II SA/Ol 239/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia NSA Janina Kosowska Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi I.D. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie prowadzenia robót budowlanych oddala skargę Decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: WINB, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako: k.p.a.) oraz art. 83 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w "[...]" (dalej jako PINB) z dnia ‘[...]" znak: ‘[...]", orzekającej o odmowie uchylenia decyzji PINB z dnia "[..]" zatwierdzającej projekt zamienny "Budynek mieszkalny jednorodzinny" w miejscowości "[...]" przy ‘[...]", na dz. ‘[..]", oraz wznawiającej roboty budowlane na obiekcie, wydanej z naruszeniem art. 145 § 4 k.p.a., gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zakwestionowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w "[...]" postanowieniem z dnia "[...]", na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., na wniosek A. S., wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia "[...]" w sprawie prowadzenia robót budowlanych przez I. D. związanych z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego w miejscowości "[...]" przy "[...]" gm. ‘[...]", prowadzonych na podstawie decyzji pozwolenia na budowę nr "[...]" z dnia "[...]", w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w w/w pozwoleniu na budowę. Następnie PINB decyzją z dnia "[...]" odmówił uchylenia decyzji PINB z dnia "[...]" zatwierdzającej projekt zamienny "Budynek mieszkalny jednorodzinny" w miejscowości "[...]" przy "[...]" na dz. ‘[..]" oraz wznawiającej roboty budowlane na obiekcie, gdyż nie stwierdził podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia "[...]" uchylił w/w decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji wskazując, że istnienie podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. uznanie, że skarżący winien być stroną w sprawie powinno co do zasady skutkować wydaniem decyzji z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. decyzji uchylającej dotychczasową decyzję i na nowo rozstrzygającej o istocie sprawy, chyba że organ stwierdza, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 k.p.a.), wówczas prawidłową formą rozstrzygnięcia jest decyzja przewidziana w art. 151 § 2 k.p.a. Następnie organ I instancji decyzją z dnia ‘[...]", na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji PINB z dnia ‘[...]" zatwierdzającej projekt zamienny "Budynek mieszkalny jednorodzinny" w miejscowości "[...]" przy ‘[...]" na dz. "[...]" oraz wznawiającej roboty budowlane na obiekcie, wydanej z naruszeniem art. 145 § 4 k.p.a., gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W odwołaniu od powyższej decyzji A. S. wniosła o jej uchylenie. Podniosła, że decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego, organ nie odniósł się do wskazań dotyczących wadliwości projektu zagospodarowania działki w kwestii dotyczącej braku rozwiązań spływu wód opadowych. Ponadto, decyzja została wydana z naruszeniem zasad postępowania. W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej z dnia "[...]", przytaczając treść art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 107 § 3 k.p.a., 145 k.p.a., 146 k.p.a. i 151 k.p.a., WINB wskazał, że istnienie podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. uznanie, że skarżąca powinna być stroną w sprawie powinno co do zasady skutkować podjęciem decyzji z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. decyzji uchylającej dotychczasową decyzję i na nowo rozstrzygającej o istocie sprawy, chyba że organ stwierdza, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 k.p.a.), wówczas prawidłową formą rozstrzygnięcia jest decyzja przewidziana w art. 151 § 2 k.p.a. Takie rozstrzygnięcie wydał organ I instancji w mniejszej sprawie. W ramach prowadzonego postępowania wznowieniowego, stanowisko organu I instancji sprowadziło się jedynie do stwierdzenia: "iż sporządzony projekt zamienny jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy jednorodzinnej we wsi "[...]", gm. ‘[...]" oraz wykonany zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zmianami)"; "udział Pani A. S. w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia "[...]" nie miałby żadnego wpływu na sposób i tryb prowadzonego postępowania oraz na jego rozstrzygnięcie". WINB stwierdził, że powyższe ustalenia należało uznać za niepełne, a badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji należało uznać, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, którego charakter miał istotny wpływ na wynik sprawy. Sprawa objęta przedmiotowym postępowaniem nie została bowiem wyjaśniona w sposób wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Skoro bowiem istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego i nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygnięta, to każdorazowo rozważyć należy, czy w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego istnieją podstawy do uchylenia wadliwej decyzji ostatecznej, czy też zasadne jest wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. WINB podniósł, że przesłanka wynikająca z art. 146 § 2 k.p.a. zakłada, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że pomimo usunięcia tych wad, treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. W tym wypadku nie uchyla się więc zaskarżonej decyzji, jednak w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 k.p.a. należy wykazać, jakiego naruszenia prawa procesowego dopuścił się organ administracji w poprzednim postępowaniu oraz, że naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Innymi słowy organ winien wykazać, że gdyby nawet uchylił zaskarżoną decyzję z powodów procesowych, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, to podjęte nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym, które jest