II SA/Ol 241/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędzia WSA Hanna Raszkowska Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym - oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie administracyjnych akt sprawy wynika, że w dniu "[...]" na przejściu granicznym w "[...]" funkcjonariusze celni OC przeprowadzili kontrolę dokumentów - w ramach kontroli transportu drogowego - w autokarze m-ki "[...]" nr rej. "[...]", którym dokonywano przewozu osób na regularnej linii autobusowej: "[...]" – "[...]". Kierowca kontrolowanego autobusu przedstawił wypis z licencji nr "[...]" oraz wypis Nr "[...]" z zezwolenia Nr "[...]" na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym oraz rozkład jazdy na w/w linii, który stanowił załącznik do przedstawionego zezwolenia. Przedstawione dokumenty wystawione były na firmę: Spółka "A" z siedzibą w "[...]". Natomiast dowód rejestracyjny pojazdu został wystawiony na nazwisko A. S., co wskazywało, że autokar nie był własnością firmy, która widniała w licencji. W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie wobec właściciela pojazdu w sprawie wykonywania przewozu drogowego osób z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym jednocześnie wzywając go do złożenia pisemnego oświadczenia zawierającego informację o przeniesieniu praw własności do kontrolowanego pojazdu, złożenia posiadanych dokumentów uprawniających do wykorzystania autokaru w międzynarodowym zarobkowym przewozie osób w dniu "[...]" oraz dostarczenia dokumentów dotyczących prowadzonej firmy. A. S. w swoich wyjaśnieniach wskazał, że w dniu "[...]" autokar m-ki "[...]" o nr rej. "[...]" wykonywał przejazd na trasie "[...]" – "[...]" na podstawie zlecenia wyjazdu udzielonego przez Spółkę "A", na co przedstawił zlecenie wyjazdu. Jednocześnie oświadczył, że autokar stanowi własność Przedsiębiorstwa A. S. oraz przedłożył kopię wypisu z licencji nr "[...]". Decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Celnego, działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.), art. 42 ust. 1w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 1a oraz art. 5 ust. 1, art. 92 ust. 1 i ust. 4, art. 93 ust. 1, 1a, 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2007r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej jako: u.t.d.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr "[...]" z dnia "[...]", nałożył karę pieniężną w wysokości 6500 zł na Przedsiębiorstwo A.S. z tytułu wykonywania transportu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego wypisu z licencji i wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. W motywach uzasadnienia wskazał, iż w toku postępowania ustalono, że aktem notarialnym z dnia "[...]" A. S. sprzedał wszystkie swoje udziały w firmie Spółce "A" zachowując, jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, prawo do korzystania z nazwy Przedsiębiorstwo A.S. w zakresie uzgodnionym ze spółką, przejął do prowadzenia międzynarodową linię autobusową na trasie "[...]" – "[...]" – "[...]", a także nabył od spółki kontrolowany autobus. Ponadto wskazał, iż z oświadczenia prezesa spółki P. I. wynika, że od dnia 1 lipca 2007r. Spółka "A" nie korzystała z autobusu m-ki "[...]" nr rej. "[...]", a obsługę linii "[...]" – "[...]" A. S. miał wykonywać pod nazwą własnej firmy na podstawie własnej licencji i zezwolenia uzyskanego na swoją firmę. Zatem, jak podniósł, wobec zbycia w dniu "[...]" udziałów w firmie Spółka "A" A. S. utracił prawo do posługiwania się dokumentami należącymi do spółki. Dlatego też w dniu kontroli kierowca obsługujący międzynarodową linię regularną powinien okazać licencję oraz zezwolenie wystawione na firmę Przedsiębiorstwo A. S., czego nie uczynił. Odwołanie od tej decyzji wniósł właściciel Przedsiębiorstwa A. S. żądając jej uchylenia w całości, jak też umorzenia postępowania. Uzasadniając odwołanie podniósł, iż zgodnie z § 1 umowy o zarządzanie z dnia "[...]" Spółka "A" powierzyła