II SA/Ol 25/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Spółki K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia "[...]" Nr "[...]" określającą dla skupu złomu prowadzonego przy ul. D. przez Spółkę K., dopuszczalny poziomu hałasu przenikający z terenu zakładu w kierunku terenu z zabudową mieszkaniową wielorodzinną i zamieszkania zbiorowego na poziomie LAeq D – 55 dB w godzinach 600 – 2200. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na wskazaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w pełnomocnik skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 2 i 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniosek ten uzasadnił, iż wejście w życie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody poprzez konieczność istotnego ograniczenia lub zatrzymania działalności jej oddziału z uwagi na ograniczenia narzucone decyzją o dopuszczalnej emisji hałasu. Przekazując skargę Sądowi wraz z aktami sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ustosunkowało się do powyższego wniosku w będącym odpowiedzią na skargę piśmie z dnia 7 stycznia 2008 r. Natomiast uczestnicy postępowania E.D. i W.D. w piśmie z dnia 18 lutego 2008 r. sprzeciwili się wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż punkt zdawczo-odbiorczy należący do skarżącej emituje hałas w sposób zbyt uciążliwy, a zakład winien respektować obowiązujące przepisy prawa. Z kolei Zarząd Budynków Komunalnych wniósł o oddalenie wniosku skarżącej. Jedynie PKP SA Oddział Gospodarowania Nieruchomościami po otrzymaniu stosownego wezwania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie nie zajął stanowiska w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W doktrynie prawa administracyjnego oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest pogląd, iż przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (zob. Bogusław Dauter, Bogusław Gruszczyński, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, wydanie 2, str. 160). W każdym przypadku należy więc rozważyć, jaki charakter ma zaskarżony akt lub czynność. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia "[...]" określającą dopuszczalny poziom hałasu poza zakładem Spółki w kierunku terenu z zabudową mieszkaniową. Stosownie z art. 115 a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902 ze zm.) w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Zgodnie z art. 115 a ust. 3 powołanej ustawy w decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, na które oddziałuje zakład. Z powyższego wynika, że decyzją opartą na art. 115 a ust. 1 powołanej ustawy nie są nakładane na dany zakład jakieś nowe obowiązki, lecz następuje określenie norm hałasu, które wynikają z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, tj. przepisów obowiązującego obecnie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120, poz. 826). Wydając tego rodzaju decyzję organ bada, na którym z wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy terenów położony jest dany zakład i stwierdza jedynie pewien stan faktyczny i prawny, przyporządkowując konkretnemu zakładowi określone w powołanym rozporządzeniu dopuszczalne normy hałasu. W decyzji, o której mowa w powołanych przepisach organ dokonuje przyporządkowania konkretnemu zakładowi produkcyjnemu wskaźników dopuszczalnego poziomu hałasu w zależności od rodzaju terenu, na który zakład ten oddziałuje. Jej adresat ma obowiązek stosowania się do wskazanych norm i dopiero w razie ich przekroczenia mogą na niego zostać nałożone administracyjne kary pieniężne. Do takiego działania uprawniony został wojewódzki inspektor ochrony środowiska na podstawie art. 298 ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Pogląd ten został zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w niepublikowanym postanowieniu z dnia 16 stycznia 2007 r. sygn. akt II OZ 1506/06. Na tle niniejszych wywodów należy stwierdzić, że decyzja wydana przez Prezydenta Miasta z dnia "[...]"Nr "[...]" jedynie określa w stosunku do zakładu prowadzonego przez skarżącą Spółkę wynikające z powszechnie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne normy hałasu w odniesieniu do terenu, na który oddziałuje ten zakład. Zatem zaskarżona decyzja z dnia 22 października 2007 r., którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, bezpośrednio nie podlega wykonaniu. Natomiast od zachowania się skarżącej w miejscu prowadzenia działalności zależy dalsze postępowanie, gdyż, jak już to wyżej wskazano, przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu może spowodować nałożenie kary pieniężnej. Strona może więc żądać wstrzymania wykonania ewentualnej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.