II SA/Ol 251/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 maja 2023 r. sprawy ze skargi K. C. na uchwałę Rady Gminy Świętajno z dnia 30 grudnia 2020 r., nr XXIV/185/2020 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze wsi Piasutno oddala skargę. W dniu 30 grudnia 2020 r. Rada Gminy (dalej jako: organ), na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm. - tekst obowiązujący w dacie podjęcia uchwały - dalej jako: u.p.z.p.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713 ze zm. - tekst obowiązujący w dacie podjęcia uchwały – dalej jako: u.s.g.), podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze wsi [...]. K. C., A. G. i K. G. (dalej jako: skarżący, strony), wnieśli skargę na powyższą uchwałę. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucili naruszenie: - art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. poprzez ingerencję w przysługujące prawo współwłasności nieruchomości w sposób nieuzasadniony i pozbawiony jakichkolwiek podstaw; - naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. - poprzez ograniczenie prawa do decydowania o przeznaczeniu należącej do skarżących nieruchomości. Z powyższych względów skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej zmiany przeznaczenia terenu i lokalizacji na nieruchomości oznaczonej powyższymi numerami drogi wewnętrznej oznaczonej numerem [...]. W skardze podnieśli, że są właścicielami ww. działek. Wskazali, że zgodnie z treścią art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w planowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza prawo własności. Zaznaczyli, że w procedurze planistycznej organ nie może pomijać interesu właściciela nieruchomości, albowiem, jak wynika to z przepisu art. 6 ust. 1 u.p.z.p., ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Kształtowanie wykonywania prawa własności, częstokroć skutkujące ograniczaniem wykonywania tego prawa, nie może jednak nosić znamion dowolności. Musi być uzasadnione i mieścić się w granicach obowiązującego porządku prawnego. To z kolei oznacza, że bezpośrednia zmiana przeznaczenia terenu, zwłaszcza na niekorzyść właściciela musi być oparta o konkretny powód, a jego niewskazanie, bądź też odwołanie się do ogólnikowych twierdzeń nie może być podstawą do tak daleko idących ograniczeń prawa podmiotowego. Ograniczenie w korzystaniu z własności nieruchomości może wynikać z ochrony innych wartości wysoko cenionych, określonych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p., jednakże organ winien wskazać powody, dla których ochrona interesu indywidualnego musiała ustąpić zaspokojeniu potrzeb zbiorowych. Skarżący wskazali, że podczas przygotowywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgłaszali uwagi dotyczące przebiegu planowanego odcinka drogi [...] przez należącą do nich nieruchomość, natomiast nie zostały one uwzględnione. W szczególności strony podnosiły, że planowany przebieg drogi wewnętrznej jest, z punktu widzenia skarżących, nie do zaakceptowania, albowiem nie uwzględnia zamierzeń skarżących dotyczących nieruchomości ani też uwarunkowań wynikających z sytuacji formalno-prawnej istniejącej pomiędzy współwłaścicielami. Zwrócili uwagę, że przebieg planowanej drogi wewnętrznej jest dla nich zdecydowanie niekorzystny i sprawia, że taka konfiguracja przestrzenna w znaczący sposób ogranicza zagospodarowanie nieruchomości, a ponadto dzieli nieruchomość w proporcji 2/3 do 1/3 wykluczając jej optymalny (z punktu widzenia skarżących) przyszły podział zarówno przy ewentualnym zniesieniu współwłasności, czy też quo ad usum. Jest to zaś o tyle istotne, że przysługujące skarżącym udziały (odpowiednio: ½, ¼ oraz ¼) w przyjętej w planie konfiguracji przestrzennej uniemożliwiają racjonalny i zgodny z wolą współwłaścicieli podział nieruchomości. Skarżący podnieśli, że ze stanowiącego załącznik do kwestionowanej uchwały rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu wynika, że organ gminy stwierdził, iż "zgodnie z projektem planu działki objęte uwagą mogą w