dla Przedsiębiorstwa A. S. obowiązki związane m.in. z bieżącym zarządzaniem spółką oraz upoważniła zarządcę do osiągania celów spółki, w tym do bieżącego zarządzania posiadanymi autokarami. Z powyższego wynika, jak wskazał, iż zarządca jest uprawniony do dysponowania zezwoleniem Nr "[...]", jak również posiadania wypisu z licencji. Wyjaśnił, iż działając w ramach obowiązującej umowy i wykonując obowiązki powierzone przez Spółkę "A" zlecił kierowcy jednorazowy wyjazd na dzień "[...]" relacji "[...]" – "[...]". Kierowca był zatem uprawniony do posługiwania się wypisem Nr "[...]" z zezwolenia Nr "[...]" na podstawie art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. Prawo przewozowe. Podniósł również, iż art. 5 ustawy Prawo przewozowe dopuszcza bez ograniczeń powierzenie wykonywania przewozu innemu przewoźnikowi, a przekazanie zezwolenia przewoźnikowi wykonującemu przewóz na podstawie tego artykułu nie jest odstąpieniem zezwolenia osobie trzeciej skutkującym zgodnie z art. 24 ust. 4 pkt 4 u.t.d. cofnięciem zezwolenia. Wskazał, iż uregulowanie zawarte w ustawie o transporcie drogowym zezwala na powierzenie wykonania konkretnego transportu innemu przewoźnikowi i przekazanie mu zezwolenia, gdyż w przeciwnym wypadku, gdyby ustawodawca chciał zawęzić możliwość powierzenia wykonania transportu innemu przewoźnikowi, to inaczej zredagowałby treść art. 24 ust. 4 pkt 4 u.t.d. W tej sytuacji przewóz wykonywany w dniu "[...]" był dopuszczalny i zgodny z prawem. Decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", po rozpatrzeniu odwołania A. S., Dyrektor Izby Celnej utrzymał zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Jako podstawę prawną orzeczenia wskazał art. 138 § 1 k.p.a. oraz art. art. 5 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i ust. 4, art. 93 ust. 1 i 3 u.t.d. Motywując orzeczenie podniósł, iż w materiale dowodowym sprawy znajduje się oświadczenie Prezesa Spółki "A", z którego wynika, że spółka nie zlecała A. S. dokonywania przewozów, a każde zlecenie przewozu musiało mieć akceptację prezesa spółki. Nadto, prezes oświadczył, że umowa z dnia "[...]", na którą powołuje się A. S., stosowana była w wąskim zakresie i ograniczała się wyłącznie do doradztwa, obsługi kadrowej i prawnej. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż w jego ocenie "umowa o zarządzanie" upoważniała zarządcę do bieżącego zarządzania autokarami spółki oraz maksymalnego wykorzystania posiadanych zezwoleń w stosunku do spółki. Natomiast przewóz będący przedmiotem niniejszego postępowania wykonywany był autokarem należącym do firmy skarżącego i na jego rzecz. W tej sytuacji oczywistym jest, że uprawnienia wynikające z "umowy o zarządzanie" swoim zakresem nie obejmowały zlecenia przewozu z dnia "[...]". Dodał również, iż rzeczony przejazd odbywał się z naruszeniem obowiązków i warunków wynikających z powołanych przepisów u.t.d. - bez posiadania w pojeździe wypisu z licencji wymaganego przepisem art. 5 ust. 1 u.t.d. oraz bez zezwolenia wymaganego art. 18 ust. 1 u.t.d., co uzasadniało obciążenie przewoźnika karą pieniężną. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie A. S. żądając jej uchylenia w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 oraz art. 79 § 2 k.p.a. wyrażające się błędnym ustaleniem stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż skarżący nie był uprawniony do zlecenia jednorazowego wyjazdu na linii "[...]" – "[...]"; naruszenie art. 7 w zw. z art. 15 k.p.a. wyrażające się w naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego poprzez nie przeprowadzenie przez organ II instancji ponownego merytorycznego postępowania ograniczając je jedynie do kontroli decyzji organu I instancji, co doprowadziło do nie ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego w sprawie; naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. wyrażające się w przeprowadzeniu niepełnego postępowania dowodowego, co doprowadziło do nie ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego w sprawie; naruszenie art. 8 i 11 w zw. z art. 107 k.p.a. wyrażające się w sporządzeniu przez organ II instancji ogólnikowego uzasadnienia do zaskarżonej decyzji, które nie przedstawia w sposób dostateczny zasadniczych powodów rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi przytoczył argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wskazał ponadto, iż nie polega na prawdzie przyjęte w ustaleniach faktycznych organu odwoławczego twierdzenie prezesa spółki P. I., że umowa o zarządzanie stosowana była w wąskim zakresie. Twierdzenie to bowiem nie znajduje potwierdzenia zarówno w treści umowy, jak też w ustnych ustaleniach stron poprzedzających podpisanie umowy sprzedaży udziałów należących do skarżącego. Również, zgodnie z § 2 umowy, skarżący został upoważniony m. in. do maksymalnego wykorzystania posiadanych zezwoleń liniowych na linie międzynarodowe i inne linie, wobec czego w zakresie umowy mieści się również dysponowanie zezwoleniem na linii "[...]" – "[...]". Ponadto twierdzenie organu, że umowa o zarządzaniu upoważniała do zarządzania aktywami spółki wyłącznie na jej rzecz nie znajduje potwierdzenia w jej treści i stanowi jej nadinterpretację – wskazuje na to ustna umowa z nabywcą udziałów w spółce i fakt pozostawienia zezwolenia przez zarząd spółki, a następnie jej prezesa, w dyspozycji skarżącego. Wskazał również, iż w sprawie organ II instancji ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że skarżący wykonywał przewóz z naruszeniem przepisów ustawy, dał wiarę wyjaśnieniom prezesa spółki zupełnie nie odnosząc się do woli stron umowy i nie podjął czynności zmierzających do jej ustalenia w związku z powstałymi wątpliwościami co do jej wykładni. Nadto organ nie wskazał skąd wywiódł, iż prawo do dysponowania zezwoleniami należącymi do spółki ma następować jedynie w stosunku do spółki, gdyż treść umowy na to nie wskazuje. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację prawną zawartą w zaskarżonej decyzji. Wskazał również, iż bezpodstawne są twierdzenia skarżącego, wskazujące, że wyjaśnienia złożone przez prezesa spółki nie zasługują na danie im wiary bowiem tworzą logiczną całość i znajdują potwierdzenie w załączonych dokumentach, a ustne ustalenia poczynione pomiędzy skarżącym a nabywcą jego udziałów nie mają mocy wiążącej dla organu. Wskazał, iż w sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 5 ustawy Prawo przewozowe bowiem przewoźnik posiadający stosowne zezwolenie nie mógł powierzyć przewozu, gdyż takiego przewozu nie prowadził. Ponadto wskazany przepis mówi o wykonaniu, a nie jak twierdzi skarżący o wykonywaniu przewozu. Wykonanie przewozu w oparciu o zezwolenie udzielone innemu przewoźnikowi, czyli bez zezwolenia wydanego dla realizującego przewóz regularny, możliwe jest wyłącznie w sytuacjach szczególnych i musi mieć charakter pojedynczy i incydentalny. Podniósł również, że w sprawie został poprawnie i wyczerpująco zebrany materiał dowodowy oraz dokładnie wyjaśniony stan faktyczny sprawy, a uzasadnienie kwestionowanej decyzji zawiera wskazanie faktów i dowodów, które legły u podstaw jej wydania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga A. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo A. S. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia "[...]" nie naruszają prawa. W sprawie bezspornym jest, że w dniu "[...]" na przejściu granicznym w "[...]" funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę dokumentów w autokarze m-ki "[...]" nr rej. "[...]", którym dokonywano przewozu osób na regularnej linii autobusowej: "[...]" – "[...]". Poza sporem pozostaje również okoliczność, iż kierowca kontrolowanego autobusu, będącego własnością skarżącego, przedstawił dokumenty - wypis z licencji nr "[...]" oraz wypis Nr "[...]" z zezwolenia Nr "[...]" na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym, który stanowił załącznik do przedstawionego zezwolenia - wystawione na firmę Spółkę "A" z siedzibą w "[...]". Zatem zarówno wypis z licencji jak i wypis z zezwolenia okazany przez kierowcę podczas kontroli nie był wystawiony na przedsiębiorcę dokonującego przewozu w dniu kontroli, tj. Przedsiębiorstwo A. S. