II SA/Ol 235/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.H na uchwały Rady Powiatu w O. z dnia 30 sierpnia 2013 r. nr "[...]" i z dnia 20 grudnia 2013 r. nr "[...]" w przedmiocie działalności Dyrektora Powiatowej Służby Drogowej w O. postanawia odrzucić skargę . Uchwałami nr "[...]" z dnia 30 sierpnia 2013 r. i nr "[...]" z dnia 20 grudnia 2013 r., Rada Powiatu w O. uznała za bezzasadne skargi Z.H. na działalność Dyrektora Powiatowej Służby Drogowej w O. W skardze, złożonej do tut. Sądu, Z.H. zarzucił, że droga powiatowa nr "[...]" jest całkowicie zniszczona. Skarżący zwracał się do instytucji odpowiedzialnych za ruch pojazdów ciężarowych, lecz było to bezskuteczne. Pismo do Starosty, dotyczące wyrażenia zgody przez Dyrektora Powiatowej Służby Drogowej w O. na przewóz samochodami ciężarowymi przy obciążeniu 8 ton na oś, Starosta O. przekazał Radzie Powiatu w O., która uchwaliła, że skarga jest bezzasadna. Skarżący zarzucił, że w uchwale tej Rada Powiatu pominęła kwestię stanu przedmiotowej drogi i warunków, na których Dyrektor Powiatowej Służby Drogowej w O. udzielił przedsiębiorstwu "[...]" zgody na przewóz samochodami ciężarowymi przy obciążeniu 8 ton na oś. W odpowiedzi na skargę, Starosta O. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Wyjaśnił, że skarga dotyczy uchwały podjętej w wyniku rozpoznania skargi wniesionej w trybie art. 227 k.p.a., która nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Podkreślił również, że uchwała podjęta przez radę powiatu w trybie postępowania skargowego regulowanego przepisami k.p.a. nie może być kwalifikowana jako akt podlegający zaskarżeniu na podstawie art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Niezależnie od powyższego zauważył, że skarga nie została poprzedzona wyczerpaniem środków zaskarżenia i nie została wniesiona za pośrednictwem organu, wobec czego jako niedopuszczalna, winna zostać odrzucona. Starosta wywiódł ponadto, że Powiatowa Służba Drogowa nie jest uprawniona do zatrzymywania pojazdów nie stosujących do obowiązujących ograniczeń. O zaistniałych naruszeniach Powiatowa Służba Drogowa może jedynie powiadomić Policję i Inspekcję Transportu Drogowego, co czyni na bieżąco. Nie zgodził się z zarzutami skarżącego, jakoby Powiatowa Służba Drogowa nie egzekwowała obowiązku naprawy ewentualnych uszkodzeń drogi powiatowej nr "[...]". Podał, że stan nawierzchni jest na bieżąco monitorowany przez Obwód Drogowy nr "[...]", a powstałe uszkodzenia zostały usunięte podczas remontu, który miał miejsce w czerwcu i wrześniu 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi. Przeprowadzona w tym zakresie kontrola sądowa wykazała, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zakres przedmiotowy tej kontroli określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a.. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie zaskarżone zostały uchwały Rady Powiatu w O.: nr "[...]" z dnia 30 sierpnia 2013 r. i nr "[...]" z dnia 20 grudnia 2013 r., którymi uznano skargi Z.H. na działalność Dyrektora Powiatowej Służby Drogowej w O. za bezzasadne. Z akt sprawy wynika, że sprawy te zostały rozpoznane w postępowaniu przez Radę jako skargi w trybie wnioskowo-skargowym, uregulowanym w Dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej: "K.p.a." Przedmiotem skargi powszechnej przewidzianej art. 227 i nast. K.p.a. mogą być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie zaś w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych, zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. W konsekwencji, działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, który zawiera art. 3 § 2 p.p.s.a. W związku z tym, w przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 i nast. K.p.a., stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na bezczynność organu, ani na wynik tego postępowania. Stanowisko takie powszechnie reprezentowane było w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (jeszcze przed reformą sądownictwa administracyjnego), gdzie przeważał pogląd, iż sprawy z tego zakresu nie podlegają kognicji sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt I SA 2668/00, LEX nr 54426 oraz postanowienie NSA z dnia 21 września 2001 r. sygn. akt I SA 2347/01, LEX nr 55766). Również identyczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny na gruncie aktualnie obowiązującej ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdzając w wyroku z dnia 20 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 650/04 (treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), iż podejmując uchwałę w trybie skargowym, rozpoznanie skargi powszechnej w ramach podległości między organami samorządu nie ma charakteru sprawy z zakresu administracji publicznej (...), zwłaszcza iż przepis art. 5 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnym nie przewiduje kognicji sądu administracyjnego w sprawach wynikających z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej oraz wynikających z podległości służbowej. Stanowisko powyższe w pełni akceptuje Sąd w niniejszej sprawie. Ponieważ przedmiotem skargi są uchwały podjęte w sprawie rozpoznania skargi na działalność Dyrektora Powiatowej Służby Drogowej w O., a zatem w sprawie wynikającej z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej, o której mowa w art. 5 pkt 1 p.p.s.a., nie budzi wątpliwości Sądu wskazana w odpowiedzi na skargę okoliczność, iż sprawa ta nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego i nie może być rozpatrywana przez ten Sąd. Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.