II SA/Ol 246/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2006 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu l instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. D. kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSAA/vyr.1 - sentencja wyroku Po otrzymaniu wniosku E. i J. D. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr "[...]", położonej w obrębie I., gmina R., dotyczących budowy budynku zaplecza przystani wodnej, kąpieliska i istniejącego pola namiotowego, Burmistrz Miasta i Gminy R. przesłał projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji w celu dokonania uzgodnień między innymi Wojewódzkiemu Konserwatorowi Przyrody. Wojewódzki Konserwator Przyrody postanowieniem z dnia "[...]" roku, nr "[...]" odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji z uwagi na położenie działki nr "[...]" w obszarze "[...]" Parku Krajobrazowego i obowiązujący zakaz lokalizacji budownictwa rekreacyjno-wypoczynkowego na tym terenie, a także z uwagi na nadrzędną konieczność ochrony brzegów jeziora B. porośniętych lasem o charakterze wodochronnym. Burmistrz Miasta i Gminy R. decyzją z dnia "[...]" roku, znak "[...]" odmówił wnioskodawcy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr "[...]", położonej w obrębie I., gmina R., dotyczących budowy budynku zaplecza przystani wodnej, kąpieliska i istniejącego pola namiotowego. W uzasadnieniu organ stwierdził, że brak pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji ze strony Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody stanowi przesłankę do negatywnego rozpatrzenia przedłożonego wniosku. Po rozpatrzeniu odwołania J. D., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" roku, znak "[...]" utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja w przedmiocie warunków zabudowy może być wydana po uprzednim uzgodnieniu z organami wymienionymi w tym przepisie. Uzgodnienie lub jego brak jest wiążące dla organu rozstrzygającego sprawę w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Jeżeli negatywne postanowienie organu uzgadniającego stanie się ostateczne, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, to wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe. Na powyższą decyzję J. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 6, 7, 10, 77 § 1, 81 i 106 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 Ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu podniósł, że powołane w zaskarżonej decyzji postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody z dnia "[...]" roku odmawiające uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie zostało doręczone skarżącemu, co spowodowało brak możliwości zapoznania się z jego treścią, a tym bardziej jego zaskarżenia. Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 10 k.p.a. organ jest zobowiązany zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, w tym również w trakcie wydawania postanowień na podstawie art. 106 k.p.a. Wydanie postanowienia, a następnie na jego podstawie zaskarżonej decyzji, bez doręczenia go stronie i tym samym uniemożliwienie jego zaskarżenia stanowiło rażące naruszenie zasady praworządności zawartej w art. 6 k.p.a., a także art. 7 k.p.a. zobowiązującej organ do strzeżenia słusznego interesu obywateli. Z kolei niezawiadomienie strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym przed wydaniem postanowienia, stanowiło naruszenie przepisów art. 81 k.p.a. W tej sytuacji, zdaniem strony skarżącej, nie został zachowany wymóg wydania decyzji po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem przyrody, przewidziany przepisami art. 64 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 8 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż przedmiotowe postanowienie nie zostało doręczone stronie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ wyjaśnił, że zgodnie z rozdzielnikiem przedmiotowe postanowienie miało zostać doręczone E. i J. D., dlatego przyjął, iż rozstrzygnięcie to było znane wszystkim podmiotom wskazanym w rozdzielniku. Po odroczeniu rozprawy w dniu 22 czerwca 2006 i zobowiązaniu pełnomocnika Samorządowego Kolegium Odwoławczego do nadesłania zwrotnego poświadczenia odbioru postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody z dnia "[...]" roku lub informacji, że Wojewoda nie posiada takiego potwierdzenia, organ przedłożył pismo Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody z dnia 26 lipca 2006 roku, w którym wyjaśniono, iż w aktach sprawy administracyjnej znajduje się jedynie zwrotne potwierdzenie odbioru postanowienia przesłanego do Burmistrza Miasta i Gminy R. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na podstawie art. 1 § 2 Ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) Wojewódzki Sąd Administracyjny bada zaskarżone decyzje pod względem ich legalności, czyli zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Sąd rozpoznając skargę dokonuje oceny, czy przy wydaniu aktów nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego lub procesowego. Zgodnie z art. 60 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) – zwanej dalej Ustawą o planowaniu, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, a na terenach zamkniętych wojewoda, po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 cyt. ustawy i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W odniesieniu do obszarów innych niż parki narodowe i jego otuliny, objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawane były dopiero po uzgodnieniu z działającym w imieniu wojewody wojewódzkim konserwatorem przyrody (art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 60 ust. 1 Ustawy o planowaniu w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji przez organ I instancji). Stanowisko organu współdziałającego, w tym przypadku wojewódzkiego konserwatora przyrody, miało decydujące znaczenie dla organu, który wystąpił o uzgodnienie. W przedmiotowej sprawie Burmistrz Miasta i Gminy R. rozpatrując wniosek E. i J. D. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr "[...]", położonej w obrębie I., gmina R., zwrócił się w trybie art. 106 k.p.a. do Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody o uzgodnienie projektu decyzji. Wojewódzki Konserwator Przyrody, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie uzgodnienia, postanowieniem z dnia "[...]" roku odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wydane w trybie art. 106 k.p.a. postanowienie powinno zostać przesłane stronom postępowania z pouczeniem, iż zgodnie z przepisem art. 106 § 5 k.p.a. przysługuje na nie zażalenie. Poza tym strona powinna mieć możliwość wzięcia udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie postanowienia uzgodnieniowego, gdyż zgodnie z art. 106 § 2 k.p.a. organ wydający decyzję jest zobowiązany zawiadomić stronę o zwróceniu się do innego organu w celu zajęcia stanowiska. Tymczasem skarżący nie został poinformowany przez organ o postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 106 k.p.a. i w związku z tym nie brał w nim udziału, choć postępowanie to jest elementem postępowania administracyjnego prowadzonego w danej sprawie i mają do niego zastosowanie w szczególności takie przepisy k.p.a., jak art. 7 k.p.a. wymagający, aby sprawa była szczegółowo wyjaśniona, i art. 10 k.p.a. zapewniający stronom możliwość czynnego udziału w każdym stadium postępowania (wyrok NSA z 30 grudnia 1999 roku, IV SA 1695/97, niepubl.). Ponadto skarżący został pozbawiony możliwości kontroli przedmiotowego postanowienia w drodze wniesienia zażalenia, gdyż nie zostało mu ono doręczone. Pomimo rozdzielnika zawartego w postanowieniu z dnia "[...]" roku, zgodnie z którym J. D. miał otrzymać przedmiotowe postanowienie, w aktach sprawy znajduje się jedynie zwrotne poświadczenie odbioru tego postanowienia przesłanego do Burmistrza Miasta i Gminy R. Także skarżący przyznaje, że nie otrzymał postanowienia z dnia "[...]" roku. Zatem w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do twierdzenia, że postanowienie zostało mu prawidłowo doręczone. Należy pamiętać, że postanowienia, podobnie jak decyzje, są indywidualnymi aktami administracyjnymi zewnętrznymi, skierowanymi do konkretnego adresata. Jako akty kierowane do podmiotów indywidualnie określonych oraz jako akty zewnętrzne muszą być zakomunikowane adresatom w formie określonej w k.p.a. Może to nastąpić poprzez doręczenie aktu na piśmie albo jego ustne ogłoszenie. Z chwilą doręczenia (ogłoszenia) aktu strona uzyskuje wiadomość o stanowisku organu w danej sprawie. Pozwala to stronie postępowania na dalszą obronę swoich interesów prawnych na drodze administracyjnej albo sądowej. Zatem dopiero doręczenie (ogłoszenie) postanowienia powoduje, że wywołuje ono skutki prawne. Bowiem od tego momentu organ jest związany doręczonym (ogłoszonym) postanowieniem, zgodnie z art. 110 w zw. z art. 126 k.p.a., co oznacza, że postanowienie takie nie może być zmienione lub uchylone przez organ, który je wydał, inaczej jak tylko w postępowaniu administracyjnym przewidzianym w k.p.a. Ponieważ w przedmiotowej sprawie postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody z dnia "[...]" roku nie zostało doręczone stronom postępowania, nie weszło ono do obrotu prawnego. Zatem organy obu instancji prowadzące postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy działki nr "[...]", położonej w obrębie I., gmina R. wydały decyzje bez dokonania uzgodnienia wymaganego przepisami prawa. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że doszło do naruszenia prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz na mocy art. 200 powyższej ustawy zasądził od organu na rzecz strony skarżącej poniesione przez nią koszty postępowania sądowego.