II SA/Ol 245/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 maja 2023 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie na rzecz skarżącego kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Prezydent (organ I instancji) decyzją z 23 września 2022 r. skierował D. S. (skarżący, strona) na badania lekarskie przeprowadzane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych przez niego uprawnień do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu podano, że 15 lutego 2022 r. do Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta wpłynęło pismo z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy informujące, że w toku przeprowadzonych przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy badań lekarskich dotyczących strony, badający lekarze powzięli uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości stanu zdrowia tej osoby. Wyjaśniono, że w toku postępowania organ zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy o potwierdzenie zasadności skierowania strony na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami i w odpowiedzi na to pismo Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wyjaśnił, że u pacjenta stwierdzono zespół zależności alkoholowej lub nadużywanie alkoholu. Od decyzji organu I instancji skarżący wniósł odwołanie kwestionując zasadność skierowania na badania lekarskie i zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (Kolegium, organ odwoławczy) decyzją z 19 stycznia 2023 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium podniosło, że w sprawie organ I instancji w sposób prawidłowy dokonał oceny istniejących przesłanek do skierowania skarżącego na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Konieczność przeprowadzenia stosownego specjalistycznego badania lekarskiego uzasadnia załączone do akt sprawy pismo z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z 10 lutego 2022 r. informujące, że w toku przeprowadzonych przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy badań lekarskich skarżącego badający lekarze powzięli uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości jego stanu zdrowia. Wskazano, że w toku przeprowadzanych badań na podstawie art. 229 Kodeksu pracy orzeczono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na stanowisku służbowym, które są tożsame z przeciwwskazaniami do kierowania pojazdem i poinformowano, że u pacjenta stwierdzono możliwość nadużywania alkoholu. Natomiast w odpowiedzi na pismo organu z 17 lutego 2022 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w piśmie z 24 lutego 2022r. poinformował, że lekarze WOMP powzięli uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości stanu zdrowia strony, wyjaśniając, że u pacjenta stwierdzono podejrzenie zespołu zależności alkoholowej lub nadużywanie alkoholu. Ponadto w piśmie z 27 lipca 2022 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy podtrzymał aktualność uzasadnionych wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego, wskazując, że źródłem wątpliwości były badania wykonane w trakcie procesu orzeczniczego. Podkreślono, że informacje pochodzące od Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, tj. placówki specjalizującej się w przeprowadzaniu badań kierowców w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, stanowią informację wiarygodną. Z całą pewnością informacja pochodząca od takiego organu może i powinna stanowić podstawę do wydania decyzji w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie. W ocenie Kolegium wskazane okoliczności dają podstawę do stwierdzenia, że istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia strony i nie zmienia tego stanowiska załączone do akt orzeczenie lekarskie z 7 kwietnia 2022 r. o braku przeciwwskazać zdrowotnych do pracy. Orzeczenie to wydane bowiem zostało w innej sprawie i na podstawie innych przepisów prawa i dotyczy oceny narażeń występujących na stanowisku pracy, a nie ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Ponadto z pisma Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z 27 lipca 2022 r. wynika, że wątpliwości co do stanu zdrowia strony powstałe w toku badania wykonanego w trakcie procesu orzeczniczego są aktualne. Tym samym, mając na uwadze treść opisanych dokumentów stwierdzić należy w ocenie Kolegium, że zaistniała potrzeba zweryfikowania, czy aktualny stan zdrowia strony pozwala na bezpieczne kierowanie pojazdami w ruchu drogowym. Skargę na decyzję Kolegium wywiódł skarżący wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach i umorzenie postępowania w całości, ewentualnie o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Skarżący zwrócił się również m.in. o przeprowadzenie dowodu z dokumentu - orzeczenia