II SA/Ol 250/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A C na uchwałę Rady Miejskiej w B z dnia "[...]"r. nr "[...]" w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy przemysłowej postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżącemu A C kwotę "[...]" złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. W dniu "[...]"r. Rada Miejska w B podjęła uchwałę nr "[...]" w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy przemysłowej w obrębie nr "[...]" miasta B oraz w obrębie B K. A C (zwany dalej skarżącym), reprezentowany przez r.pr. G S, pismem z dnia "[...]"r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na ww. uchwałę Rady Miejskiej w B. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności w całości uchwały nr "[...]" Rady Miejskiej w B z dnia "[...]"r. w sprawie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy przemysłowej w obrębie nr "[...]" miasta B oraz w obrębie B K (dalej: uchwała nr "[...]") oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Podał, że zaskarża uchwałę na podstawie art. 3 § 2 pkt. 5 w zw. z art. 50 § 1 i art. 53 § 1 i 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 z późn. zm.) dalej: p.p.s.a., oraz art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1875 z późn. zm.) dalej: u.s.g. Zaskarżonej uchwale zarzucał: - nie zastosowanie art. 17 pkt. 6 lit. a, tiret czwarty ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 23 marca 2003r. dalej: u.p.z.p., poprzez brak wystąpienia przez Burmistrza Miasta B, po podjęciu przez Radę Gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego o opinię dotyczącą projektu planu do właściwych organów administracji geologicznej w zakresie udokumentowanych wód podziemnych - Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr. "[...]" Zbiornik między-morenowy B, - nie zastosowanie art. 95 ust.1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 2126 z późn. zm.) poprzez brak ujawnienia w uchwale nr "[...]" obszaru ochronnego zbiornika wód podziemnych - Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr "[...]" Zbiornik międzymorenowy B, - nie zastosowanie art. 4a pkt. 2 ustawy prawo wodne z dnia 18 lipca 2001r. (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1121 z późn. zm.) poprzez brak wystąpienia Burmistrza Miasta B do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W o uzgodnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zagospodarowania stref ochronnych obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych i obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi. W uzasadnieniu strona skarżąca odniosła się do trybu w jakim złożony został środek zaskarżenia. Wywiodła, że zgodnie z art. 53 § 2a p.p.s.a. w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Skarżący wskazywał także, że w myśl obecnie obowiązującej treści art. 101 ust.1 u.s.g., każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sadu administracyjnego. Tym samym przepisy te nie przewidują dla skarżącego innych dodatkowych środków, aby móc zaskarżyć uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiącego przepisy prawa miejscowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądów administracyjnych jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, bowiem dotyczy działalności organów administracji publicznej, skargę wniesie uprawniony podmiot po wyczerpaniu środków zaskarżenia oraz, gdy spełnia ona wymogi formalne i zostanie złożona w terminie. W niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna, ponieważ jej wniesienie nie zostało poprzedzone wyczerpaniem trybu zaskarżenia. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 z późn. zm.) dalej: ustawa p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 tej ustawy) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6). W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017r. poz. 935) tj. z dniem 1 czerwca 2017r modyfikacji uległ stan prawny dotyczący wnoszenia skarg na uchwały jednostek samorządu terytorialnego, jak również uległa zmianie treść art. 101 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 101 ust. 1 u.s.g. "1. Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego." Oznacza to, że skarga taka nie musi już być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Jednakże zgodnie z treścią przepisu przejściowego tej ustawy - art. 17 ust. 1 - do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym, zaś z art. 17 ust. 2 wynika, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), w brzmieniu nadanym niniejsza ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (ustawa o samorządzie gminnym), art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejście w życie niniejszej ustawy. Zatem jak wynika z przytoczonej regulacji intertemporalnej, w sprawach dotyczących aktów organów gminy nowa regulacja znajdzie zastosowanie dopiero w stosunku do takich aktów, które podjęte zostaną po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej. Skoro zaś zaskarżona uchwała Rady Miasta B z "[...]"r. nr. "[...]" podjęta została przed wejściem w życie przepisów zmieniających, skutkuje to koniecznością zastosowania w tym stanie faktycznym przepisów poprzednio obowiązujących ustaw. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie została złożona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1875 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem - w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej art. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie dnia 1 czerwca 2017 r., "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego". Jak zostało już wyżej zasygnalizowane stosownie do art. 17 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Ustawodawca zastrzegł tym samym, że odformalizowany tryb zaskarżania uchwał jednostek samorządu terytorialnego będzie miał zastosowanie tylko jeśli skarżony akt wydany został po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej z 7 kwietnia 2017r. W przeciwnym razie konieczne jest respektowanie poprzednio obowiązujących wymogów w zakresie poprzedzenia skargi do sądu administracyjnego wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Zaskarżona uchwała została podjęta przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, zatem w sprawie zastosowanie znajdzie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym w brzmieniu sprzed dnia 1 czerwca 2017r. Oznacza to, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego strona powinna była wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do zapisu art. 52 § 1 i § 4 ustawy p.p.s.a. wynika, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jeżeli ustawa, w przypadku innych aktów, nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia prawa. Zgodnie zaś z treścią art. 53 § 2 ustawy ppsa. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Strona skarżąca w treści uzasadnienia skargi wyraźnie podała, że przedmiotową skargę składała w trybie znowelizowanych przepisów p.p.s.a. i u.s.g. Stwierdziła, że obecne przepisy prawa nie przewidują innych dodatkowych środków aby móc zaskarżyć uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiącą przepisy prawa miejscowego. Brak dokonania przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa uznać należy zatem za uniemożliwiający skuteczne wniesienie skargi w tej sprawie poprzez brak wyczerpania środka zaskarżenia. Skarga bowiem w tej sprawie nie została poprzedzona przez skarżącego wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Reasumując powyższe należy stwierdzić, że skarżący nie dopełnił obowiązku wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei skarga, która została wniesiona do sądu administracyjnego bez wyczerpania przysługującego skarżącemu przed organem właściwym w sprawie środka zaskarżenia - wezwania do usunięcia naruszenia - podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego przez skarżącego wpisu w kwocie "[...]" zł orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.