II SA/Ol 237/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2019 r. sprawy ze skargi A. S. i T. S. na decyzję Inspektora z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego oddala skargę. Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że w dniu 21 czerwca 2016 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. (PINB w L., organ I instancji) wpłynęło pismo od A. G. z wnioskiem o sprawdzenie legalności remontu przy ulicy [...] wykonanego przez A. S. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania PINB w L. decyzją z dnia 3 kwietnia 2018 r. wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt ustawy Prawo budowlane nakazał doprowadzić obiekt do stanu poprzedniego poprzez usunięcie okien PCV, drzwi balkonowych i zamontowanie stolarki drewnianej o oryginalnych gabarytach oraz usunięcie ocieplenia z elewacji budynku przy ulicy [...] w L. Odwołanie od ww. decyzji wnieśli A. S. i T. S. Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (organ odwoławczy) stwierdził uchybienie terminu do złożenia odwołania. W dniu 5 lipca 2018 r. A. S. i T. S. (skarżący) złożyli do PINB w L. wniosek o wznowienie postępowania. Przedstawili udostępnione przez [...] Sp. z o.o. w L. dokumenty świadczące o tym, że remont budynku był koniecznością. Wskazali, że wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istotne dla sprawy, znajdujące się w dokumentach, które zostały im udostępnione. Ostatecznie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. postanowieniem z dnia 22 października 2018 r. na podstawie art. 149 § 1 i art. 145 § pkt 5 kpa wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 3 kwietnia 2018 r. w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego poprzez usunięcie okien PCV, drzwi balkonowych i zamontowanie stolarki drewnianej o oryginalnych gabarytach oraz usunięcie ocieplenia z elewacji budynku przy ul. [...] na działce nr [...] w obrębie [...] w L. Organ I instancji decyzją z dnia 16 listopada 2018 r. odmówił uchylenia decyzji z dnia 3 kwietnia 2018 r. nakazującej skarżącym doprowadzić ich obiekt do stanu poprzedniego poprzez usunięcie okien PCV, drzwi balkonowych i zamontowanie stolarki drewnianej o oryginalnych gabarytach oraz usunięcie ocieplenia z elewacji budynku przy ulicy [...] na działce nr [...] w obrębie [...] w L. W ocenie organu I instancji, nie zachodzi w przedmiotowej sprawie podstawa wznowienia wskazana w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, albowiem przedłożone przez stronę dokumenty nie są istotne dla sprawy. Z załączonych dowodów w postaci protokołu z przeglądu budynku z 13 sierpnia 1986 r., karty przeglądu budynku z dnia 25 września 1995 r., inwentaryzacji zarysowań i spękań budynku z października 1996 r., zdjęć elewacji z 2003 r. z istniejącym styropianem, nie wynikają istotne dla sprawy okoliczności, gdyż dokumenty te obrazują jedynie zły stan techniczny obiektu, który organowi był doskonale znany. Postępowanie dotyczyło prowadzonych robót budowlanych w warunkach samowoli budowlanej. Obiekt objęty jest ścisłą ochroną konserwatorską i niezbędne było uzyskanie stosownych pozwoleń właściwych organów, niezależnie od konieczności przeprowadzenia remontu. Obiektywna konieczność przeprowadzenia określonych robót budowlanych, wynikająca ze złego stanu technicznego obiektu jest bezsporna, jednakże wobec okoliczności, że obiekt objęty jest ścisłą ochroną konserwatorską, niezbędne było uzyskanie stosownych pozwoleń właściwych organów. Okoliczności, na które wskazuje wnioskodawczyni pozostają obojętne dla sprawy zarówno na etapie orzekania jak i obecnie. Okolicznością faktyczną istotną dla sprawy jest taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Odwołanie od ww. decyzji wniosła A. S. Podniosła, że dowody dostarczone przez nią są istotne, ponieważ potwierdzają to, kiedy dokonano prac budowlanych i jak tragiczny był stan techniczny budynku. W odwołaniu podkreślono również, że pojęcie złego stanu technicznego jest pojęciem ocennym a zdjęcia oraz dokumenty z audytu pozwalają przyjąć, że stan techniczny budynku był fatalny i zagrażający osobom tam zamieszkałym. Wskazano również, że sam budynek nie został wpisany do rejestru zabytków. Same zaś prace spowodowały, że nastąpiła ewidentna poprawa estetyczna spornego budynku. Skarżąca stwierdziła, że nie kwestionuje, że nie miała zgody konserwatora zabytków, jednakże sporne prace zostały wykonane pod koniec lat 90 – tych ubiegłego wieku. Aktualnie zaś usunięcie ocieplenia spowoduje, że budynek będzie w gorszym stanie technicznym niż jest obecnie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 21 stycznia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego argumenty przedstawione przez skarżącą nie są okolicznością faktyczną istotną dla rozstrzygnięcia sprawy. Zły stan techniczny budynku nie był przedmiotem postępowania zakończonego decyzją z dnia 3 kwietnia 