lekarskiego nr [...] z 12 stycznia 2023 r. wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny i Pracy na okoliczność, że w sprawie nie doszło do potwierdzenia zastrzeżeń dyrektora WOMP powodujących wszczęcie niniejszego postępowania, brak istnienia po stronie skarżącego przeciwwskazań do kierowania pojazdami a tym samym brak konieczności nakładania na niego obowiązku poddania się badaniom. Zaskarżonej decyzji zarzucono: "I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa i art. 107 § 3 kpa poprzez: a. brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i oparcie rozstrzygnięcia jedynie na okolicznościach podawanych przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny i Pracy wraz z dowolną oceną dokumentów złożonych przez skarżącego stwierdzających brak przeciwwskazań do wykonywania przez niego zawodu kierowcy, a tym samym brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami i ustalenie na ich podstawie, że nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, podczas gdy w korelacji do zasad prawdy obiektywnej uwzględnienia interesu społecznego oraz interesu jednostki, po stronie skarżącego brak jest; b. niewyczerpujące rozpatrzenie zgromadzonych w sprawie dowodów i dokonanie dowolnej oceny i w konsekwencji przyjęcie, że okoliczności dotyczące skarżącego podawane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy były uzasadnione, a w ocenie organu były to informacje wiarygodne, podczas gdy nie znajdowały one swojego potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym; II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 § 1 kpa poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, polegające na obciążeniu strony skierowaniem na badania lekarskie, podczas gdy w sprawie nie przeprowadzono w sposób należyty postępowania wyjaśniającego w zakresie zweryfikowania niczym niepopartych zastrzeżeń w stronę stanu zdrowia skarżącego wskazanych w piśmie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny i Pracy, a jedynie powołano się na ogólne przepisy mówiące o możliwości skierowania kontroli stanu zdrowia kierujących pojazdami w ruchu drogowym, co stanowi istotną i niczym nieuzasadnioną ingerencję w prawa i wolności jednostki; III. obrazę przepisów prawa materialnego, tj.: a. art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, ukp, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie, że skarżący podlega badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, w sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do takiego stwierdzenia i zastosowania ww. przepisu; c. art. 99 ust. 1 pkt 2 ukp, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie, że wydana decyzja przez organ I instancji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie, pomimo braku istnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do jego stanu zdrowia, jak i braku zastrzeżeń co do stanu zdrowia takiego rodzaju i o takim natężeniu, że uzasadniają skierowanie na badania, podczas gdy istnieje ważne orzeczenie uprawnionego lekarza stwierdzające brak przeciwskazań do wykonywania zawodu na stanowisku kierowcy; d. art. 99 ust. 2 ukp, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 ukp, pomimo niewystąpienia przesłanek do wydania takiej decyzji administracyjnej, gdyż zastrzeżenia lekarza z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy nie potwierdziły się wskutek wydania orzeczenia odmiennego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, a nadto, organ nie został zawiadomiony przez właściwy organ orzekający o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy, podczas gdy wątpliwości odnośnie do istnienia ewentualnych przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami muszą być poparte ustaleniami na okoliczność ewentualnych schorzeń lub wad zdrowia kierującego pojazdami, gdyż wynika to wprost z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ukp, który wskazuje na uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia." W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej jako "p.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja organu odwoławczego z 19 stycznia 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie przeprowadzane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych przez niego uprawnień do kierowania pojazdami. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisu ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212). Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim", podlega osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. W myśl art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b tej ustawy, starosta wydaje decyzje administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do jej stanu zdrowia. Powyższe regulacje prawne nie wskazują precyzyjnie, jakie zastrzeżenia należy uznać za wystarczające do skierowania danego kierowcy na badania lekarskie. Mowa jest w nich bowiem tylko, by były one uzasadnione i poważne. Ponadto informacja o nich ma być wiarygodna, przy czym mają być to konkretne i uzasadnione okoliczności dotyczące zdrowia, które mogą mieć bezpośredni wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdu. Nie musi być to jednakże pewność, lecz chodzi wyłącznie o wysokie prawdopodobieństwo istnienia takich przeciwwskazań, jako że dopiero przeprowadzone badania (przeprowadzone przez uprawnionych lekarzy) dadzą w tym zakresie wynik pewny. Wszak decyzja o skierowaniu na badania lekarskie nie przesądza jeszcze o istnieniu przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów w przypadku konkretnego kierowcy. Służy ona tylko do wyjaśnienia istniejących w tym względzie uzasadnionych wątpliwości. Z przywołanych przepisów wynika także, że dla możliwości wydania decyzji nie jest wymagane ustalenie, czy w istocie zachodzi niezdolność prowadzenia pojazdów. Stwierdzenie braku lub istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami należy bowiem do uprawnionego lekarza, co zaakcentowano już powyżej, który na podstawie badania lekarskiego wydaje przewidziane prawem orzeczenie (zob. wyrok NSA z 30 listopada 2016 r., I OSK 1699/16, wyrok NSA z 27 marca 2019 r., I OSK 1502/17, dostępny w CBOSA). Trzeba mieć jednak na uwadze, że korzystanie przez organ z tego rodzaju uprawnienia (skierowanie na badania lekarskie) powinno być ograniczone tylko do tych przypadków, gdy zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy przekraczają "zwykłą miarę". Oznacza to, że nie wystarczy samo stwierdzenie, że kierujący pojazdem cierpi na określone dolegliwości. Przeciwnie, konieczne jest uprawdopodobnienie, że ich charakter jest na tyle poważny, iż może zagrozić bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Podzielić należy stanowisko, zgodnie z którym, o ile informacja o stanie zdrowia kierowcy nie jest jednoznaczna, to organ powinien podjąć we własnym zakresie działania zmierzające do uzyskania pewności odnośnie do konieczności skierowania kierowcy na badania lekarskie (por. Ł. Strzępek: Uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia osoby kierującej pojazdem jako przesłanka skierowania jej na badania lekarskie, PPP 2022 r., nr 9, s. 44). Nie wystarczy zatem subiektywne przekonanie organu o ewentualnych wątpliwościach co do zdrowia kierowcy. Jego skierowanie na badania lekarskie dokonywane jest po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego. Wobec tego w tym zakresie obowiązują reguły dotyczące gromadzenia i oceny materiału dowodowego, w tym zarówno art. 7 jak i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, kpa. Przepis art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami modyfikuje zakres postępowania dowodowego, ograniczając je do działań pozwalających organowi nabrać przekonania o istnieniu uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy, nie mniej jednak nie może to prowadzić do całkowicie arbitralnej oceny uzyskanych informacji. Według organów konieczność przeprowadzenia stosownego specjalistycznego badania lekarskiego uzasadnia załączone do akt sprawy pismo z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z 10 lutego 2022 r. informujące, że w toku przeprowadzonych przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy badań lekarskich skarżącego badający lekarze powzięli uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości jego stanu zdrowia. Wskazano, że w toku przeprowadzanych badań na podstawie art. 229 Kodeksu pracy orzeczono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na stanowisku służbowym, które są tożsame z przeciwwskazaniami do kierowania pojazdem i poinformowano, że u pacjenta stwierdzono możliwość nadużywania alkoholu. Natomiast w odpowiedzi na pismo organu z 17 lutego 2022 r., Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w piśmie z 24 lutego 2022r. poinformował, że lekarze WOMP powzięli uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości stanu zdrowia strony, wyjaśniając, że u pacjenta stwierdzono podejrzenie zespołu zależności alkoholowej lub nadużywanie alkoholu. Ponadto w piśmie z 27 lipca 2022 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy podtrzymał aktualność uzasadnionych wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego, wskazując, że źródłem wątpliwości były badania wykonane w trakcie procesu orzeczniczego. W ocenie Sądu z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynikały uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia strony pod kątem możliwości