II SA/Ol 254/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak (Spr.) Sędzia WSA Marzenna Glabas Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2004 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie prowadzenia uprawy leśnej - oddala skargę. Sygn. Akt II SA/Ol 254 / 04 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 14 stycznia 2004 r., wydaną na podstawie art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 8 , poz. 1071 ze zmianami), Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania S. M. od decyzji Starosty O. z dnia 15 listopada 2003 r. odmawiającej stwierdzenia prowadzenia uprawy leśnej, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że S. M. w dniu 14 maja 2003 r. wniósł do organu I instancji wniosek o wydanie decyzji o prowadzeniu uprawy leśnej w związku ze spełnieniem przez niego warunków określonych w art. 3 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. Nr 73, poz. 764 ze zmianami). Starosta O. wskazaną powyżej decyzją odmówił stwierdzenia prowadzenia - na podstawie cytowanej wyżej ustawy -uprawy leśnej na działce nr 79/1 położonej w obrębie S. – K., gmina O., należącej do wnioskodawcy. Podał, że S. M. już wcześniej, tj. w dniu 12 czerwca 2001 r. złożył wniosek do Urzędu Miasta w O. o wyrażenie zgody na zalesienie powierzchni 2,11 ha, stanowiącej część wyżej wskazanej działki. Wniosek ten został załatwiony na podstawie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach. S. M. w dniu 19 marca 2002 r. zawarł z Nadleśnictwem J. umowę w sprawie przekazania sadzonek, a tym samym wyraził zgodę na dofinansowanie kosztu sadzonek ze środków Funduszu Leśnego. Powołana ustawa o lasach, na podstawie której uruchamiany jest Fundusz Leśny, nie gwarantuje wypłaty ekwiwalentu za prowadzenie uprawy leśnej. Taką możliwość daje jedynie ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r. , obowiązująca od dnia l stycznia 2002 r. Przepisy tej ustawy dotyczące stwierdzenia uprawy leśnej oraz nabycia w związku z tym uprawnień do ekwiwalentu nie mają jednak zastosowania do S. M., gdyż dokonał on zalesienia gruntów nie na podstawie tejże ustawy, lecz uprzednio wskazanej ustawy o lasach. Skargę na powyższą decyzję organu II instancji wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie S. M. domagając się jej uchylenia oraz nakazanie wydania decyzji uznającej prawo do uzyskania ekwiwalentu za prowadzenie uprawy leśnej. W uzasadnieniu wskazał, że jego czynności zmierzające do uzyskania prawa do ekwiwalentu za prowadzenie uprawy leśnej wykonywane były zgodnie z zaleceniami urzędnika w Urzędzie Miasta w O. J. M., który twierdził, że działał zgodnie z upoważnieniem Starostwa Powiatowego w O. Dlatego, zdaniem skarżącego, nastąpiło istotne naruszenie przepisów obowiązującego prawa, z winy urzędnika odpowiedzialnego za przeprowadzenie postępowania zgodnie z wolą strony, tym bardziej, że w tym czasie obowiązywały przepisy o wiele dla skarżącego korzystniejsze. Potwierdza to również oświadczenie Burmistrza O., w którym stwierdza fakt ubiegania się przez skarżącego o ekwiwalent za prowadzenie uprawy leśnej. Nadto skarżący wskazał, iż w obecnej chwili jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej, a ekwiwalent zapewniłby mu minimum socjalne na podstawowe opłaty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie wskazując, że zarzut naruszenia prawa odnosi się do postępowania w sprawie zezwolenia na zalesienie działki nr 79/1 prowadzonego na wniosek skarżącego, a zatem poprzedzającego postępowanie w sprawie stwierdzenia prowadzenia uprawy leśnej na tej działce. Z tego względu nie może on skutecznie podważyć legalności zaskarżonej decyzji oraz utrzymującej nią w mocy decyzji Starosty O. Dla rozstrzygnięcia bowiem sprawy stwierdzenia prowadzenia uprawy leśnej na wspomnianej działce bez znaczenia jest okoliczność czy nie nadanie wnioskowi skarżącego o zezwolenie na zalesienie biegu zgodnego z jego intencją nastąpiło z naruszeniem prawa czy też nie. Liczy się tylko to, że skarżący nie uzyskał decyzji Starosty O. o przeznaczeniu działki do zalesienia na podstawie ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. W świetle bowiem art. 6 powołanej ustawy okoliczność ta wyłącza możliwość wydania skarżącemu żądanej decyzji o stwierdzeniu prowadzenia przez niego uprawy leśnej. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może j ą wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy - art. 3 § l w związku z art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ) Tego rodzaju naruszenia prawa nie można przypisać wydanej w niniejszej sprawie ostatecznej decyzji administracyjnej. Zgodnie z art.61§l kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z kolei § 3 art. 61 kpa wskazuje, iż datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Z materiału dowodowego wynika , że skarżący złożył w dniu 12 czerwca 2001 r. wniosek w Urzędzie Miasta w O. o wydanie zezwolenia na zalesienie gruntów rolnych położonych na terenie sołectwa S., oznaczonych jako działka nr 79/l o powierzchni 2,11 ha. Z tego wniosku (podania) nie wynika , iż wolą skarżącego jest załatwienie sprawy według przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia , obowiązującej dopiero od dnia l stycznia 2001r. Wniosek skarżącego Burmistrz O. przekazał zgodnie z właściwością Staroście Powiatowemu w O. w dniu 2 sierpnia 2001 r. , a ten zwrócił się do Urzędu Miasta O. o zaopiniowania między innymi podania S. M. zgodnie z art. 14 ust. 2 , 3 i 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Pismo to jako zainteresowany otrzymał skarżący i już wówczas mógł się zorientować, że jego wniosek rozpatrywany jest w trybie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, a więc jak podnosi w skardze, wbrew jego zamierzeniom. Także zawierając umowę nr "[...]" z Nadleśnictwem J. w dniu 19 marca 2002 r. w sprawie dostarczenia sadzonek drzew i krzewów leśnych o wartości 2532 zł. skarżący skorzystał z dofinansowania ze środków Funduszu Leśnego. Z zapisu § 3 pkt 3 tej umowy wynika, że "odbierający bierze na siebie odpowiedzialność za niezgodne z ustawą z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. nr 101, poz. 444 z późniejszymi zmianami) wykorzystanie sadzonek , będących przedmiotem niniejszej umowy." Zalesienia skarżący dokonał zgodnie z powyższą umową, a o wykonaniu tej czynności powiadomił pisemnie Nadleśnictwo J. Fakt ten także wskazuje na to, że skarżący miał świadomość i wyrażał zgodę na nadanie biegu jego sprawie zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Powoływanie się zatem przez skarżącego na wprowadzenie go w błąd przez urzędnika organu administracji jest co najmniej wątpliwe. W tym miejscu należy ponownie wskazać , iż wniosek o wyrażenie zgody na zalesienie skarżący złożył w czasie obowiązywania ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach , albowiem było to w dniu 12 czerwca 2001 r. Zatem tylko i wyłącznie na podstawie tych przepisów S. M. mógł wówczas ubiegać się o wyrażenie zgody na zalesienie jego działki nr 79/1. Możliwość wypłaty ekwiwalentu za prowadzenie uprawy leśnej powyżej wskazana ustawa nie przewidywała , a zagwarantowała to dopiero ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia , z mocą obowiązującą od l stycznia 2002 r. Zgodnie z art.3 ust. 4 tej ustawy - właściciel gruntu może złożyć pisemny wniosek do starosty, właściwego ze względu na miejsce położenia gruntu , o wyrażenie zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia. Dopiero po wydaniu przez starostę , w przypadku skarżącego przez Starostę O., decyzji o przeznaczeniu gruntu rolnego do zalesienia , S. M. mógł dokonać zalesienia .Z kolei zgodnie z art. 6 ust. l cytowanej ustawy - starosta sprawdza wykonanie zalesienia i wydaje decyzję administracyjną o stwierdzeniu prowadzenia przez właściciela gruntu uprawy leśnej. Z chwilą otrzymania takiej decyzji właściciel gruntu nabywa prawo do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolnej. W niniejszej sprawie organ I instancji słusznie odmówił skarżącemu, na jego wniosek złożony w dniu 14 maja 2003r., stwierdzenia prowadzenia przez niego uprawy leśnej na działce nr 79/l , albowiem z przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia jednoznacznie wynika , że decyzja stwierdzająca prowadzenie uprawy leśnej może być wydana tylko w odniesieniu do osoby , która dokonała zalesienia na podstawie decyzji starosty o przeznaczeniu gruntu rolnego do zalesienia , wydanej w trybie i na zasadach tej ustawy. Skarżący nie może być uznany za taką osobę. Zatem stanowisko organu II instancji utrzymującego w mocy decyzję organu I instancji należy uznać za prawidłowe. W zaskarżonej decyzji organ prawidłowo ustalił stan faktyczny , wyczerpująco wyjaśnił przesłanki dokonanego rozstrzygnięcia i powołał właściwe przepisy prawa. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagą, skargę jako pozbawioną słuszności na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało oddalić.