z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz. U. Nr 63, póz. 634) oraz rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych wymaganych przy uboju zwierząt rzeźnych oraz rozbiorze i wprowadzaniu na rynek mięsa tych zwierząt (Dz. U. Nr 135, póz. 1272) i ich usunięcie jest niezbędne dla zapewnienia właściwych warunków sanitarnych podczas prowadzonej działalności produkcyjnej w zakładzie. W złożonym od tej decyzji odwołaniu A. P. podał, że z przyczyn technicznych nie jest wykonalne usunięcie usterek do dnia 31 grudnia 2003 r., wobec tego postanowił przenieść rozbiór mięsa do innego lokalu, czego jednak nie udało się zrealizować w powyższym terminie. Zwraca się o utrzymanie nadzoru weterynaryjnego nad zakładem do dnia 30 kwietnia 2004 r., gdyż do tej daty zdoła przenieść produkcję do lokalu, który będzie odpowiadał wymogom sanitarnym. Stwierdził, że negatywna odpowiedź spowoduje zwolnienie pracowników i degradacje firmy. Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzja z dnia 18 lutego 2004 r., Nr "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Stwierdził w uzasadnieniu, że odwołanie jest bezzasadne, gdyż zgodnie z wymaganiami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych wymaganych przy uboju zwierząt rzeźnych oraz rozbiorze i wprowadzaniu na rynek mięsa tych zwierząt (Dz. U. Nr 135, póz. 1272) istnieje obowiązek zapewnienia szczegółowych warunków weterynaryjnych przy rozbiorze mięsa i wprowadzaniu go na rynek. Strona nie zrealizowała żadnego z obowiązków nałożonych decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii nr "[...]" z dnia 4 września 2003 r. Spełnienie warunków weterynaryjnych wymaga przeprowadzenia prac budowlanych polegających na rozbudowie zakładu i zmianie układu pomieszczeń w budynku podlegającym ochronie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Producent, będąc tego świadomy, nie podjął żadnych działań w kierunku zmiany miejsca prowadzenia działalności związanej z rozbiorem drobiu oraz nie wnosił o przedłużenie terminów realizacji postanowień wymienionej decyzji. W złożonej skardze A. P. zarzuca naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 9, art. 10, art. 10 w zw. z art. 61, 39 w zw. z art. 10, art. 77 § l, art. 81, art. 136 i art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz naruszenie § 35 ust. l rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych wymaganych przy uboju zwierząt rzeźnych oraz rozbiorze i wprowadzaniu na rynek mięsa tych zwierząt (Dz. U. Nr 135, póz. 1272) i instrukcji Głównego Lekarza Weterynarii z dnia 22 października 2003 r. w sprawie okresów przystosowawczych dla zakładów wprowadzających na rynek produkty pochodzenia zwierzęcego. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podał, że skarżący osobiście brał udział w kontroli, której ustalenia były bezpośrednim powodem podjęcia zaskarżonej decyzji. Protokół z kontroli strona podpisała bez wniesienia uwag. Specyfika nadzoru nad żywnością wymaga, aby kontrole były przeprowadzane bez zapowiedzi, a w razie stwierdzenia uchybień, niezwłocznie podejmowano środki do zapobiegania temu stanowi rzeczy, w tym wydanie decyzji administracyjnej. Brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania nie jest wadą w tym postępowaniu, gdyż organ wszczął jeż urzędu, a ustalając datę wszczęcia postępowania z urzędu bierze się pod uwagę pierwszą czynność dokonana przez organ administracji na zewnątrz w stosunku do strony. Wskazał, że brak możliwości modernizacji obiektu podlegającego nadzorowi konserwatora zabytków strona podnosiła w piśmie z dnia 11 lipca 2003 r., w którym zwracała się o utrzymanie nadzoru weterynaryjnego do końca roku. Nie wnosiła o zmianę terminu, nie zrealizowała żadnego z nałożonych obowiązków, jak również nie są znane organowi jakiekolwiek starania strony o pozyskanie nowej siedziby zakładu, czym nie dowiodła jakichkolwiek działań mających na celu dostosowanie istniejącego zakładu do wymaganych przepisów prawa. Wyjaśnił też, że organowi nie jest znana instrukcja Głównego Lekarza Weterynarii z dnia 22 października 2003 r., natomiast kwestie postępowania kontrolnego i administracyjnego reguluje Instrukcja, Głównego Lekarza Weterynarii z dnia 16 stycznia 2004 r. w sprawie kontrolowania postępu prac dostosowawczych w zakładach przetwarzających i przechowujących środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego oraz zmiany kategorii zakładów kategorii C i kategorii B l. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § l w zw. z art. 145 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm./). Tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie ostatecznej decyzji administracyjnej. Skarżący nie podniósł żadnych argumentów wskazujących na naruszenie prawa materialnego bądź procedury administracyjnej. