II SA/Ol 232/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Asesor WSA Katarzyna Matczak Protokolant Grzegorz Klimek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2004 r., sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 marca 2004 r. nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego - skargę oddala. Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. decyzją z dnia 24 lutego 2004 roku, znak "[...]" odmówił A. D. przyznania zasiłku okresowego z pomocy społecznej. W uzasadnieniu stwierdził, że skarżący spełnia określone w Ustawie z 29 listopada 1990 roku o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 1998 roku, nr 64, póz. 414 ze zm.) przesłanki do otrzymania pomocy w formie zasiłku, ale z powodu braku środków finansowych na ten cel, pomoc nie może być udzielona. Podkreślił, że w 2004 roku Gmina i Miasto P. na zadania zlecone otrzymała 707 000 zł, a tylko na świadczenia obligatoryjne w zakresie tych zadań potrzeby w podanym roku wynoszą 876 000 zł. Także środki na realizację zadań własnych Gminy z pomocy społecznej są ograniczone, a na jej terenie znajduje się wiele rodzin bez źródeł dochodu. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego domagając się przyznania mu zasiłku okresowego ze względu na trudną sytuację finansową oraz problemy zdrowotne. Organ odwoławczy decyzją z dnia 30 marca 2004 roku, znak "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podkreślono, że z przedstawionego szczegółowo stanu finansów Gminy i Miasta P. w roku 2004 w zakresie zadań zleconych wynika, że na zadania o charakterze nieobowiązkowym (do których należy przyznawanie zasiłków okresowych) nie było żadnych środków. Organ pomocy społecznej nie miał więc możliwości uwzględnienia wniosku skarżącego. Na powyższą decyzję A. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zarzucając decyzjom organów obu instancji naruszenie przepisów Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. W stanie prawnym obowiązującym w czasie wydawania decyzji przez organy administracji obu instancji, sytuacja materialna osoby ubiegającej się o przyznanie świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej była ustalana i oceniana pod względem uprawnień wynikających z ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 1998 r., nr 64, poz. 414 ze zm.). Pierwszą i zasadniczą przesłanką kwalifikująca do uzyskania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej było spełnienie warunków określonych w art. 4 ust. l Ustawy o pomocy społecznej, przy jednoczesnym wystąpieniu, co najmniej jednej z okoliczności wymienionych w art. 3 pkt 1-11 cyt. ustawy. Organ I instancji, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, ustalił, że skarżący spełnia określone w ustawie warunki do uzyskania zasiłku okresowego. Jednakże przyznawanie zasiłków okresowych należy do zadań zleconych gminie z zakresu pomocy społecznej o charakterze nieobowiązkowym (zgodnie art. 11 pkt 2 i art. 31 ust. l Ustawy o pomocy społecznej). Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, przyznanie tego rodzaju zasiłku jest uzależnione od wielkości środków, które gmina otrzymuje na realizację wymienionych zadań z budżetu państwa, a także od liczby i poziomu ubóstwa osób ubiegających się o tego rodzaju świadczenia na terenie danej gminy. Zatem jeżeli organ pomocy społecznej nie dysponuje odpowiednimi środkami na zasiłki okresowe, ma prawo odmówić przyznania tego świadczenia. W tej sytuacji powody odmowy powinny być wskazane w uzasadnieniu decyzji. Zaskarżona decyzja czyni zadość temu wymaganiu. Organ odwoławczy przy rozpatrywaniu sprawy wziął pod uwagę szczegółowy stan finansów w roku 2004 w zakresie zadań zleconych przedstawiony przez organ pomocy społecznej. Wynika z niego, że na zadania o charakterze nieobowiązkowym Gmina P. nie otrzymała żadnych środków. Zatem organ pomocy społecznej, co również stwierdził organ II instancji, nie miał możliwości uwzględnienia wniosku skarżącego. W tym stanie sprawy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, należało skargę jako nieuzasadnioną oddalić na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).