II SA/Ol 232/12

Dnia 28 czerwca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2012 roku sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia w sprawie zawieszenia postępowania o wymeldowaniu 1/ oddala skargę; 2/ przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz pełnomocnika skarżącej radcy prawnego P. B. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2011 r., Burmistrz Miasta I. działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej zwanej jako K.p.a.), zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania A.P. z miejsca pobytu stałego w lokalu "[...]". W uzasadnieniu podał, że o wymeldowanie A.P. zwrócił się wnioskiem z dnia 1 marca 2011 r. H.P. W toku prowadzonego postępowania A.P. oświadczyła, że w dniu 10 listopada 2011 r. złożyła wniosek do Sądu Rejonowego w I. o eksmisję wnioskodawcy. W dniu 13 grudnia 2011 r. do organu wpłynęło zawiadomienie o wyznaczonym na dzień 26 stycznia 2012 r., posiedzeniu Sądu Rejonowego w I. I Wydział Cywilny, w sprawie z powództwa A.P. przeciwko wnioskodawcy o eksmisję. W tej sytuacji Burmistrz uznał, że rozpatrzenie sprawy o wymeldowanie zależy od uprzedniego prawomocnego zakończenia postępowania przed sądem powszechnym, co uzasadniało zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. W złożonym zażaleniu A.P. podniosła, że mieszka w I. od urodzenia. Zarzuciła, że sprawa została zawieszona, a nie umorzona. Wskazała na nieprawidłowości, której w jej ocenie, zaistniały w toczącym się postępowaniu przed organem pierwszej instancji i wniosła o jego ostateczne zakończenie. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2012 r. Wojewoda W., na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu wyjaśnił, że merytoryczne rozpoznanie zażalenia poprzedzone jest badaniem czy zażalenie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu do jego wniesienia. Wojewoda stwierdził, że postanowienie organu pierwszej instancji zostało doręczone żalącej się w dniu 23 grudnia 2011 r. pod wskazanym przez nią adresem do doręczeń, zatem termin na wniesienie zażalenia upłynął z dniem 30 grudnia 2011 r. Strona nie złożyła zażalenia w tym terminie, lecz dopiero dnia 12 stycznia 2012 r. Przekroczyła zatem ustawowy termin, który wynosił 7 dni od daty doręczenia postanowienia. Dodatkowo Wojewoda wskazał, że wnosząc zażalenie strona nie zwróciła się z prośbą o przywrócenie uchybionego terminu wobec tego, organ odwoławczy zobowiązany był do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, co jednocześnie uniemożliwiło merytoryczne skontrolowanie zaskarżonego postanowienia. W złożonej skardze A.P. zarzuciła, że postępowanie w sprawie wymeldowania jej z przedmiotowego lokalu trwa już rok, a składane przez nią pisma są bezskuteczne. Podniosła, że w toku tego postępowania naruszono jej prawa osobiste i łamano prawo. Zaznaczyła, że jest głównym najemcą lokalu, za który płaciła regularnie czynsz. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Wojewody z dnia 9 lutego 2012 r., którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Przypomnieć należy, że stosownie do art. 141 § 1 K.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie (§ 2 art. 141). Podkreślenia wymaga, że termin do wniesienia zażalenia jest terminem zawitymi, a jego upływ organ odwoławczy uwzględnia z urzędu. W razie stwierdzenia, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu, organ nie może więc przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, lecz ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a., które przewidują, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Sytuacja taka zaistnieje, gdy wnoszący środek odwoławczy nie zwrócił się równocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. W niniejszej sprawie postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 22 grudnia 2011 r. wydane zostało w przedmiocie zawieszenia postępowania. Zgodnie z art. 101 § 3 K.p.a. na to postanowienie służy stronie zażalenie. Powyższe postanowienie Burmistrza Miasta I. zostało doręczone skarżącej w dniu 23 grudnia 2011 r. na podawany przez nią do protokołu z dnia 29 czerwca 2011 r. oraz w składanych w toku postępowania pismach, adres do korespondencji, tj. ul. "[...]". Wobec powyższego termin do wniesienia zażalenia upływał z dniem 30 grudnia 2011 r. Zażalenie zostało natomiast wniesione przez skarżącą dnia 12 stycznia 2012 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności procesowej. Dodać należy, że skarżąca nie złożyła wraz z zażaleniem wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. W tej sytuacji organ odwoławczy zobligowany był stwierdzić w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 134 K.p.a. uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Nie można zgodzić się z zarzutami skargi, że pismo zatytułowane "zażalenie" nie było w istocie zażaleniem na postanowienie o zawieszeniu postępowania, lecz zażaleniem na opieszałe prowadzenie postępowania przez organ. Każde pismo złożone przez stronę postępowania należy interpretować nie tylko po nazwie, ale i jego treści. Pismo z dnia 12 stycznia 2012 r. złożone przez A.P. określone było przez nią jako zażalenie, skierowane było do Burmistrza Miasta, a z jego treści wynikało, że nie zgadza się ona z zawieszeniem postępowania, które jej zdaniem winno być umorzone. Zarzut ten, dodatkowo podkreślony przez żalącą się jednoznacznie odnosi się do postanowienia o zawieszeniu postępowania. W związku z tym trudno zarzucić organom błędną interpretację woli żalącej się wynikającą z powyższego pisma. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., Nr 270), należało orzec, jak w sentencji wyroku.