II SA/Ol 249/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2004 r. sprawy ze skargi Z. Z. na postanowienie Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej - - oddala skargę. Postanowieniem z dnia 20 listopada 2003 r., Nr "[...]" Starosta E. z urzędu sprostował oczywistą, omyłkę pisarską w uzasadnieniu decyzji z dnia 15 października 2003 r., Nr "[...]", ustalającej A.B. opłatę eksploatacyjną za wydobywanie w 2002 r. na działkach Nr 4/2 i 8/16 w miejscowości N., Gmina E. kopaliny (piasku) bez wymaganej koncesji, w wysokości 1.054.908,80 zł, w ten sposób, że na str. 6 w wierszu 16 uzasadnienia decyzji wpisał zamiast "ok. 8,0 m" - "ok. 80 cm". W uzasadnieniu stwierdził, iż powyższa omyłka powstała w wyniku błędnego odczytania cyfr z mało czytelnej kserokopii protokołu Wojewódzkiej Inspekcji Ochrony Środowiska z dnia 7 października 2002 r. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł w dniu 26 listopada 2003 r. zażalenie do organu drugiej instancji. W uzasadnieniu zarzuca m.in., iż omyłka powstała świadomie i celowo, postanowienie zostało wydane po wszczęciu śledztwa i przeprowadzeniu czynności przez Policję, Starosta przekazując odwołanie nie odniósł się do tej omyłki i innych tego typu działań, kopia protokołu WIOŚ z dnia 7 grudnia 2002 r. jest bardzo wyraźna i czytelna, pracownik Starostwa brał udział w przedmiotowej kontroli i wiedział o głębokości wymiany warstwy humusu, w przedmiotowym postępowaniu posłużono się określeniem 8 m także w piśmie Wójta Gminy E. z dnia l lipca 2002 r., znak: "[...]"r., błąd zawarty w decyzji jest istotny, zaskarżone postanowienie i decyzję podpisała osoba nie znana skarżącemu. Wojewoda, postanowieniem z dnia 10 lutego 2004 r., Nr "[...]", utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Wyjaśnił w uzasadnieniu, iż błąd mógł powstać, gdyż organ pierwszej instancji posiadał mało czytelną kopię protokołu kontroli WIOŚ, ponadto skarżący oświadczył do protokołu z rozprawy z dnia 23 maja 2002 r. prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w E., że "wybrał grunt do 8 m". Na powyższe postanowienie organu drugiej instancji A. B. złożył skargę, określoną jako wniosek o unieważnienie postępowania, wnosząc na podstawie art. 156 § l Kpa o jego unieważnienie z uwagi na naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 10, 51 i 73 Kpa. Zarzucił w uzasadnieniu, że nie został jako strona dopuszczony do czynnego udziału w postępowaniu oraz odmówiono mu wydania uwierzytelnionych odpisów akt sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wskazując na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Stwierdził ponadto, iż skarżący nie został wezwany do osobistego stawienia się (art. 51 Kpa), lecz zawiadomiony pismem z dnia 27 stycznia 2004 r., Nr "[...]" o zakończeniu postępowania i o prawie zapoznania się z aktami postępowania oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także do złożenia dodatkowych wyjaśnień mogących mieć znaczenie w sprawie (art. 51 Kpa), którego to pisma nie odebrał. Wskazał, iż odmowę wykonania uwierzytelnionych odpisów akt sprawy szczegółowo wyjaśniono skarżącemu w licznych pismach oraz w odpowiedzi na skargę - pismo Nr "[...]" z dnia 12 lutego 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga w niniejszej sprawie nie jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy - art. 3 § l w zw. z art. 145 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skarga jest nieuzasadniona, kwestie podnoszone w skardze nie odnoszą się do tego, co jest przedmiotem zaskarżonego postanowienia. Zaskarżone postanowienie utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, którym na podstawie art. 113 § l Kpa sprostowano z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu decyzji Starosty E. z dnia 15 października 2003 r., Nr "[...]", polegającą na wpisaniu głębokości 80 cm zamiast błędnej 8,0 m. Zgodnie z art. 113 § l Kpa organ administracji może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Redakcja tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że wszystkie wymienione w nim wady decyzji charakteryzuje cecha ich oczywistości. Omyłka musi być widoczna w samej treści orzeczenia lub jego uzasadnieniu bez potrzeby przeprowadzania dodatkowych badań czy ustaleń, ma wynikać z prostego zestawienia zebranego w sprawie materiału dowodowego z treścią decyzji. W tym trybie nie podlegają sprostowaniu błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Nie jest zatem dopuszczalne sprostowanie, które