kierowania przez skarżącego pojazdami, a przynajmniej organy w przekonujący sposób ich nie wykazały. Faktycznie organy oparły się jedynie na wskazanych pismach Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Zupełnie pominęły jednak wydane w trybie odwoławczym orzeczenie lekarskie nr 181 z 7 kwietnia 2022 r. (akta adm., k. – 27) na podstawie skierowania lekarskiego z 7 lutego 2022 r. Z orzeczenia tego wynika (orzeczenie wydane po wniesieniu przez skarżącego odwołania od orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy), że na skutek badania lekarskiego i oceny narażenia występujących na stanowisku pracy przeprowadzonych w Poradni Medycyny Pracy Wojskowego Szpitala Klinicznego z Polikliniką SPZOZ Filia w [...], stosownie do art. 43 pkt 2 i art. 229 § 4 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy orzeczono, że skarżący zatrudniony w Batalionie [...] na stanowisku kierowcy wobec braku przeciwwskazań zdrowotnych jest zdolny do wykonywania pracy na określonym stanowisku. Na orzeczeniu znajduje się adnotacja z terminem następnego badania okresowego 6 kwietnia 2023 r. Organy badając zaistnienie uzasadnionych wątpliwości co do stanu zdrowia strony powinny wziąć pod uwagę i odnieść się do tego orzeczenia. Nie ma przy tym znaczenia argumentacja Kolegium, że zostało ono wydane w innej sprawie i na podstawie innych przepisów, skoro oceniono w nim stan zdrowia skarżącego w kontekście wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Ponadto zwrócić warto również uwagę, że w wyniku badania psychologicznego przeprowadzonego w Wojskowej Pracowni Psychologicznej orzeczeniem psychologicznym nr [...] z 1 lutego 2022 r. (akta adm., k. - 26) stwierdzono brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Termin następnego badania psychologicznego określono na 1 lutego 2027 r. Co istotne również, orzeczeniem lekarskim nr [...] z 12 stycznia 2023 r. (załączonym do skargi, akta sądowe k. - 11) Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy , w wyniku badania lekarskiego i oceny narażenia występujących na stanowisku pracy, orzeczono, że skarżący zatrudniony w Batalionie [...] na stanowisku dowódca drużyny (kontakt z bronią, wysokość do 3 m, obsługa pojazdu powyżej 3,5 t) wobec braku przeciwwskazań zdrowotnych jest zdolny do pracy na określonym stanowisku. Datę następnego badania okresowego ustalono na 12 stycznia 2024 r. Z orzeczenia tego jednoznacznie wynika brak przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby, która wymaga kontaktu z bronią oraz obsługi pojazdu powyżej 3,5 ton. Skoro specjalistyczna instytucja, jaką jest Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy orzekł o zdolności skarżącego do pełnienia tego typu służby to również wobec tej istotnej okoliczności trudno jest uznać, że zaistniały wobec skarżącego uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia strony pod kątem możliwości kierowania przez skarżącego pojazdami. Organ odwoławczy powinien wziąć to pod uwagę i odnieść się również do tego orzeczenia, ponieważ jego decyzja z 19 stycznia 2023 r. wydana została już po wydaniu wskazanego orzeczenia z 12 stycznia 2023 r. Podkreślić należy, że wątpliwości organu co do stanu zdrowia kierowcy, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z 2011 r. o kierujących pojazdami, muszą dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Za uzasadnione i poważne można uznać jedynie takie, z których przynajmniej z dużą dozą prawdopodobieństwa wynika, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do możliwości dalszego jego udziału w ruchu drogowym. Organy w niniejszej sprawie nie wykazały ani nie uzasadniły w wystarczającym zakresie takich wątpliwości. W swojej ocenie nie wzięły pod uwagę zaprezentowanych wyżej dokumentów, w których orzeczono o braku przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby przez skarżącego na określonym stanowisku. Wydanie spornej decyzji w świetle obecnie zgromadzonego materiału dowodowego było zatem nieuzasadnione. Przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszone zostały przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy nie wykazały bowiem w przypadku skarżącego istnienia uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do jego stanu zdrowia, które uzasadniałyby skierowanie go na badania lekarskie. Rozpoznając sprawę ponownie organy zastosują się do oceny prawnej zawartej w wyroku. Organy ocenią całość materiału dowodowego w sprawie w tym orzeczenia lekarskie z 7 kwietnia 2022 r. i z 12 stycznia 2023 r. orzekające o braku przeciwskazań zdrowotnych stanowiskach pracy tam wymienionych. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a., w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.