II SA/Ol 232/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku "[...]" o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia 22 stycznia 2018 r., nr "[...]" w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. "[...]" (dalej jako "skarżąca"), złożyła do tut. Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]"z dnia 22 stycznia 2018 r., utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy "[...]"z dnia 27 września 2017 r., którą ustalono skarżącej wysokość opłaty za pobyt jej matki w PZN - Domu Pomocy Społecznej w "[...]"za okres od 1 lipca 2013 r. do 30 czerwca 2014 r. i ustalono należność podlegającą zwrotowi w łącznej kwocie 25.908,69 zł z tytułu zwrotu wydatków poniesionych na pomoc społeczną przez Gminę "[...]"- Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w "[...]"w związku z pobytem matki skarżącej w PZN - Domu Pomocy Społecznej w "[...]". W skardze "[...]"zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że w obecnej sytuacji finansowej nie jest w stanie uiścić należności, a rosnące odsetki negatywnie wpłynął na jej sytuacje finansową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.) zwanej dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/06, CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r. sygn. FZ 65/04, CBOSA). W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, wykonanie przez skarżącą nałożonego na nią zaskarżoną decyzją obowiązku zapłaty znacznej kwoty (25 908,69 zł) w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji, naraża ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Podnieść należy, że skarżąca jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, "[...]", wymagającą pomocy osoby trzeciej i z tego tytułu otrzymuje rentę socjalną, rentę rodzinną i dodatek pielęgnacyjny w łącznej wysokości "[...]"zł. Na dochód rodziny skarżącej, w skład której wchodzi "[...]"dzieci, składają się ponadto świadczenia rodzinne w kwocie "[...]"zł i świadczenia z funduszu alimentacyjnego w kwocie "[...]"zł. Zauważyć należy, że powyższe składniki dochodu skarżącej są przyznawane w przypadku pozostawania beneficjenta w trudnej sytuacji materialnej. Na comiesięczne wydatki rodziny składa się m.in. czynsz najmu w kwocie 1.500 zł, a ze świadczenia rentowego jest potrącana kwota "[...]"zł, z tytułu egzekucji komorniczej. Na utrzymanie trzyosobowej rodziny pozostaje więc zaledwie ok. 700 zł. W tej sytuacji należy uznać, że skarżąca wykazała prawdopodobieństwo wystąpienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a., wskazując na znaczne finansowe konsekwencje uiszczenia spornej opłaty. Tym samym, w okolicznościach niniejszej sprawy, zaszła konieczność udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej na czas postępowania sądowego. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.