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.t.d. wykonywanie międzynarodowego regularnego przewozu osób wymaga uzyskania zezwolenia wydanego przez ministra właściwego do spraw transportu. Art. 5 ust. 1 u.t.d. stanowi, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Stosownie do art. 87 ust. 3 u.t.d. przedsiębiorca lub podmiot wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty. Z kolei ust. 1 cytowanego artykułu nakłada na kierowcę pojazdu samochodowego obowiązek posiadania przy sobie i okazywania na żądanie uprawnionego organu kontroli, dokumentów określonych w ustawie, między innymi wypisu z licencji, a przy wykonywaniu przewozów regularnych odpowiedniego zezwolenia. Jak wyżej wskazano kierowca okazał do kontroli dokumenty, które nie były wystawione na przedsiębiorcę dokonującego przewozu. Art. 92 ust. 1 u.t.d. wskazuje, że karze podlega ten, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym, w ustalonej wyżej sytuacji dotyczącej wykonywania transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia i wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Wykaz naruszeń i obowiązków oraz wysokość kary pieniężnej za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. L.p. 2.1 załącznika stanowi, że wysokość kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia wynosi 6000 zł, natomiast L.p.1.7 tego załącznika stanowi, że wysokość kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (skarżący posiada wydaną na Przedsiębiorstwo licencję Nr "[...]" na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem) wynosi 500 zł. Powyższe przepisy obligowały zatem organ administracji do wydania decyzji o nałożeniu na przedsiębiorcę dokonującego przewozu kary w wysokości 6500 zł. Kwestią zasadniczą w realiach niniejszej sprawy jest ustalenie czy skarżący, nie posiadający wydanych na siebie, a korzystający z wydanych na inny podmiot, zezwolenia i licencji mógł zlecić i zrealizować przewóz. Strona skarżąca podnosi, przytaczając treść przepisu art. 5 ustawy Prawo przewozowe w zw. z art. 24 ust. 4 pkt 4 u.t.d., iż taki przewóz jest dopuszczalny. Z kolei organ w odpowiedzi na skargę wskazuje, iż dopuszczalne jest wykonanie przewozu w oparciu o zezwolenie wydane innemu przewoźnikowi, przy czym przewóz ten może mieć miejsce wyłącznie w sytuacjach szczególnych i musi mieć charakter pojedynczy i incydentalny, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Przepis art. 5 ustawy Prawo przewozowe stanowi o możliwości powierzenia przez przewoźnika wykonania przewozu innym przewoźnikom na całej przestrzeni przewozu lub jej części. Ogólne sformułowanie zamieszczone w tym przepisie pozwala przyjąć, iż jest dopuszczalne powierzanie wykonania przewozu innemu przewoźnikowi. Z przepisu tego nie wynika jednakże, jak twierdzi organ, by powierzenie przewozu miało mieć charakter jednorazowy. Również w wyroku z dnia 8 sierpnia 2007r. (sygn. I OSK 1237/06) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał m. in., że: "art. 5 Prawa przewozowego dopuszcza wielokrotne powierzenie przewozu innemu przewoźnikowi, jednakże okoliczności tej nie można utożsamiać ze stałym powierzeniem przewozów. Czym innym jest bowiem wykonywanie powierzonego przewozu w ramach danego zezwolenia na podstawie odrębnego zlecenia, a czym innym prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie regularnych przewozów". W świetle powyższego nietrafne jest zawarte w odpowiedzi na skargę stanowisko organu kwestionujące możliwość dokonywania przewozów przez skarżącego. Jednakże powyższa okoliczność, przy uwzględnieniu całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy kopii aktu notarialnego z dnia "[...]" dotyczącego sprzedaży udziałów i oświadczeniu o