II SA/Ol 25/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Janina Kosowska (spr.) Zbigniew Ślusarczyk Bogusław Jażdżyk Grzegorz Klimek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2004 r., sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych I. uchyla zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane do chwili uprawomocnienia się wyroku. Decyzją z dnia 25 lipca 2003 r. Prezydent Miasta uznał B. K. za osobę bezrobotną z dniem 10 lipca 2003 r. i przyznał jej prawo do zasiłku od dnia 18 lipca 2003 r. w wysokości 100% kwoty zasiłku, określonej w art. 24 ust. l ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r., Nr 58, póz. 514), na okres nie przekraczający 6 miesięcy. Podstawą naliczenia wysokości zasiłku był udokumentowany, w dacie wydania decyzji, okres zatrudnienia, który wynosił łącznie 17 lat 3 miesiące i l dzień. W dniu 18 września 2003 r. B. K. przedłożyła w Miejskim Urzędzie Pracy w O. oryginał świadectwa pracy z dnia 30 maja 2003 r., stwierdzający zatrudnienie w "A" w O. w okresie od dnia l września 1972 r. do dnia 8 stycznia 1975 r., a następnie, w dniu 26 listopada 2003 r. wystąpiła z wnioskiem o podwyższenie kwoty dotychczas pobieranego zasiłku dla bezrobotnych do 120% kwoty podstawowej, załączając do wniosku nie przedkładane wcześniej świadectwo pracy, wystawione w dniu 24 listopada 2003 r., stwierdzające zatrudnienie w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym w P. Akademii Rolniczo-Technicznej w O. w okresie od dnia l marca 1975 r. do dnia 7 listopada 1975 r. Wnioskodawczyni udokumentowała tym samym okres uprawniający do zasiłku wynoszący łącznie 20 lat 3 miesiące i 16 dni. Wobec powyższego, Prezydent Miasta O., decyzją z dnia 27 listopada 2003 r. przyznał B. K. zasiłek w wysokości 120% zasiłku dla bezrobotnych od dnia 26 listopada 2003 r., tj. od dnia udokumentowania łącznego okresu zatrudnienia przekraczającego 20 lat pracy. W odwołaniu od powyższej decyzji, B. K. podniosła zarzut naruszenia przepisów proceduralnych poprzez brak rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty oraz niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji podstawy prawnej jej wydania. W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z dnia 8 stycznia 2004 r. Wojewoda utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu, dokonując wykładni przepisów prawa stanowiących podstawę wydania decyzji, wskazał, że zgodnie z art. 23 ust. 6 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym (miejskim) urzędzie pracy, lecz w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa. Podkreślił ponadto, że omawiana ustawa nie daje organom administracji publicznej jakichkolwiek uprawnień do uznaniowego przyznawania przedmiotowego świadczenia z Funduszu Pracy. Powyższa decyzja została zaskarżyła przez B. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że pobrany w okresie od dnia 18 lipca 2003 r. do dnia 26 listopada 2003 r. zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 100%, powinien zostać jednorazowo wyrównany o należne, a nie pobrane 20% świadczenia lub też okres pobierania zasiłku w wysokości 20% powinien zostać odpowiednio przedłużony. Odpowiadając na skargę, Wojewoda podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Stosownie do art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Wojewódzki Sąd Administracyjny ma obowiązek badania zaskarżonych decyzji wyłącznie w zakresie ich legalności, a więc z punktu widzenia ich zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Sąd nie jest natomiast związany granicami skargi, co oznacza, że skarga powinna zostać uwzględniona, jeśli tylko Sąd, niezależnie od zarzutów w niej podniesionych i wniosków w niej sformułowanych, stwierdzi istnienie naruszenia prawa, skutkujące wzruszeniem zaskarżonego aktu lub czynności. W niniejszej sprawie skargę należało uwzględnić. Zgodnie ze stanem faktycznym rozpoznawanej sprawy, decyzją z dnia 25 lipca 2003 r. Prezydent Miasta przyznał skarżącej prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 18 lipca 2003 r. w wysokości 100% kwoty zasiłku, określonej w art. 24 ust. l ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Po przedłożeniu przez bezrobotną dodatkowych świadectw pracy, organ ten, wydał w dniu 27 listopada 2003 r. kolejną decyzję, na mocy której przyznał skarżącej zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 120% kwoty podstawowej od dnia 26 listopada 2003 r., tj. od dnia udokumentowania łącznego okresu zatrudnienia przekraczającego 20 lat pracy. Decyzja ta utrzymana została w mocy przez organ odwoławczy. Podstawę prawną decyzji z dnia 27 listopada 2003 r. stanowił przepis art. 23 ust. 6 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zgodnie z którym w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się powiatowym urzędzie pracy, lecz w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 25 ust l ustawy. Wskazać należy, że przytoczony wyżej przepis art. 23 ust. 6 powołanej ustawy odnosi się do sytuacji gdy dokumenty uprawniające do zasiłku, po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w urzędzie, przedłoży osoba, która wprawdzie posiada status osoby bezrobotnej, lecz której nie przyznane zostało uprzednio, na mocy decyzji, prawo do zasiłku. Uzyskuje ona wówczas prawo do zasiłku od dnia udokumentowania tego prawa na pełen okres, o którym stanowi art. 25 ust. l powołanej ustawy. Jeśli natomiast osobie bezrobotnej przyznane zostało uprzednio prawo do zasiłku, lecz w wyniku podnoszonych przez nią okoliczności, nie znanych organowi w dniu podejmowania decyzji, dochodzi do zakwestionowania wysokości przyznanego zasiłku, właściwy organ zatrudnienia zobowiązany jest do podjęcia działań, w trybie szczególnych postępowań uregulowanych w kodeksie postępowania administracyjnego, zmierzających do wzruszenia decyzji ostatecznej, na podstawie której przyznane zostało to prawo i w przypadku istnienia podstaw wzruszenia, do wydania decyzji, określającej wysokość zasiłku w poprawnej wysokości. Zgodnie bowiem z art. 235 § l kpa, skargę w sprawie, w której w toku postępowania administracyjnego została wydana decyzja ostateczna, uważa się zależnie od jej treści jako żądanie wznowienia postępowania lub żądanie stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany z urzędu. W niniejszej sprawie, organ I instancji wydał decyzję z dnia 27 listopada 2003 r. bez uprzedniego wzruszenia decyzji ostatecznej z dnia 25 lipca 2003 r., co w konsekwencji doprowadziło do powstania, niedopuszczalnej z punktu widzenia zasad ogólnych prawa, sytuacji funkcjonowania w obrocie prawnym dwóch decyzji, których adresatem jest skarżąca i których przedmiotem jest przyznany jej zasiłek dla bezrobotnych. Doszło tym samym do naruszenia w pierwszej kolejności prawa materialnego (przytoczonego wyżej przepisu art. 23 ust. 6 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu), a w konsekwencji także przepisów postępowania administracyjnego (zasady praworządności, zasady związania organu administracji własną decyzją oraz zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej), które musiało skutkować uchyleniem zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W toku ponownego rozpoznawania niniejszej sprawy, organ I instancji poinformuje skarżącą o możliwych trybach wzruszenia decyzji ostatecznej oraz wezwie ją do skorygowania pod tym kątem treści pisma z dnia 26 listopada 2003 r. Po sprecyzowaniu przez stronę żądania, organ I instancji rozpozna sprawę zgodnie z jego treścią.