przyszłości funkcjonować również rozdzielnie, jako niezależne nieruchomości budowlane...". Skarżący wywiedli, że tym samym uznać można, że organ wie lepiej, co jest korzystne dla właściciela nieruchomości i antycypuje jej przyszłe przeznaczenie, z góry zakładając jaka będzie jego wola co do sposobu korzystania z niej. Skarżący podkreślili, że powinnością organu jest wykazanie, że istnieje interes, którego realizacja uzasadnia ingerencję w prawo własności. W realiach niniejszej sprawy organ w najmniejszym stopniu nie wykazał takowego, arbitralnie przyjmując, że istnieje konieczność usytuowania drogi wewnętrznej na wspomnianej nieruchomości. Co istotne, droga ta jest przeznaczona do obsługi tylko nieruchomości skarżących, kończąc się na jej granicy, więc zarazem nie może być tu mowy o realizacji jakiegokolwiek interesu ponadindywidualnego. Z kolei powołane okoliczności wskazują, że interes skarżących został znacząco naruszony. W ocenie skarżących plan miejscowy może kształtować i kształtuje sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a jego treść może prowadzić do ograniczeń prawa własności, jednakże zarówno z Konstytucji jak i u.p.z.p. wynika, że ich następstwem nie może być naruszenie jego istoty. Tak jak prawo własności (art. 140 k.c.), również i władztwo planistyczne gminy (art. 3 ust. 1 u.p.z.p.) nie jest prawem absolutnym, gdyż ma granice wynikające m.in. z art. 64 ust. 3 oraz z art. 31 ust. 3 Konstytucji, statuującego zasadę proporcjonalności. Ingerencja w prawo własności, dokonywana w oparciu o władztwo planistyczne jest dozwolona tylko wtedy gdy istnieje dla niej uzasadnienie w postaci interesu publicznego i tylko wówczas, gdy nie godzi w istotę prawa własności. Ograniczenia godzące w istotę prawa własności, to ograniczenia, które pozostawiają właścicielowi działek jedynie pozór prawa własności. Właściciel dotknięty takim ograniczeniami jest właścicielem jedynie nominalnie. Zdaniem skarżących w realiach sprawy doszło do niczym nieuzasadnionego ograniczenia przysługującego prawa własności, dokonanego wbrew woli skarżących i z pogwałceniem wskazanych wyżej przepisów Konstytucji oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ Gminy nie powołał przy tym żadnej racjonalnej argumentacji za przyjęciem tego rodzaju rozwiązania planistycznego, w sposób ogólnikowy odnosząc się do argumentów podnoszonych w toku procedury planistycznej. Jednocześnie skarżący zauważyli, że stwierdzenie nieważności wskazanej wyżej uchwały we wnioskowanym wyżej zakresie nie będzie miało ujemnego wpływu na pozostałe, przyjęte w planie rozwiązania, jako że dotyczyć będzie wyłącznie własności skarżących. Skarżący podnieśli dodatkowo, że powołane argumenty wskazują na całkowitą dowolność działania organu i brak jakiejkolwiek refleksji nad zgłaszanymi przez właścicieli uwagami, co doprowadziło do pozbawionej podstaw prawnych ingerencji w prawo własności nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ podniósł m.in., że droga wewnętrzna oznaczona symbolem [...] została zaprojektowana przez działki o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...] i [...]. Działka nr [...] zgodnie z przedmiotową uchwałą rady gminy jest przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem usług (symbol [...]) i nie zlokalizowano na niej drogi wewnętrznej jak podają skarżący. Organ stwierdził, że skarżący w toku procedury sporządzania planu miejscowego wnosili uwagi. Nie zostały one uwzględnione przez wójta gminy i nie zostały uwzględnione przez radę gminy. Organ gminy sporządzając projekt planu nie jest zobligowany do tego, aby uwzględniać zamierzenia właścicieli dotyczące nieruchomości, jak również uwarunkowania wynikające z sytuacji formalno-prawnej istniejącej pomiędzy współwłaścicielami. Zaprojektowany w planie miejscowym układ komunikacyjny oparty na drogach wewnętrznych, powiązanych z gminną drogą publiczną (dz. nr [...]), zapewnia dostępność komunikacyjną poszczególnych terenów przeznaczonych pod zabudowę w uchwalonym planie. Przedłużenie drogi wewnętrznej [...] w kierunku północnym, po działkach prywatnych [...], [...], [...], [...], zapewnia racjonalną obsługę komunikacyjną działek [...], [...] i [...] położonych w narożniku północnym planu oraz łączy drogę wewnętrzną [...]