poddaniu się egzekucji wynika, iż A. S. sprzedał wszystkie swoje udziały w Spółce "A". Zgodnie z § 5 ust. 1 tego aktu nastąpił podział dotychczas prowadzonych przez spółkę linii autobusowych pomiędzy spółkę i A. S., w wyniku którego skarżący przejął do prowadzenia międzynarodową linię "[...]" – "[...]" – "[...]". Zarówno we wskazanym wyżej akcie notarialnym, jak i zawartym tego samego dnia, tj. "[...]" porozumieniu określono, że A. S. zachowuje prawo do realizacji przewozów autokarowych na linii międzynarodowej "[...]" – "[...]". Zauważyć należy, iż ani z treści aktu notarialnego, ani z treści porozumienia nie wynika, że skarżący, po sprzedaży swoich udziałów, mógł korzystać z zezwolenia na przewozy i licencji wydanych na rzecz spółki. Powyższą okoliczność potwierdzają zeznania, przesłuchanego w charakterze świadka, prezesa spółki (k. 59 akt administracyjnych). Zeznał on, że obsługę linii "[...]" – "[...]" A. S. miał wykonywać pod nazwą własnej firmy na podstawie licencji i zezwoleń uzyskanych na swoją firmę. Zeznał również, że w chwili sprzedaży spółki nie nastąpiło oficjalne rozliczenie byłego właściciela z pieczęci i dokumentów dotyczących przewozów wystawionych na spółkę ponieważ, wobec zaprzestania realizowania połączenia do "[...]", nie były one spółce potrzebne. Logiczną rzeczą było, jak wskazał, że A. S. wykonujący własne przewozy powinien posiadać dokumenty wystawione na jego firmę. Ponadto władze spółki nie wiedziały, że skarżący przedstawia podczas kontroli na przejściu granicznym dokumenty wystawione na spółkę. Fakt zaprzestania realizowania przewozów na linii "[...]" – "[...]" potwierdza ponadto pismo (k. 61 akt administracyjnych) Spółki "A" do Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego Ministerstwa Transportu, którym spółka informuje, że od dnia 1 lipca 2007r. zaprzestała realizacji przewozów na tej linii i nie przewiduje ich ponownego uruchomienia. Trzeba również wskazać, iż prezes spółki w oświadczeniu z dnia 22 sierpnia 2007r. (k. 8 akt administracyjnych) podał, że autobus m-ki "[...]" nr rej. "[...]" został w dniu 30 maja 2007r. sprzedany do Przedsiębiorstwa A. S. i od dnia 1 lipca 2007r. spółka z przedmiotowego autobusu nie korzystała. Zeznał także do protokołu, iż spółka nie wiedziała, że A. S. przedstawia zlecenia wyjazdu bowiem kopie tych dokumentów do spółki nie docierały, a spółka nie mogła wystawiać tych zleceń ponieważ dotyczą linii autobusowej, która zgodnie z aktem notarialnym nie jest przez spółkę obsługiwana. Mając na względzie powyżej wskazane okoliczności, w ocenie Sądu zlecenie przewozu przez A. S. nie było możliwe, bowiem w dniu "[...]" spółka przewozu na linii "[...]" – "[...]" już nie wykonywała. W tej sytuacji pozostaje bez znaczenia czy skarżący w tej dacie nadal zarządzał spółką na podstawie umowy z dnia "[...]" i jaki był zakres jego umocowania. Zdaniem Sądu skarżący w żaden sposób nie podważył powyżej wskazanych dowodów, a jego odmienne wyjaśnienia nie zasługują na uwzględnienie. Nie można zatem uznać, że skarżący w dniu "[...]" przewoził swoim autobusem pasażerów na zlecenie spółki bowiem w tym dniu spółka przewozów na tej linii już nie realizowała. Konkludując, Sąd uznał, iż argumenty użyte przez skarżącego zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i przedstawione w skardze, nie mogą być uwzględnione. W ocenie Sądu organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zapewniły skarżącemu udział w postępowaniu i zapoznanie się z materiałami sprawy (art. 10 k.p.a.) oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Organ odwoławczy, jak i organ I instancji, nie dopuściły się obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem organy te oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny, a uzasadnienia kwestionowanych aktów zawierają wskazanie faktów i dowodów, które legły u podstaw ich wydania (art. 107 § 3 k.p.a.). W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił. ----------------------- 9