2018 r. Przedmiotem było samowolne wykonanie robót budowlanych w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku nr [...] położonym przy ulicy [...] na działce nr [...] w obrębie [...] w L. Argumentacja skarżącej nie odnosi się w żaden sposób do tej kwestii. Przedstawione przez stronę dokumenty nie są według organu odwoławczego istotne dla sprawy. Z protokołu przeglądu budynku nie wynika, aby budynek potrzebował natychmiastowej naprawy z uwagi na mogącą grozić katastrofę budowlaną. Protokoły z przeglądu budynku zawierają wskazania, jakie należałoby wykonać przy ewentualnym remoncie. Nie są to na tyle nowe i istotne fakty, aby mogły skutkować zmianą decyzji ostatecznej. Przedstawione przez skarżącą dokumenty potwierdzają tylko i wyłącznie zły stan techniczny budynku, który był znany organowi I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że budynek objęty jest ścisłą prawną ochroną konserwatorską w oparciu o art. 7 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami na podstawie decyzji [...] z dnia 17.12.1957 r. wpisującej do rejestru zabytków układ urbanistyczny starego miasta L. W art. 36 tej ustawy zawarty jest wymóg uzyskania pozwolenia organu konserwatorskiego przed podjęciem jakichkolwiek działań przy zabytku. Z akt sprawy wynika natomiast, że inwestor takiej zgody nie uzyskał. Z zaleceń zaś pokontrolnych wydanych przez [...] Konserwatora Zabytków z dnia 25 września 2015 wynika, że należy usunąć anteny satelitarne, semafory oraz nośniki reklamowe z elewacji oraz usunąć wykonane bez pozwolenia okna PCV oraz ocieplenie elewacji styropianem. PINB w L., rozpatrując niniejszą sprawę, uwzględniła zalecenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Skargę na ww. decyzję wywiedli skarżący, wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonym decyzjom zarzucono: - naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne i wadliwe zastosowanie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późno zm.) oraz ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2067), - naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późno zm.), w szczególności art. 7 oraz 77 k.p.a. poprzez brak dokładnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, całkowite pominięcie dowodów przedłożonych przez stronę, nie wyjaśnienie istotnych w sprawie okoliczności faktycznych w tym zaniechanie odebrania wyjaśnień przez stronę, świadków oraz ewentualnego uzupełnienia dokumentów, w celu ustalenia czasu wykonania robót przy budynku, świadomości skarżącej odnośnie do jej obowiązków wynikających z prawa budowlanego, które to naruszenia miały istotny wpływ na wadliwe i błędne zastosowanie przepisów prawa materialnego w stosunku do skarżącej, skutkujących nałożeniem na skarżącą dotkliwych z uwagi na wymiar finansowy obowiązków. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że w dniu 22 listopada 1983 r. nastąpiło nabycie lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w L. przez skarżącą oraz jej matkę. W treści aktu notarialnego sporządzonego przed Państwowym Biurem Notarialnym w L. pod nr [...] brak jest jakiejkolwiek adnotacji o ujęciu budynku wielorodzinnego, w którym położony był nabywany lokal, czy też informacji o decyzji z 1957 r. wpisującej układ urbanistyczny starego miasta do rejestru zabytków, co w konsekwencji pozbawiało skarżącą jako stronę kupującą jakiejkolwiek świadomości i wiedzy w tym zakresie, a w dalszej konsekwencji przekonania, iż w związku z tym faktem, budynek, a w tym lokal, objęty jest ochroną konserwatorską. W księdze wieczystej założonej dla nabytego mieszkania, jak i nieruchomości budynkowej, jak ustaliła skarżąca poprzez wgląd do niej, brak jest również jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego ten fakt. Świadomość taka nie mogła się także pojawić ani przed nabyciem przedmiotowego lokalu, z uwagi na działania ówczesnych władz i służb, ani po jego nabyciu. Wobec zaś braku stosownych dokumentów w księdze wieczystej dla nieruchomości w tym zakresie, wynikającego z zaniedbania przez odpowiednie organy swoich obowiązków, irracjonalne jest według skarżących przyjęcie, iż przeprowadzając prace przy budynku jak ocieplenie czy wymiana okien, w sposób celowy i świadomy postępowano niezgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony zabytków oraz prawa budowlanego. Skarżący podkreślili, że stan techniczny budynku wymagał przeprowadzenia rzeczonych prac budowlanych. Roboty te zaś zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną. Wskazali skarżący, że znaczna część robót budowlanych została wykonana do 2004 r., kiedy to nastąpiła zmiana Prawa budowlanego. Do 31 maja 2004 przed wydaniem pozwolenia na budowę nie było konieczne pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych udzielone przez wojewódzkiego konserwatora zabytków przy obiekcie nie wpisanym do rejestru zabytków, a jedynie znajdującym się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. W skardze zaznaczono również, że dopiero około 2010 r. podjęcie przez wspólnotę mieszkaniową decyzji o kapitalnym remoncie spowodowało ujawnienie, że sporny budynek podlega ochronie konserwatorskiej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył , co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U z 2018 r., poz. 2107 ze zm.). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest, podjęta w ramach trybu wznowienia postępowania administracyjnego, decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 stycznia 2019 r., którym to rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 16 listopada 2018 r. o odmowie uchylenia decyzji z dnia 3 kwietnia 2018 r. nakazującej skarżącym doprowadzić ich obiekt do stanu poprzedniego poprzez usunięcie okien PCV, drzwi balkonowych i zamontowanie stolarki drewnianej o oryginalnych gabarytach oraz usunięcie ocieplenia z elewacji budynku przy ulicy [...] na działce nr [...] w obrębie [...] w L. Na gruncie niniejszej sprawy podstawą żądania wznowienia postępowania administracyjnego był przepis art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.)., k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W orzecznictwie wskazuje się, że określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. podstawa wznowienia postępowania zachodzi wówczas, gdy zostaną spełnione łącznie trzy przesłanki. Pierwszą jest to, że ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy oraz nowe. Drugą z nich jest istnienie "nowych okoliczności faktycznych", "nowych dowodów" w dniu wydania decyzji ostatecznej, zaś trzecią przesłanką jest, że "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję. Przyjmuje się, że nie ma znaczenia, czy ujawnione okoliczności lub dowody nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotnie w wyniku zaniedbań, czy z innych powodów. Warunkiem wznowienia postępowania jest w tym przypadku jedynie to, aby nowa okoliczność, czy dowód miały istotne znaczenie dla sprawy i istniały w dniu wydania decyzji, przy czym nie były znane organowi, który wydał decyzję. Nową okolicznością istotną dla sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. może być tylko taki fakt, który mógł mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, czyli mógł spowodować, że we wznowionym postępowaniu zapadłaby co do swej istoty decyzja odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (vide: wyrok NSA z 18 czerwca 2019 r., II OSK 1671/18, dostępne w CBOSA). Podkreślić jednocześnie należy, że skoro wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji, to tym samym wykładnia przepisów określających warunki wznowienia musi być ścisła. Skuteczne powołanie się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. będzie miało więc miejsce jedynie wówczas, gdy nowe okoliczności lub dowody mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w tym sensie, że wraz z innymi okolicznościami lub dowodami powinny stać się podstawą wydania odmiennej decyzji niż ta, która zapadła poprzednio. Tę "istotność" nowych dowodów - nowych okoliczności faktycznych należy w postępowaniu wznowieniowym wykazać (por. wyrok NSA z 7 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 429/06, lex nr 348005). Nadto, trzeba też podkreślić, iż w świetle treści ww. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nowe okoliczności i dowody muszą ujawnić się po wydaniu decyzji ostatecznej. Nowe okoliczności i dowody w rozumieniu ww. przepisu to takie, które istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający nimi nie dysponował (obojętnie z jakich przyczyn). W kontekście omawianej przesłanki ważne jest bowiem to (co wymaga podkreślenia), iż nie obejmuje ona okoliczności i dowodów powstałych, czy zaistniałych po wydaniu kwestionowanej decyzji ostatecznej. Należy podkreślić, że użyty w dyspozycji art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. łącznik "lub" ("nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody") wskazuje jednoznacznie na to, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy ("nowych okoliczności faktycznych" bądź "nowych dowodów" - tzw. alternatywa zwykła) stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania, o ile równocześnie są spełnione pozostałe przesłanki prawne wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a mianowicie: po pierwsze - są one "istotne dla sprawy", po drugie - istniały w dniu wydania decyzji (nie ma przy tym znaczenia czy wcześniejsze nieujawnienie tych okoliczności lub dowodów wynikało z niewłaściwie prowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego, czy też z zamierzonego nieujawnienia ich przez stronę); oraz po trzecie - nie były znane organowi, który wydał decyzję. We wniosku inicjującym postępowanie wznowieniowe skarżący powołali się na ujawnienie nowych dowodów i okoliczności, nie znanych