. Organ wyjaśnił, że przedłużenie drogi [...] zaprojektowane zostało w sposób optymalny (wzdłuż granicy pomiędzy działkami [...] i [...] a [...] i [...]) w liniach rozgraniczających o łącznej szerokości 10 m zapewniających odpowiedni standard obsługi komunikacyjnej. Organ zwrócił uwagę, że w ten sposób powiązano drogę wewnętrzną [...] zapewniając dojazd do terenów oznaczonych w planie jako [...] i [...]. Wyjaśnił dalej, że fragment drogi wewnętrznej oznaczonej symbolem [...], składający się z działek o numerach [...] i [...] został wydzielony i przekazany na własność Gminy [...] po uchwaleniu skarżonego planu. W konsekwencji ten odcinek drogi przylegający do granic działek nr [...] i [...] zapewnił ich komunikację. Działki o numerach [...] i [...] przed uchwaleniem planu będącego przedmiotem skargi nie posiadały bezpośredniego dostępu do drogi. Ponadto projektowana na części działek [...] i [...] droga wewnętrzna [...] zapewnia połączenie komunikacyjne działki o nr [...] znajdującej się poza planem, pozbawionej obecnie dostępu do drogi. Przyjęty w planie układ komunikacyjny przewiduje obsługę komunikacyjną tej działki. Zdaniem organu nie można tym samym podzielić stanowiska skarżących, że "droga ta jest przeznaczona do obsługi tylko naszej nieruchomości, kończąc się na jej granicy, (...)". Organ wskazał ponadto, że teren objęty skargą był przedmiotem uwag złożonych podczas wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. W tej sprawie rada gminy głosowała za nieuwzględnieniem uwag uzasadniając, że zaprojektowany układ komunikacyjny umożliwia optymalną obsługę działek przeznaczonych pod zabudowę w granicach planu. Uchwalony plan miejscowy gwarantuje zachowanie i ochronę ładu przestrzennego, a racjonalne zagospodarowanie nieruchomości skarżących jest możliwe zgodnie z ustaleniami planu. Wyznaczona w planie droga wewnętrzna [...] dzieli całą nieruchomość skarżących umożliwiając podział terenu na fragmenty i wyjście ze współwłasności. Zaproponowany w uchwalonym planie miejscowym układ komunikacyjny oparty jest na drogach wewnętrznych, nie zaś publicznych. Realizacja całego zamierzenia wymaga współdziałania pomiędzy Gminą i właścicielami prywatnymi. W przypadku braku porozumienia zaprojektowane fragmenty drogi wewnętrznej [...] i [...] pozostaną jako części działek prywatnych użytkowane w sposób dotychczasowy. Organ zauważył również, że zgodnie z postanowieniem § 8 uchwały w obrębie terenów dróg wewnętrznych dopuszcza się lokalizację sieci infrastruktury technicznej. Stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej zmiany przeznaczenia terenu i lokalizacji na nieruchomości oznaczonej numerami działek: [...], [...], [...], [...] drogi wewnętrznej [...] spowoduje brak możliwości lokalizacji sieci infrastruktury technicznej na odcinku drogi [...] i pozbawi możliwości przeprowadzenia sieci infrastruktury technicznej w sposób zapewniający obsługę całego terenu objętego planem. W ocenie organu stwierdzenie nieważności uchwały w części w żądanym zakresie miałoby ujemny wpływ na przyjęte przez radę gminy w uchwale rozwiązania w zakresie komunikacji oraz wyposażenia w infrastrukturę techniczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej jako: p.p.s.a.), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądu jest uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Piasutno. Stosownie do przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z naruszeniem interesu prawnego mamy do czynienia wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostanie, w sferze prawnej, odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa, bądź też zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub zmieniony dotychczas ciążący na nim obowiązek. Przy czym związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną strony skarżącej, a zaskarżoną uchwałą musi istnieć już obecnie, a nie w przyszłości oraz powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków. Nie jest zatem wystarczające wykazanie samej potencjalnej możliwości naruszenia interesu prawnego w przyszłości (vide: wyrok WSA we Wrocławiu z 11 maja 2017r., IV SA/Wr 424/16; dostępny w CBOIS). Skarżący niewątpliwie posiadają legitymację do wywiedzenia niniejszej skargi, co obliguje sąd do merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi. Skarżący są bowiem właścicielami nieruchomości, która została objęta ustaleniami planu zmieniającymi dotychczasowe jej przeznaczenie. Przy czym wskazać należy, że skarżący mogą kwestionować ustalenia planu jedynie w granicach naruszenia ich indywidualnego interesu prawnego. Wyjaśnić zatem należy, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wyrazem tzw. władztwa planistycznego, które posiada gmina. Może ona samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego bądź to precyzyjne zapisy bądź też postanowienia ogólne dla poszczególnych terenów. Wszelkie jednak czynności gminy, także o charakterze publicznoprawnym, muszą odznaczać się legalnością, gdyż gmina jest obowiązana działać zgodnie z prawem. W art. 28 ust. 1 u.p.z.p., ustawodawca przyjął, że istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z przepisu tego wynika, że ocena legalności miejscowego planu może dotyczyć etapu jego uchwalania albo zawartych w nim merytorycznych treści. Chodzi o wady kwalifikowane, z powodu których cały akt lub jego część nie powinien wejść w ogóle do obrotu prawnego. W takiej sytuacji konieczne jest stwierdzenie nieważności aktu, czyli jego wyeliminowanie z obrotu prawnego z mocą ex tunc, co powoduje, że dany akt czy jego część nie wywołuje skutków prawnych od samego początku. W doktrynie przyjmuje się, że tryb sporządzania aktu planistycznego odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia tych aktów. W przypadku planu miejscowego są to czynności (kolejne etapy) określone w art. 14 - 20 u.p.z.p. Zaniechanie którejś z czynności może stanowić istotne naruszenie trybu, skutkujące nieważnością uchwały w całości lub części. Natomiast co do zasad sporządzania planu, o których wspomina art. 28 ust. 1 u.p.z.p., to nie zostały one w ustawie skatalogowane. Do pojęcia zasad odwołuje się art. 1 pkt 1 ustawy, który stanowi, że ustawa określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej. Zasady sporządzania planu miejscowego, jak podnosi się w orzecznictwie i piśmiennictwie, powinny być interpretowane jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej. Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą zatem zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki). O istotności naruszenia zasad lub trybu decyduje wpływ stwierdzonego naruszenia na treść rozstrzygnięcia planistycznego bądź na prawa uczestników procesu planistycznego (zwłaszcza właścicieli nieruchomości) zagwarantowane im przede wszystkim w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zob.: Z. Niewiadomski (red.): Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 251-253; por. też wyrok NSA z 12 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 3575/18; dostępny w CBOSA). W doktrynie i w orzecznictwie przyjmuje się, że istotne naruszenie prawa to uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do takich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał, powodujące pozostawanie uchwały w sprzeczności z określonym przepisem prawnym (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, str. 101, 102; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lutego 1998r., sygn. II SA/Wr 1459/97; z 8 lutego 1996r., sygn. SA/Gd 327/95; dostępny w CBOSA). Przechodząc od przedstawionych wyżej rozważań ogólnych do zbadania zasadności skargi, przyjąć trzeba, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący kwestionują ustalenia planistyczne w odniesieniu do ich działek wskazując, że zapisy planu ustalające planowany przebieg drogi wewnętrznej [...] są dla skarżących nie do przyjęcia. Planowany przebieg drogi wewnętrznej dzieli nieruchomość na dwie części, a ponadto nie uwzględnia zamierzeń skarżących dotyczących nieruchomości ani też nie uwzględnia sytuacji formalno-prawnej pomiędzy właścicielami, w szczególności przyszłego podziału nieruchomości po ewentualnym zniesieniu współwłasności. Wskazać przede wszystkim należy, że stosownie do treści art. 15 ust. 2 pkt 1 -12 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo: 1) przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania; 2) zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego; 3) zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu; 3a) zasady kształtowania krajobrazu; 4) zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, w tym krajobrazów kulturowych, oraz dóbr kultury współczesnej; 5) wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych; 6) zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów; 7) granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, na podstawie odrębnych przepisów, terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, obszarów osuwania się mas ziemnych, krajobrazów priorytetowych określonych w audycie krajobrazowym oraz w planach zagospodarowania przestrzennego województwa; 8) szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym; 9) szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy; 10) zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej; 11) sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów; 12) stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4. Oczywistym jest, że obowiązkiem gminy było określenie przeznaczenia terenów oraz określenie linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Zresztą skarżący nie kwestionują samego przeznaczenia ich działek na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług. Skarżący kwestionują jedynie kwestie związane z systemem komunikacji, a przez to także pośrednio zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej, gdyż jak wskazuje organ w odpowiedzi na skargę systemy te co do zasady mają przebiegać w granicach ustanowionych planem dróg. Niemniej jednak obowiązkiem gminy było też ustalenie przebiegu dróg i plan ten obowiązek realizuje. Drogi przewidziane planem zgodnie z dokumentacją planistyczną zostały ustalone w sposób logiczny i mają na celu zapewnienie działkom objętym planem dostępu do drogi publicznej. W dalszej konsekwencji taki układ komunikacyjny zapewni też właścicielom poszczególnych nieruchomości dostęp do urządzeń infrastruktury technicznej. Nadmienić należy, że sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej uchwały na dzień jej podjęcia, czyli w przypadku niniejszej uchwały na dzień 30 grudnia 2020 r. Ustalenia planu odnoszą się też do istniejącego w dniu jego uchwalenia podziału geodezyjnego. Przyszłe zamiary skarżących w odniesieniu do zniesienia współwłasności, na dzień uchwalenia planu nie mają znaczenia prawnego, a brak ich uwzględnienia nie stanowi istotnego naruszenia prawa. Zresztą skarżący nie kwestionując generalnie przeznaczenia ich nieruchomości w istocie żądają jedynie stwierdzenia nieważności uchwały w części dotyczącej przebiegu drogi przez ich działki. Przy czym stwierdzić należy, że sąd nie może ingerować w merytoryczne zapisy planu. Sąd administracyjny może jedynie stwierdzić jego nieważność w całości lub części, w przypadku stwierdzenia, że zapisy aktu planistycznego naruszają obowiązujące przepisy. W sprawie niniejszej skarżący w istocie żądają, ażeby sąd skorygował ustalenia planu odnośnie do przebiegu drogi przez działki skarżących, co umożliwiłoby w przyszłości zgodny z oczekiwaniami skarżących podział działek przy zniesieniu współwłasności. Takie zapisy uchwały nie naruszają jednak obowiązujących przepisów i mieszczą się w przysługującym gminie władztwie planistycznym. Reasumując w ocenie sądu gmina uchwalając zaskarżony plan miejscowy nie naruszyła przepisów prawa, dlatego też skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.