prowadziłoby do zmian merytorycznych czy też uzupełnienia treści decyzji, a w konsekwencji do ponownego odmiennego rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. W rozpatrywanej sprawie decyzja organu pierwszej instancji niewątpliwie obarczona była błędem, gdyż cytując w niej za protokołem kontroli Wojewódzkiej Inspekcji Ochrony Środowiska w E. z dnia 7 października 2002 r., błędnie podano, iż głębokość wymiany gruntu średnio wynosiła 8,0 m a nie 80 cm. Okoliczności tej skarżący nie kwestionuje. W ocenie sądu nie ma najmniejszej wątpliwości co do charakteru sprostowanego błędu, gdyż jego oczywistość można stwierdzić porównując treść decyzji z zawartym w aktach sprawy dokumentem. Nie jest to również błąd istotny, a jego sprostowanie nie ma żadnego wpływu na treść decyzji. Z uzasadnienia decyzji nie wynika, aby błędnie wpisana w decyzji głębokość wymiany gruntu miała zasadnicze, przesądzające w sprawie znaczenie. W uzasadnieniu decyzji Starosty E. z dnia 15 października 2003 r., Nr "[...]", wymieniono szereg dokumentów stanowiących zebrany w sprawie materiał dowodowy, po rozpatrzeniu którego określono charakter prac prowadzonych przez skarżącego. Prawidłowo zatem organ pierwszej instancji postanowieniem sprostował wskazaną omyłkę we własnej decyzji z dnia 15 października 2003 r., Nr "[...]". W tej sytuacji niezrozumiałe są żądania skarżącego, który sprzeciwia się w swych pismach działaniom organów zmierzającym do odtworzenia faktów zgodnych z prawdą. W niczyim bowiem interesie nie leży utrzymanie w uzasadnieniu decyzji niezgodnych z poczynionymi ustaleniami i rzeczywistością danych co do rozmiaru prowadzonych przez skarżącego prac wydobywczych. Należy też zauważyć, organ odwoławczy zobligowany jest ponownie rozpoznać sprawę i rozstrzygnąć na podstawie całego materiału dowodowego a nie tylko treści decyzji. Zatem okoliczność zaistnienia oczywistej omyłki w uzasadnieniu decyzji, sprostowanej przed wydaniem orzeczenia przez organ odwoławczy, nie miała wpływu na rozstrzygnięcie sprawy przez ten organ. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów art. 6, 7, 8, 9, 10, 51 i 73 Kpa. Przepis art. 51 § l Kpa odnosi się wyłącznie do ograniczenia obowiązku osobistego stawiennictwa osoby wezwanej do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień tylko w obrębie gminy lub miasta, w którym osoba ta zamieszkuje albo przebywa. Nie dotyczy to natomiast uprawnienia strony do czynnego udział w każdym stadium postępowania, o którym stanowi art. 10 Kpa. Przepis ten kształtuje prawa strony, czego istotnym następstwem prawnym jest to, że strona swoimi prawami rozporządza, a zatem może odstąpić od ich realizacji bez negatywnych dla siebie następstw. Natomiast obowiązek osobistego stawiennictwa przed organem jest przez ustawodawcę traktowany jako pewna uciążliwość dla wezwanego. Z tego też względu jako zasadę przyjęto ograniczenie tego obowiązku do obszaru najniższej jednostki podziału terytorialnego - miasta, gminy oraz sąsiedniej gminy. Wbrew twierdzeniu skargi, skarżący nie był wzywany w trybie art. 51 § l Kpa, lecz pismem z dnia 27 stycznia 2004 r., Nr "[...]", na podstawie art. 10 Kpa, zawiadomiony został o prawie zapoznania się z aktami postępowania oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także do złożenia dodatkowych wyjaśnień mogących mieć znaczenie w sprawie. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącym, ze uniemożliwiono mu czynny udział w postępowaniu w sprawie sprostowania oczywistej omyłki. W postępowaniu o sprostowanie błędu pisarskiego na podstawie art. 113 § l Kpa nie mogą być rozpatrywane inne kwestie dotyczące decyzji, w której dokonano sprostowania. Na tej samej zasadzie sąd, w ramach niniejszego postępowania, nie może kontrolować legalności odmowy wydania uwierzytelnionych odpisów akt sprawy zakończonej decyzją Wojewody z dnia l marca 2004 r., Nr "[...]", gdyż należy to do odrębnego postępowania. Wyjaśnienia również wymaga, iż przepis art. 156 § l Kpa, którego zastosowania przez sąd domaga się skarżący, dotyczy wyłącznie postępowania przed organami administracji publicznej i nie ma zastosowania do postępowania przed sądem administracyjnym. Za niezasadne należy zatem uznać zarzuty skargi. Sąd kontrolując zaskarżone postanowienie co do jego zgodności z przepisami prawa nie dopatrzył się również takiego naruszenia przepisów, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, należało skargę jako nieuzasadnioną oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).