zgodne z prawem materialnym. W szczególności z zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ I instancji w jakikolwiek sposób wyjaśnił kwestię podnoszoną przez skarżącą, tj. wadliwość projektu zagospodarowania działki w kwestii dotyczącej braku rozwiązań spływu wód opadowych. Braki w powyższym zakresie stanowiły naruszenie przepisów postępowania dotyczące dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, Organ I instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy winien był w sposób szczególnie wnikliwy zbadać kwestie podnoszone w odwołaniu. Dopiero bowiem po wyczerpującym jej wyjaśnieniu będzie mógł podjąć odpowiednie rozstrzygnięcie kończące przedmiotowe postępowanie wznowieniowe. Nie czyniąc tego organ spowodował, że nie sposób przyjąć aby zakres ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji dawał podstawy do zastosowania art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a., albowiem nie zostało dostatecznie wykazane przez organ, że w wyniku wznowienia postępowania mogła zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Powyższe naruszenia przepisów postępowania mogły mieć zatem niewątpliwie istotny wpływ na wynik tej sprawy. Skargę na decyzję WINB wywiodła do tut. Sądu I. D. żądając jej uchylenia oraz utrzymania w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji. Podniosła, że decyzja organu odwoławczego zawiera wady i powinna być uchylona ponieważ w trakcie jej wydawania inspekcja skupiła się wyłącznie na uznaniu woli A. S., a całkowicie pominięto wynikający z art. 28 k.p.a. interes prawny skarżącej. Decyzja organu I instancji jest spójna, logiczna i zgodna z prawem. Dodała, że woda z rynien na jej posesji nigdy nie spływała w kierunku posesji A. S., a podtopienia były spowodowane nagromadzeniem się wody na drodze gminnej. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, chyba że przepisy stanowią inaczej. Sprawując tak rozumianą kontrolę sądy administracyjne badają, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, stosując środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 817, dalej jako: p.p.s.a.) uchylenie zaskarżonego aktu następuje w sytuacji, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c). Dodać należy, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Stosując opisane powyżej kryteria oceny Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Dla wyjaśnienia przyczyn rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd nieodzowne jest odniesienie się do treści przepisów prawa stanowiących podstawę kwestionowanego rozstrzygnięcia. Na wstępie podkreślenia wymaga, iż postępowanie zakończone wydaniem skarżonej decyzji prowadzone było w trybie wznowienia postępowania, czyli nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego służącym weryfikacji decyzji ostatecznych w administracyjnym toku instancji. W myśl art. 16 § 1 k.p.a., decyzje od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Jak stanowi jednoznacznie art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli, zachodzą określone w nim przesłanki, m.in. gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4). Nadto przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego określają również art. 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że na skutek pisma (wniosku) A. S. z dnia 3 lutego 2015 r. PINB postanowieniem z dnia "[...]", na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu z dnia "[...]". W uzasadnieniu organ wskazał, że przyczynę wznowienia stanowią okoliczności zawarte we wniosku, tj. oświadczenie, że A. S. bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu. W myśl w art. 147 k.p.a., wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, jednak wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 (tak jak w niniejszej sprawie) następuje tylko na wniosek strony. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2). Organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji (art. 150 § 1 k.p.a.). Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.), a postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania wszczyna pierwszą fazę postępowania wznowieniowego mającego na celu ustalenie czy przesłanki do jego wznowienia rzeczywiście istnieją. W drugim, właściwym etapie postępowania wznowieniowego, w razie stwierdzenia przesłanek wznowienia, przeprowadza się także postępowanie wyjaśniające w celu rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania organ bada więc czy postępowanie w którym zapadła decyzja ostateczna było dotknięte którąś z wad wymienionych w art. 145 § 1, 145a § 1 lub 145b § 2 k.p.a., a następnie przeprowadza postępowanie wyjaśniające mające na celu rozpoznanie sprawy rozstrzygniętej ostateczną decyzją administracyjną. Faktycznie więc postanowienie wydane na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. wszczyna postępowanie w sprawie wznowienia, jednak nie przesądza o stwierdzeniu podstaw wznowienia. Do stwierdzenia tych podstaw bądź też stwierdzenia ich braku dochodzi dopiero w wyniku wydania jednego z rozstrzygnięć wskazanych w art. 151 § 1 k.p.a., na podstawie którego organ po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Jednocześnie ustawodawca w art. 146 k.p.a. zastrzegł negatywne przesłanki uchylenia decyzji ostatecznej, mimo zaistnienia przesłanek wznowieniowych. Tak więc uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat (§ 1). Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (§ 2). W art. 151 § 2 k.p.a. zawarto zastrzeżenie, że w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a., organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Z powyższego wynika, że we wznowionym postępowaniu, w zależności od okoliczności sprawy, organ może wydać wyłącznie rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 151 § 1 lub § 2 k.p.a. Może on więc albo odmówić uchylenia decyzji gdy stwierdzi brak przesłanek do wznowienia lub może uchylić decyzję dotychczasową, orzekając jednocześnie co do istoty sprawy, jeżeli stwierdzi wystąpienie przesłanek wznowieniowych przy jednoczesnym braku przesłanek negatywnych z art. 146 k.p.a., lub też w sytuacji, gdy stwierdzi wystąpienie przesłanek do wznowienia postępowania przy jednoczesnym wystąpieniu przesłanek negatywnych z art. 146 K.p.a., wydać decyzję w której stwierdza, że decyzja będąca przedmiotem postępowania wznowieniowego została wydana z naruszeniem prawa i wskazać konkretne okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Przenosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że odmawiając przyznania skarżącej statusu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę i podejmując rozstrzygnięcie przewidziane w art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. organ nie rozpoznał na nowo sprawy administracyjnej w pełnym zakresie z udziałem skarżącej i nie wykazał, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ I instancji w ramach prowadzonego postępowania wznowieniowego przyjął wyłącznie, że sporządzony projekt zamienny jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy jednorodzinnej we wsi "[...]", gm. "[...]" oraz wykonany zgodnie z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dodatkowo WINB podniósł, że z zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ I instancji w jakikolwiek sposób wyjaśnił kwestię podnoszoną przez skarżącą, tj. wadliwość projektu zagospodarowania działki w kwestii dotyczącej braku rozwiązań spływu wód opadowych. W powyższym zakresie organ I instancji nie poczynił jednak jakichkolwiek ustaleń faktycznych, ani szczegółowej analizy, co czyni prezentowane tezy całkowicie gołosłownymi, a w konsekwencji nie poddającymi się weryfikacji. Zatem decyzja kasacyjna, podjęta na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. upoważniającego organ wyższej instancji do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia WINB , jest – co do zasady – zgodna z prawem, jako, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postepowania (art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a.), a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy (powyżej zdiagnozowany) ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ winien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (zd. 2 w/w artykułu). Sąd nie będąc wiązany zarzutami skargi, z urzędu dostrzega, że WINB nie wskazał wszystkich okoliczności, jakie PINB winien poddać ocenie przed rozstrzygnięciem sprawy na podstawie art. 151 k.p.a. Przede wszystkim organ I instancji nie wyjaśnił i zbadał sprawy w kontekście właściwych przepisów Prawa budowlanego. Otóż art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Wszystkie okoliczności objęte dyspozycja powyższego przepisu (a nie tylko te wskazane przez WINB w skarżonym rozstrzygnięciu) powinny być poddane badaniu w postępowaniu po wznowieniu postępowania, a ich rezultat winien znaleźć wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uznać zatem należało, że postępowanie przeprowadzone przez PINB w niniejszej sprawie istotnie naruszyło dyspozycję art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., a decyzja wydana w jego wyniku nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 107 § 1 k.p.a. W konsekwencji organ naruszył również art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. nie wykazując jednoznacznie, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Rozstrzygnięcie w tej mierze jest co najmniej przedwczesne. Abstrahując od powyższego, tj. (nie)zasadności oparcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. nie sposób nie dostrzec specyficznej konstrukcji orzeczenia statuowanego przez przywołany art. 151 § 2 k.p.a. W sytuacji bowiem, gdy organ stwierdzi podstawy do wznowienia postępowania (czyli jego kwalifikowaną wadę), ale w wyniku wznowionego i prowadzonego ponownie co do istoty sprawy postępowania zapaść miałaby decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej, organ nie wydaje rozstrzygnięcia ograniczającego się do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej, jak to uczynił w sprawie organ I instancji. Obowiązany jest on bowiem wydać decyzję, w której stwierdzi wydanie decyzji dotychczasowej z naruszeniem prawa oraz wskaże w rozstrzygnięciu okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (tak też NSA w wyroku z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. II OSK 1773/13). Decyzja PINB z dnia "[..]" nie dochowuje powyższej dyspozycji, brak również dowodu, aby WINB miał tę okoliczność na uwadze podejmując skarżone orzeczenie. W rezultacie powyższego orzekające w sprawie organy podjęły rozstrzygnięcie nie przewidziane przez Kpa, a w każdym razie niepełne w rozumieniu komentowanego przepisu. Rzeczona okoliczność sama w sobie, niezależnie od potencjalnej zasadności oparcia orzeczenia w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., uzasadniałoby kasacyjne rozstrzygnięcie w sprawie, jako, że uniemożliwiałaby WINB zreferowanie decyzji PINB, skoro w wytworzonej sytuacji procesowej odmienność (częściowa, acz wielce znacząca) przedmiotu rozstrzygnięć obu organów narażałaby decyzję organu wyższej instancji w istocie na podjętą w jednoinstancyjnym postepowaniu. Reasumując, zdaniem Sądu, organ odwoławczy podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes strony. Nadto w oparciu o całokształt materiału dowodowego wydał kwestionowane przez stronę rozstrzygnięcie (art. 7 k.p.a., art.77 § 1 k.p.a. i art.80 k.p.a.), które w realiach dowodowych sprawy (właściwie niedostatku postepowania pierwszo-instancyjnego) było uzasadnione w rozumieniu art. 138 § 2 k.p.a. Natomiast ponownie rozpoznając sprawę orzekające organy będą zobowiązane wziąć pod uwagę wyrażone w niniejszym wyroku poglądy Sądu. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.