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 10 § l i art. 61 Kpa poprzez brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu i uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed zamknięciem postępowania. Zasadą jest, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § l Kpa). Jednakże ustawodawca przewidział w § 2 tego przepisu wyjątek w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Nadto przepis art. 40 ust. 7 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz. U. Nr 63, póz. 634 z późn. zm.) przewiduje wprost, że sprawując nadzór, organy urzędowej kontroli żywności są obowiązane przeprowadzać kontrole bez wcześniejszego uprzedzenia kontrolowanego podmiotu o terminie i zakresie kontroli. Ustawodawca określił również w art. 31 ust. 5 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 1999 r. Nr 66, póz. 752 z późn. zm.) uprawnienie powiatowego lekarza weterynarii do kontrolowania w każdym czasie, czy są spełnione i utrzymywane warunki, o których mowa w ust. l pkt l tego przepisu, tj. warunki weterynaryjne, w tym wynikające z projektu technologicznego zakładu, opracowanego na etapie projektu budowlanego zaopiniowanego przez powiatowego lekarza weterynarii lub rzeczoznawcę uznanego przez Głównego Lekarza Weterynarii, które to warunki podmioty podejmujące działalność lub zajmujące się m.in. ubojem zwierząt rzeźnych, rozbiorem i przetwórstwem mięsa oraz produkcją mięsa mielonego i wyrobów mięsnych niepoddanych obróbce termicznej, a także ich składowaniem, przepakowywaniem i transportem, są obowiązane zapewnić. Bezzasadny jest wobec powyższego zarzut naruszenia obowiązku uprzedniego wydania postanowienia o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu (art. 61 § 4 Kpa) i zawiadomienia kontrolowanego o zamierzonych czynnościach, gdyż taki obowiązek nie wynika z przepisów prawa mających zastosowanie w stanie faktycznym sprawy. Bezsporna jest okoliczność, iż skarżący osobiście brał udział w kontroli przeprowadzonej w dniu 12 stycznia 2004 r. i nie wniósł zastrzeżeń do sposobu jej przeprowadzenia. Nie kwestionowany też jest fakt otrzymania przez skarżącego jednego egzemplarza tego protokołu. Ustalenia dokonane w toku tej kontroli stanowiły wyłączną podstawę wydania decyzji z dnia 12 stycznia 2004 r., Nr "[...]" przez Powiatowego Lekarza Weterynarii, wstrzymującej działalność produkcyjną (rozbiór drobiu), co wynika z sentencji tej decyzji. Zatem okoliczność braku zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji w świetle całokształtu sprawy, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro skarżącemu materiał dowodowy był znany. Ponadto wskazać należy, że organ administracji nie ma obowiązku doręczania stronom dowodów zgromadzonych w toku postępowania. Zatem powołany w skardze zarzut naruszenia art. 39 Kpa, z treści którego skarżący wywodzi obowiązek organów administracji doręczenia protokołu z kontroli sanitarnej sprawdzającej z dnia 12 stycznia 2004 r., również nie jest uzasadniony. Gołosłowny jest zarzut naruszenia przez organy obu instancji przepisów art. 77 § l Kpa na skutek nie zebrania i nie rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie i art. 136 Kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiałów i dowodów w sprawie. Zauważyć należy, że skarżący ani w odwołaniu, ani w złożonej skardze nie wskazuje, jakie to dowody organy powinny były zgromadzić w celu uzupełnienia materiału dowodowego przedmiotowej sprawy. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 20 września 2004 r. wskazał marginalnie, że czyni starania o pozyskanie nowej siedziby zakładu. Niemnie jednak nie przedłożył żadnego dokumentu potwierdzającego tę okoliczność. Zasadnie organ odwoławczy stwierdził w odpowiedzi na skargę, że niekwestionowane przez skarżącego wyniki kontroli ewidentnie wskazują na naruszenie przepisów ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia, ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz Inspekcji Weterynaryjnej oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych wymaganych przy uboju zwierząt rzeźnych oraz rozbiorze i wprowadzaniu na rynek mięsa tych zwierząt, co stosownie do art. 31b ust. l pkt l ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. obligowało organ pierwszej instancji do nakazania usunięcia istniejących uchybień, a w przypadku ich nie usunięcia nakazanie wstrzymania działalności (art. 31b ust. l pkt 3 tej ustawy). Podnieść też należy, że skarżący w zasadzie nie kwestionuje prawidłowości ustaleń merytorycznych będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Bezsporna jest bowiem okoliczność, że produkcja prowadzona w zakładzie skarżącego nie spełniała i nadal nie spełnia warunków sanitarnych określonych w powołanych wyżej przepisach. Fakt ten był już bowiem ustalony w toku kontroli przeprowadzonej w dnia 3 września 2003 r. Skarżący miał zatem dostatecznie długi okres czasu na przeprowadzenie koniecznych modernizacji zakładu, które skutkowałyby usunięciem ustalonych w toku kontroli uchybień. Nie można wobec powyższego podzielić twierdzeń skargi, jakoby organy inspekcji sanitarnej nakazały skarżącemu przeprowadzenie niezbędnych budowlanych robót dostosowawczych w zimie. Niezrozumiały jest zarzut naruszenia § 35 ust. l rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych wymaganych przy uboju zwierząt rzeźnych oraz rozbiorze i wprowadzaniu na rynek mięsa tych zwierząt (Dz. U. Nr 135, póz. 1272). Przepis ten stanowi o wymaganiach, jakie muszą spełniać pomieszczenia, w którym dokonuje się rozbioru mięsa i nie dotyczy utwardzenia dróg. Należy jednak stwierdzić, że to na producencie ciąży obowiązek zapewnienia właściwych warunków weterynaryjnych przy rozbiorze mięsa, wynikających wprost z obowiązujących przepisów prawa. Nie znajduje oparcia w przepisach prawa zarzut naruszenia art. 156 Kpa. Nie jest bowiem możliwe w toku postępowania odwoławczego zastosowanie nadzwyczajnych środków wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej. Wobec powyższego nie znajduje również uzasadnienia zarzutu naruszenia zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 6, art. 7 i art. 9 Kpa. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, należało skargę jako nieuzasadnioną oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.).