dotychczas organowi, a mianowicie na: - protokół przeglądu budynku z 13.08.1986 r.; - kartę przeglądu budynku z 25.09.1995 r.; - inwentaryzację zarysowań i spękań budynku z października 1996 r.; - zdjęcia z 2003 r. elewacji z istniejącym styropianem. Przedstawione przez skarżących dokumenty dotyczą stanu technicznego spornego budynku. Niewątpliwie potwierdzają one zły stan techniczny budynku w czasie sporządzania tych dokumentów. Jednakże w ocenie Sądu żaden z przedstawionych dokumentów nie stanowi nowego istotnego dowodu w sprawie ani też nie ujawnia nowej, nieznanej do tej pory organom okoliczności. Zły stan techniczny budynku niewątpliwie był znany organowi I instancji w momencie wydania decyzji z dnia 3 kwietnia 2018 r. nakazującej doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Na zakres prac budowlanych i daty ich wykonania skarżąca wskazywała zaś już w protokole z 23 września 2016 r., gdzie podała, że "remont mieszkania wykonuje sukcesywnie od ok. 20 lat w miarę posiadania środków finansowych. W latach 90-tych ub. w. zostało wykonane ocieplenie styropianem, ok. 2004 r. zamontowane drzwi balkonowe, natomiast w roku 2007-2008 zostały wstawione pozostałe okna i wykonano elewację". Z akt administracyjnych będących w posiadaniu organu wynikało zatem, że znaczna część robót budowlanych została wykonana przez skarżącą przed 2004 r. i zmianą Prawa budowlanego. Ponadto z przedłożonego obecnie protokołu przeglądu budynku faktycznie nie wynika, aby budynek potrzebował natychmiastowej naprawy z uwagi na mogącą grozić katastrofę budowlaną. Protokoły z przeglądu budynku zawierają wskazania, jakie prace należałoby wykonać przy ewentualnym remoncie. Zasadnie uznały organy, że nie są to na tyle nowe i istotne fakty, aby mogły skutkować zmianą decyzji ostatecznej. Nadmienić przy tym należy, że podstawą wydania decyzji z 3 kwietnia 2018 r. były zalecenia pokontrolne (konserwatorskie) z dnia 25 września 2015 r. [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Zalecenia obejmowały konieczność usunięcia anten satelitarnych, semaforów oraz nośników reklamowych z elewacji w terminie do dnia 30 listopada 2015 r. oraz usunięcie wykonanych bez pozwolenia okien PCV oraz ocieplenia elewacji styropianem w terminie do dnia 31 marca 2016 r. Organ I instancji wydając decyzję z dnia 3 kwietnia 2018 r. nakazującą doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego oparł się całkowicie na zaprezentowanych zaleceniach Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Wskazać należy, że wspomniane zalecenia pokontrolne stanowią inną czynność z zakresu administracji publicznej i mogły być przez skarżących zaskarżone. Nie skorzystali oni jednak z tej możliwości. Ponadto zarzuty merytoryczne co do decyzji z dnia 3 kwietnia 2018 r. byłyby weryfikowane przez organ odwoławczy, gdyby skarżący skutecznie wnieśli odwołanie od tej decyzji. Uczynili oni to jednak z uchybieniem terminu. Natomiast w niniejszym postępowaniu Sąd mógł badać jedynie to, czy zaistniała w sprawie przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a więc czy wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak już wskazano przedstawiona przez skarżących dokumentacja nie zawiera takich nowych dowodów ani też nie ujawnia nieznanych wcześniej okoliczności istotnych dla sprawy. Innymi słowy przedstawione materiały nie wnoszą niczego istotnego dla niniejszego postępowania w przedmiocie wznowienia. Niezasadny jest zatem zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędne i wadliwe zastosowanie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zarzuty oraz przedstawiona argumentacja prawna w znacznej mierze odnoszą się do decyzji organu I instancji z dnia 3 kwietnia 2018 r. Sąd dostrzega, że w tej decyzji organ nie zawarł wyczerpującego uzasadnienia, nie wskazując na przykład według jakiego stanu prawnego dokonał oceny wykonanych prac budowlanych, ani tego jaką reglamentacją prawną należy je objąć. Organ odwołał się jedynie lakonicznie do zaleceń Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Jednak, jak już wskazano, w przedmiotowym postępowaniu Sąd nie był władny oceniać legalności decyzji z dnia 3 kwietnia 2018 r. Natomiast skarżący mogą rozważyć czy wskazana decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a w związku z tym czy nie należy wystąpić w ramach trybu stwierdzenia nieważności, z wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności. Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, podjęte w ramach wznowienia postępowania administracyjnego, zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na stwierdzenie braku zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.. Ponadto w decyzjach wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. Nie może być zatem mowy o naruszeniu wskazanych w skardze przepisów procesowych. W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.